หนังสือ : In Philosophy, Love Exists, ในความไม่รู้ ความรักดำรงอยู่

โดย : กิตติพล สรัคคานนท์

จำนวน : 408 หน้า 

.

​"In Philosophy, Love Exists: ในความไม่รู้ ความรักดำรงอยู่" ไม่ใช่เพียงหนังสือปรัชญาทั่วไป แต่เป็นบทสนทนาอันลุ่มลึกที่ชวนเรากลับไปสำรวจจุดกำเนิดของความคิด โดยเฉพาะในมิติ "เมื่อความรักพบความรู้ : ก่อน 'ปรัชญา' จะปรากฏ" หนังสือเล่มนี้ทำหน้าที่คลี่คลายรอยต่อระหว่างความรู้สึกนึกคิดและตรรกะ พาผู้อ่านไปทำความรู้จักกับสภาวะ "ปรัชญาก่อนปรัชญา" ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มนุษย์ยังคงคลำทางในความมืดมิด ทว่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะทำความเข้าใจโลกและตัวเอง การตั้งชื่อหนังสือที่เชื่อมโยงความรักเข้ากับความไม่รู้ จึงเป็นการท้าทายให้เรามองเห็นว่า แท้จริงแล้วความรักอาจเป็นแรงขับเคลื่อนปฐมภูมิที่ทำให้มนุษย์ริเริ่มตั้งคำถาม

.

​แกนกลางของหนังสือเล่มนี้ถูกขับเน้นผ่านการพิจารณา "ความผันแปรของปัญญา/ความรู้" ซึ่ง "In Philosophy, Love Exists: ในความไม่รู้ ความรักดำรงอยู่" ชี้ให้เห็นว่าความรู้ไม่ใช่สิ่งตายตัว แต่มันลื่นไหลและเปลี่ยนรูปไปตามยุคสมัยและสายตาของผู้มอง ในแง่นี้ การเป็น "ผู้รักในความรู้" (Philosopher) จึงไม่ใช่การครอบครองความจริงเบ็ดเสร็จ แต่คือการโอบกอดความไม่รู้และหลงใหลในกระบวนการค้นหา ผู้เขียนถ่ายทอดสภาวะของการตกหลุมรักปัญญาได้อย่างแยบคาย ทำให้เห็นว่าความรักในที่นี้ไม่ใช่ความโรแมนติกฉาบฉวย แต่คือความลุ่มหลงที่พร้อมจะแตกสลายและก่อร่างสร้างตัวขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในจักรวาลแห่งความคิด

.

​อย่างไรก็ตาม การเดินทางในโลกแห่งความรู้ไม่ได้มีเพียงแสงสว่าง "In Philosophy, Love Exists: ในความไม่รู้ ความรักดำรงอยู่" พาเราดำดิ่งลงไปสำรวจด้านมืดและรอยร้าวของความเป็นมนุษย์ ผ่านประเด็น "ความจริงเสมือน" ที่ตั้งคำถามถึงสิ่งที่เราเชื่อว่าจริง กับสภาวะของการถูก "เนรเทศ" ทั้งในทางกายภาพและทางความคิด เมื่อผู้ที่กล้าตั้งคำถามมักถูกผลักไสให้อยู่ชายขอบของสังคม นำไปสู่ความรู้สึก "เกลียดมนุษย์" (Misanthrope) ซึ่งผู้เขียนทำให้เห็นว่ามันไม่ใช่ความเกลียดชังแบบมืดบอดไร้เหตุผล แต่เป็นความโดดเดี่ยวของปัจเจกชนที่แปลกแยกจากความไหลตามน้ำของฝูงชน เป็นความเจ็บปวดอันงดงามที่มักเกิดกับผู้ที่มองทะลุเปลือกนอกของโลก

.

​"In Philosophy, Love Exists: ในความไม่รู้ ความรักดำรงอยู่" บอกเล่าตัวตนที่ทับซ้อนและเปี่ยมล้นของนักคิดหรือนักเขียน ชี้ให้เห็นว่าชีวิตจริงนั้นมีความซับซ้อนเกินกว่าจะถูกลดทอนลงเหลือเพียงชื่อใดชื่อหนึ่ง นอกจากนี้ เขายังใช้ "สถาปัตย์แห่งความขัน" มาเป็นเครื่องมือในการเย้ยหยันและวิพากษ์ความย้อนแย้งของปรัชญา อารมณ์ขันในตลกร้ายเหล่านี้เปรียบเสมือนโครงสร้างที่ช่วยค้ำยันไม่ให้ความหนักอึ้งของเนื้อหาทำให้ผู้อ่านจมดิ่งจนเกินไป แต่กลับกระตุ้นให้เกิดรอยยิ้มที่มุมปากพร้อมกับความตระหนักรู้