Me and My WhaleButterr Noey
I whale follow the moon's shadow like a fool
  • เพราะยินยอมตลอดมา
    ฉันจึงไม่เคยมีคุณค่าในสายตาของใคร
    เพราะฉันไม่สมบูรณ์แบบเหมือนใคร ๆ 
    เพราะรักที่ฉันมอบให้มันมากมายมหาศาล
    จึงกลายเป็นสิ่งน่ารำคาญ
    ที่สามารถโยนทิ้งขว้างได้ตลอดที่ต้องการ

    ทุกสิ่งมันแย่ ฉันทนไม่ได้ ฉันผิดหวัง
    เคว้งคว้าง เดียวดาย 
    หัวใจบีบตัวแรงจนแน่นหน้าอก 
    แต่ทำได้เพียงแค่กุมมันไว้อย่างเงียบงัน 
    เพราะไม่มีใครอยู่ตรงนั้น 
    ในเวลาที่ฉันต้องการมากที่สุด 

    ฉับพลับที่ความเจ็บปวดเก่า ๆ ลอยเข้ามา
    ความสามารถในการประคับประคองอารมณ์
    ให้อยู่กับร่องกับรอยก็หายไป
    ฉันสติแตก บุบสลาย ร้องไห้ 
    หมอนเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา
    ที่มากกว่าการดูหนังเศร้าเมื่อคืนก่อนหลายเท่าตัว 
    เสียงสะอื้นดังก้องทั่วห้องนอน 
    สะท้อนผนังแล้วกลับมาทิ่มแทงฉันเอง 
    การนอนคู้ตัวกอดเข่าแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลไปเรื่อย ๆ 
    ไม่ได้ช่วยให้หัวใจรู้สึกถูกปลอบประโลม
    ตรงกันข้าม กลับเจ็บปวดเกินทน 

    ฉันใช้เวลาทำตัวอ่อนปวกเปียก
    เหมือนกับสภาพจิตใจของฉันอยู่หลายชั่วโมง
    แล้วจึงพยายามลุกไปล้างหน้า
    ในกระจกสะท้อนเปลือกตาบวมแดง 
    หลักฐานชั้นปฐมภูมิของการร้องไห้เมื่อครู่ 
    ความเหนื่อยล้าที่แสดงออกผ่านแววตา
    ที่เกิดจากการฝืนทำในสิ่งที่เกินกำลัง 
    คราบน้ำตาที่เปรอะสองข้างแก้มนัั้น
    ทำให้ฉันดูเหมือนผีสาวโศกเศร้าไร้ญาติ 

    วิงวอนขอทุกสรรพสิ่งที่งมงายบนโลกใบนี้ 
    ให้ฉันหายจากโรคนี้สักที 
    แต่ถ้ามันยากนัก ก็ทำให้ฉันหายไปจากโลกนี้สักทีเถอะ 

    หัวใจฉันเละเทะไม่มีชิ้นดี 
    ถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ จากคนที่คิดว่ารักกัน 

    ทุกสิ่งบนโลกนี้สำหรับพวกเค้าแล้ว
    คงมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าความรู้สึกของคนแบบฉัน 

    บางทีอยากจะทำอะไรประชดชีวิต
    แล้วทิ้งข้อความไว้สั้น ๆ ฝากไว้ว่า 
    ‘ไม่มีฉันคงดีกว่า’

    โลกนี้ช่างโหดร้าย
    เพราะฉันรู้ตัวตั้งแต่คิดประโยคนี้ว่า 
    หลายคนก็คงไม่แคร์ผลของการกระทำนั้น 
    และคิดแบบเดียวกับฉัน 
    เป็นฉันเองที่วิ่งเอาใจทุกคน 
    เหมือนวาฬสมองทึบ
    ที่นึกอยากจะว่ายตามเงาดวงจันทร์
    แม้จะว่ายเท่าไหร่ก็ยังไกลห่างเท่าเดิม 
    และแม้จะรู้ตัวเองว่าไปไม่ถึง 
    ก็ยังปฏิเสธความจริงด้วยการว่ายไปต่ออย่างนั้น 
    หากฉันตัดใจจากทุกคนได้จริง ๆ 
    คนที่เสียใจก็คงไม่เป็นพวกเค้าแน่ 

    ฉันกระเสือกกระสน 
    ตะเกียกตะกาย ทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่ตรงนั้น 
    แม้ความจริงที่ว่า ฉันไม่มีวันดีพอ 
    จะขย้ำความมุ่งมั่น บีบคั้นให้ยอมแพ้ 
    กร่อนทำลายความหน้าด้านหน้าทนของฉันอยู่ก็ตามที 
    ตอนแรกฉันคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากพอ 
    มากพอที่จะอดทน ผ่านพ้นทุกสิ่งทุกอย่าง 
    แต่สิ่งที่ฉันพบเจอในทุก ๆ วัน 
    ทุบความเข้มแข็งนั้นจนแตกละเอียดเป็นฝุ่นผง 
    ไม่เหลือเศษเสี้ยวของความห้าวหาญมองให้เห็น 

    พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยสำคัญ
    ทุกอย่างในตอนนี้กำลังบอกฉันว่าควรพอแล้วใช่ไหม 



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in