ข้าพเจ้าจึงมีความเห็นว่า

ถ้าทางสำนักพระพุทธศาสนาต้องการจะแบนภาพยนตร์เรื่องอาบัติเพราะคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้ชาวสยาม (ที่ชนชั้นนำมักคิดว่าไม่มีความรู้ไม่มีวิจารณญาณ) จะเกิดอาการคลื่นเหียนหรือมีความเข้าใจที่ผิดๆต่อพระพุทธศาสนาอันเป็นสมบัติของชาติแล้วล่ะก็ (ทั้งๆที่ตัวหนังก็เล่าเรื่องของพระที่ผิดพระวินัยหาได้ก้าวก่ายแก่นของพระพุทธศาสนาเลยแม้แต่น้อย) ข้าพเจ้าขอแนะนำให้ใช้มาตรา 44 ประกาศให้ขุนช้างขุนแผนเป็นหนังสือต้องห้ามเอาออกมาเผาหน้าศาลากลางให้หมดเพราะทั้งเรื่องไม่มีอะไรเลยนอกจากแย่งผัวแย่งเมีย ความรุนแรง และ sex

สามเณรแก้ว (ขุนแผน) ด้วยตัณหาราคะทั้งๆที่นั่งเทศน์อยู่บนธรรมาสน์เกิดจิตปฏิพัทธ์อยากได้นางพิมถึงขนาดต้องไปขอร้องนางสายทอง (คนใช้นางพิม) ให้พานางพิมมาหาตนให้ได้โดยลงทุนขอร้องนางสายทองหลังจากที่ตนเองไปรับบิณฑบาต (น่ารังเกียจไหม?) (แล้วขุนแผนก็ได้นางสายทองเป็นเมียตามคาด)

ยังไม่พอวันรุ่งขึ้นก็ขอลาสิกขาชั่วคราว (ทำได้ด้วยรึ?) แล้วใส่ชุดฆราวาสพร้อมทั้งหัวโล้นๆไปที่ไร่ฟ้ายของนางศรีประจันแม่นางพิมเพื่อไปมี sex กับนางพิม (เลวมะ?) พอได้นางพิมแล้วก็กลับไปที่วัดแล้วนุ่งผ้ากาสาวพัสตร์เหมือนเดิม (ชั่วกว่านี้มีอีกมะ?)

นี่ยังไม่นับรวมที่สามเณรแก้วได้ฝึกวิชาไสยศาสตร์ทั้งหลายขณะบวช (ผิดพระวินัยเห็นๆ) แล้วทำไมถึงอนุญาตให้ชาวสยามอ่านนิยายเรื่องนี้

ยังไม่หมด ไหนจะตอนที่ขุนแผนผ่าท้องนางบัวคลี่เอาลูกตัวเองมาทำเป็นลูกกรอก ขุนแผนมักมากในกามมีเมียแต่งเมียบ่าวตั้งไม่รู้กี่คน ขุนช้างใช้อุบายเพื่อเอานางพิมมาเป็นเมีย แล้วนางพิมหรือนางวันทองต้องโดนประหารเพราะเป็นหญิงหลายใจ (เพราะโดนขุนช้างหลอก) แต่ขุนแผนที่มีไม่รู้กี่เมียกลับได้เป็นใหญ่เป็นโต แล้วยกย่องว่าเป็นวรรณคดี (นี่ว่าตามทัศนคติของสำนักพระพุทธศาสนานะ โดยส่วนตัวข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นนิยายบ้านๆเล่มหนึ่งเหมือน ดาวพระศุกร์ หรือไม่ก็ สวรรค์เบี่ยง)

แล้วก็ไม่ใช่คนจากสำนักพระพุทธศาสนาไม่รู้นะว่าเรื่องแบบนี้มันมีอยู่จริง ที่ข้าะเจ้าไม่เข้าใจคือทำไมถึงได้ดัดจริตออกมาแบน แก่นพระพุทธศาสนาที่เป็นปรัชญาไม่เน้นพิธีกรรมทำไมถึงไม่สั่งสอนเผยแผ่?

จำไว้นะเออว่าเราอยู่ในสังคมมนุษย์จริงๆไม่ใช่สังคมอุดมคติแบบมานีมานะ