ผมกลับบ้านมาจากยิม ฝนเพิ่งเริ่มซา ก้าวท้าวขวาขึ้นชานพักหน้าบ้าน เหลือบขวาไปมองก๊อกน้ำจากอ่างล้างจานที่ถูกถอดเป็นชิ้นส่วนวางอยู่ในกล่องพลาสติก บนเก้าอี้ไม้ ชื้นฝน

ผมกำลังถอดรองเท้าจะเดินเข้าบ้าน 

พ่อเดินสวนออกมา หยิบบุหรี่กรองทิพย์คีบที่ปาก มือซ้ายล้วงกระเป๋า มือขวาเอื้อมหยิบก๊อกน้ำที่ถอดทิ้งไว้

ไอ้ตัวนี้มันเสีย

ยางไส้ในเนี่ย

พ่อหยิบชิ้นส่วนก๊อกน้ำแต่ละชิ้นขึ้นมาอธิบาย ชิ้นส่วนประกอบไปด้วยก้านบิดด้านนอก วาวด้านใน และข้อต่อที่เชื่อมขึ้นไปเป็นตัวก๊อก 

เนี่ยมันใส่กันเข้าอย่างงี้ แล้วเวลาเปิดปิดข้างในมันหมุนแบบนี้

พ่อหมุนไส้ในของก๊อกให้ดู 

ทีนี้ เข้าใจว่าไอ้ยางนี้มันเสีย

ผมจ้องมองก๊อกน้ำที่ถูกถอดเปลือย บิดหมุนไปมาบนมือพ่อ 

ฟังเสียงพูดงึมงัมผ่านปากที่คาบบุหรี่คลอเสียงฝนกระทบหลังคาเมมัลชีท

นิ่ง จ้องมอง

อ่อ อันนี้ใช่มั้ย แล้วมันเปลี่ยนได้มั้ย

ส่วนใหญ่ไอ้พวกที่รู้เค้าก็เอามาเปลี่ยนกัน ไม่กี่บาท เค้ามีขาย พวกเนี้ย

ผมนิ่ง จ้องมอง กลั้นหายใจ และพูดออกไปสั้นๆ

อ่อ

พ่อยังบิดหมุน และจับไส้ในประกอบกันไปมา ราวกับช่างที่เชี่ยวชาญด้านก๊อกน้ำ

พ่อเป็นอย่างนี้เสมอ ทุกครั้งพ่อรู้เสมอว่าอะไรเกิดจากอะไร

แต่ทุกครั้ง มักจะสายไปเสมอ

มันทำให้ผมไม่อยากจะพูดอะไรออกไปมากกว่า

อ่อ

ผมนิ่งเงียบ จ้องมอง หายใจสั่น กัดฟัน กำมือแน่น

และหยุดฟังเสียงฝนพรำ เสียงเดียวเท่านั้นที่ทำให้ทั้งอากาศภายนอก และจิตใจภายในของผมเย็นลง

ผมหลีกหน้าจากก๊อกน้ำเปลือยเปล่า ปล่อยให้พ่อชื่นชมผลงานไม่กี่อย่างที่เขาทำได้สำเร็จในห้วงหลายปีที่ผ่านมา

บิดประตู เสียงเอี๊ยดของประตูดัง เดินเข้าบ้านไปที่ซิ้งล้างจาน ที่อยู่เดิมของก๊อกน้ำที่ว่า บิดเปิดก๊อกด้านซ้ายน้ำล้างมือที่หลังจากการไปออกกำลังกาย

บิดก๊อกปิดสนิทโดยไม่มีน้ำหยดเหมือนเมื่อก่อน

หันไปอีกข้างบิดเปิดก๊อกด้านขวา พร้อมคว้าขวดพลาสติกมารองน้ำกรองเตรียมไว้กิน

แม่ทนมาได้ยังไงนะกับการใช้ก๊อกน้ำหยดติ๋งตั้งครึ่งปี

ไม่หรอก แม่อาจจะไม่ได้ทน เพราะก่อนหน้านี้ที่ก๊อกน้ำเริ่มปิดไม่สนิทและมีน้ำหยดทุกครั้ง แม่ได้เอาหนังยางมารัดมันไว้ 

เป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่ฉลาดมาก

ผมคุยเรื่องการเปลี่ยนก๊อกน้ำหลายครั้ง

หลายครั้งพ่อก็บอกว่ามันมีไส้ในที่เปลี่ยนได้

แต่นั่นสิ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไส้ในเนี้ยมันเรียกว่าอะไร จะเสิร์ชคำว่าอะไรหรือไปซื้อมันที่แผนกไหนของห้างกันนะ ไม่รู้เลย

