Me and My WhaleButterr Noey
I whale take five pills a day to keep a monster away
  • นาฬิกาบอกเวลา 5 ทุ่มกว่า 
    ปลายดินสอยังคงกากบาทลงปฏิทินอีกครั้งและอีกครั้ง
    หากนับดูมันก็ผ่านมาประมาณ 4 ปีได้

    คืนแล้วคืนเล่า
    ฉันเอนตัวลงนอนเหม่อ 
    เพดานห้องไม่ได้มีสิ่งที่น่าสนใจเท่าไหร่นัก 
    แต่สายตาก็ถูกพักค้างไว้ตรงนั้น 

    กลับมาอีกครั้งแล้ว
    วนกลับมาทุกที 

    ฉันเสียบเท้าลงไปในรองเท้าแตะสีจืด 
    ล็อกประตูห้อง ก้าวขาเดินออกไปกดลิฟท์

    ท่ามกลางความมืดมิด
    ยังมีไฟส่องสว่างจากมินิมาร์ทยามดึกเสมอ


    ฉันมาอยู่ตรงนี้อีกแล้ว
    ถอนหายใจแล้วเอ่ยปากขอเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีใส
    ที่ถูกเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
    บนชั้นวางของข้างหลังแคชเชียร์
    ด้วยเสียงอู้อี้ผ่านมาส์กปิดปาก 


    กลับห้องมามองปฏิทินเล่มเดิม 
    ตัวฉันในวันนี้ 
    มือซ้ายค่อย ๆ เทน้ำเมาลงแก้ว 
    รู้ทั้งรู้ ดื่มไปสิ่งที่หายก็มีแค่สติ 
    ความเจ็บปวดหนึบที่ใจในอดีตที่อยากลืม
    ช่างอัดแน่นเสียจนดูเหมือนไม่มีวันเลือนลาง 

    พรุ่งนี้ก็กลับมาเจ็บช้ำเหมือนเดิมดั่งเช่นทุกครั้ง
    แม้ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่มีทางลืม
    เมามายมากเพียงใดเศษซากความเป็นตัวตน
    ที่โดนทุบจนแตกละเอียดก็ไม่มีทางประกอบกลับมาเหมือนเดิม 

    แอลกอฮอล์ผสมหยาดน้ำตาไม่เคยรสชาติดี 
    น้ำสีใสมีฤทธิ์เมาถูกไหลรินลงแก้วเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน 

    ก้าวขาเข้าห้องน้ำ
    มองกระจกสะท้อนภาพเดิมเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ 
    ถ้าน้ำสุราไม่เคยลบเลือนความทรงจำได้
    น้ำจากอ่างล้างหน้า
    ก็ไม่น่าจะช่วยชะล้างความเศร้าได้เช่นเดียวกัน 

    เม็ดฝนโปรยร่วงหล่นนอกริมหน้าต่าง
    ทอดสายตาสู่ฟ้ามืดมิดที่ไร้ดาวโอบล้อมจันทรา 
    หากกระต่ายบนดวงจันทร์มีจริง
    มันน่าจะกำลังมองลงมาที่ฉันด้วยความเหนื่อยหน่าย
    ผสมความรู้สึกสมเพชปนสงสารในใจ 

    ฉันไม่ใช่คนจำเก่งะไร 
    เว้นแต่คำสัญญาสิบร้อยพันเรื่องราว
    ไม่เคยมีเพียงสักครั้งที่ฉันจะลืม

    การมีชีวิตอยู่นั้นช่างแสนทรมาน 
    ตัวตนและจิตใจต่างถูกฉุดกระชากให้จมดิ่ง
    หลงลืมผู้คนอันเป็นที่รัก
    หลงลืมคุณค่าในตนเอง 
    หลงลืมความรู้สึกอันเป็นสุข 
    และหลงลืมคุณค่าของการมีชีวิตอยู่
     
    การมีตัวตนอยู่มันช่างเหน็ดเหนื่อยและสิ้นหวัง
    ราวกับการมีตัวตนของฉันนั้นคือการก่อเกิดขึ้น
    เพื่อถูกทำให้ทรมานและสลายหายไป 

    หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา 
    ฉันจมอยู่กับความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่สำคัญ
    เป็นช่วงเวลาที่ฉันกลับมาคิดทบทวนหลายครั้ง 

    ชีวิตที่วนซ้ำ ๆ กันในทุกวัน 
    จนแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
    หากเปิดถ่ายทอดสดชีวิตตัวเอง 
    คนดูคงนึกว่าฉันแอบฉายเทปซ้ำ 

    ตอนแรกฉันคิดว่าฉันเป็นโรคร้าย 
    แต่วันนี้รู้แล้วว่าฉันไม่ได้เป็นโรคร้ายอย่างเดียว 
    ในขณะเดียวกันฉันก็คือโรคร้ายด้วย
    ฉันกำลังทำให้คนรอบข้างป่วยใจไปตาม ๆ กัน 
    เรียกได้ว่าเป็นมือวางอันดับหนึ่ง
    เรื่องการทำลายความรู้สึกคนรอบข้างเลยแหละ 

    ถ้าไม่นับรวมเครื่องดื่มจำพวกน้ำเปล่า
    หรือน้ำเมาอย่างเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
    ก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว
    ไม่หิวนะ แต่รู้สึกแสบท้องไปหมด
    เสียงท้องร้องที่ดังโครกคราก
    เบากว่าเสียงสะอื้นของฉันในทุกวัน
    ความเจ็บป่วยกัดกินที่ใจ ลามมาถึงกระเพาะอาหาร 
    วันถัดไป ฉันหวังให้มันกลืนกินลมหายใจของฉันไปด้วย

    คนรอบตัวมักจะกังวลใจเสมอ
    ยามที่ติดต่อฉันไม่ได้ แต่รู้อะไรไหม
    ฉันก็ติดต่อตัวเองไม่ได้มานานแล้วเหมือนกัน
     
    อยากเขียนคำว่า "ฉันมีความสุข" ให้สวยงาม
    แต่ดินสอดันแหลมไป และกระดาษก็บางเกิน 







Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in