หลายอาทิตย์ผ่านไป ผมนั่งค้นหาว่าจะซ่อมก๊อกอย่างไร

จนกระทั่งเจอว่ามันสิ่งที่มักทำให้น้ำรั่วบ่อยคือ ซีลยาง ซีลยางแกนวาล์ว  แต่มันมีหลายหน้าตาจัง แล้วมันคือแบบไหนกันแน่ ขนาดไหนกันแน่ สุดท้าย ผมเลยตัดสินใจ เปิดช้อปปี้ ค้นหาคำว่า ก๊อกน้ำ อ่างล้างจาน จนได้ตัวอย่างภาพก๊อกสองหัวส่งเข้าไปในกรุ๊ปครอบครัว แม่ตอบว่า ดูดีใช้ได้เลย

ไม่กี่วันหลังจากสั่ง มันมาส่งถึงบ้าน ยังจำได้ตอนติดตั้งเสร็จ พ่อถามผมว่า 

กี่บาทเนี่ย

เออ จำไม่ได้ 

ผมตอบสั้นห้วน  ผมไม่ได้จำหรอกเพราะมันไม่ได้สำคัญเท่าการมีก๊อกที่ปิดแล้วไม่มีน้ำหยดติ๋งให้น่ารำคาญ

ผมบิดก๊อกน้ำกรองด้านขวาปิดสนิท และปิดฝาขวดน้ำ

ดีแล้วล่ะที่ผมตัดสินใจเปลี่ยนมันซะที

เพราะผมเองนั่นแหละที่ไม่รู้เลยว่ามันเสียที่ไส้ยางข้างใน เรียกว่าอะไรนะ ยางลูกบิดหรอ หรืออะไรนะ ผมยิ่งไม่รู้เลยจนกระทั่งพ่อถอดก๊อกเก่าออกมา และใส่ก๊อกใหม่ที่ผมสั่งทางช้อปปี้เข้าไปแทน

หลังจากใส่เข้าไปหนึ่งอาทิตย์ผมก็ไม่เคยคิดว่าก๊อกเก่ามันจะใช้ได้อีกแล้ว

เหมือนกับที่เวลาส่วนใดส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่างพัง เราไม่รู้วิธีจะซ่อมมัน เรามันจะเปลี่ยนมันไปทั้งชิ้น อย่างเช่นโทรศัพท์มือถือ หรือโน๊ตบุคเรื่องเก่าที่จอดับ เราก็ไม่ได้มานั่งแกะดูว่าวงจรชิ้นไหนของมันขาด หรือ สายไฟเส้นไหนที่ไหม้

ผมไม่ทำ แต่พ่อทำ 

ผมก็นึกออกว่าก่อนที่ผมจะเดินเข้าบ้าน ผมเห็นเครื่องเล่นซีดีเครื่องเก่าที่อาต๋อยเคยซื้อให้เป็นของขวัญ ตอนผมอยู่มัธยมต้น ผมและน้องชอบเอาไว้ดูหนังผ่านจอขนาดไอแพดมินิ เวลานั่งรถหกชั่วโมงไปบ้านย่า เครื่องเล่นเครื่องนั้น วางอยู่บนตู้รองเท้าหน้าบ้าน ข้างๆก๊อกที่เพิ่งถูกรื้อชำแหละ หน้าจอเผยอออก และชื้นฝน

ผมจำได้ว่าผมไม่ได้ใช้มันอีกเลยเพราะเปิดมันไม่ติดและทิ้งมันไปนานแล้ว

จนกระทั่งอยู่ดีๆไม่กี่วันที่ผ่านมาก็เห็นมันปรากฏตัวอีกครั้ง

พวกแกถูกกักขังไว้ในบ้านนี้เป็นสิบปียังไม่ไปเกิดใหม่อีกหรอ

อ่อ

คงรอการถูกชำแหละ เปลือยเปล่า เพื่อรอการค้นพบความจริงสินะ

จนกว่าเราจะรู้ และเข้าใจอะไรบางอย่าง

ผมว่ามีแต่พ่อเท่านั้นแหละที่ทำได้

สมน้ำหน้า ไอ้เครื่องเล่นซีดี ทิ้งแกแล้วไม่หนีไป

สมน้ำหน้า

จงเป็นหนูทดลองในห้องแลปความจริงนี้ซะเถอะ

สมน้ำหน้า

สมน้ำหน้า