Aladdin's Fanfictionkizu_amakusa
Aladdin's fanfic [Iago x Jafar] : Be yours 01
  • ‪“ยกสะโพกขึ้นหน่อยจาฟาร์”‬

    ‪เขาค่อยๆเอี้ยวคอหันมาหาผม ท่ามกลางแสงมืดสลัวในห้องของเรา มีน้ำตาล้อมกรอบตาโตๆนั่นไว้เล็กน้อย อาจจะเพราะผมรุนแรงกับเขาไปนิด หรืออาจจะเพราะผมทำให้เขามีความสุขมาก ..แต่มันคงเป็นข้อแรกมากกว่า‬

    ‪“อย่าทำมาสั่งเอาๆอิอาโก้”‬

    น้ำเสียงติดแหบนิดๆ ‪ถึงจะว่าอย่างนั้นอย่างนี้แต่สะโพกสวยนี่ก็ค่อยๆแอ่นองศามารับกับผมพอดี  อยากจะบอกว่านี่ไม่ได้เอาแต่ใจตัวเองนะ แค่อยากให้เขามีความสุขร่วมไปกับผมต่างหาก‬


    ‪ผมมีความสุขที่จะได้คอยสังเกตอาการเล็กๆน้อยๆของเขา อย่างขาที่จิกเกร็งอยู่ใต้ร่างผมตอนนี้‬

    ‪หรือมือที่กอดหมอนไว้แน่นนั่นกำลังจะปัดป่ายมาหาผมที่อยู่ด้านหลัง ไหนจะน้ำตาคลอน้อยๆนั่น กับน้ำลายที่ซับไปกับหมอนที่เขาเอาไปกอด.. จะมีก็แค่อย่างเดียวที่จะทำให้ผมใจหล่นวูบไปในบางครั้ง‬

    ‪“… ฮะ—แรงอีก..บาบา..”‬


    ผมเสียวแปลบขึ้นมาเพราะแรงรัดจากเขา ทำเอาหัวนมผมเสียวปลาบ เขาเองก็คงเช่นกัน เพราะแรงกระตุกจากทุกส่วนของเขามันแล่นมาถึงผม

    เขาฟุบลงไป แล้วนอนหอบอยู่บนผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่จากการดึง ผมถอนตัวออก กะว่าจะให้เขาได้พัก

    “เดี๋ยว..อิอาโก้.. นี่มันแค่ครึ่งทางเอง”

    เขาพลิกตัวมานอนหงายแล้วแยกขาให้ผม พลางใช้นิ้ววนที่หว่างขาของตัวเอง

    นี่แหละจาฟาร์ของผม…จะให้ผมถอนตัวจากเขาได้ยังไงกัน..


    ………

    ...

    ....

    ..


    ..



    “อิอาโก้…”

    เขานอนแผ่อยู่บนเตียงแล้วเรียกชื่อผมอย่างเลื่อนลอย


    “ว่าไง”


    “พรุ่งนี้..ฉันจะไปหาบาบา”


    ...


    ..

    อยู่ๆใจผมก็โหวงไป.. เหมือนคนมีความผิดแล้วโดนจับได้ เพราะผมจินตนาการถึงวันนี้มาเป็นล้านครั้ง ยังเคยซ้อมอยู่หน้ากระจกว่าจะพูดตอบอะไรกลับไป แต่พอเวลานั้นมาถึงผมได้แต่คีบบุหรี่ในมือนิ่งๆ..

    เขาลุกขึ้นมานั่งด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เอามือผอมๆของเขาลูบหัวเกรียนๆนั่นซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างว้าวุ่น  เถ้าบุหรี่ในมือผมร่วงลงไปเมื่อไหร่ไม่รู้ 


    ผมจับมันขยี้ลงในถ้วย 

    เดินเข้าไปนั่งแทบเท้าเขาแล้วยกมือสวยนั่นขึ้นมาจูบ


    เราสบตากัน เขามองผมด้วยดวงตาสีน้ำตาลโตๆนั่น ผมเอียงหัวถูกับมือของเขา..ให้เส้นผมสีแดงนี่มันได้เข้าไปในซอกนิ้วของคนๆนี้  


    เมื่อกี้เราแทบจะหลอมละลายกันบนเตียง..

    แต่ตอนนี้แค่เอื้อมมือไปโอบรอบเอวของเขาผมยังไม่กล้า..


    ....

    ...




    ยังไม่ทันที่พระอาทิตย์จะขึ้นดี ผมก็สะลึมสะลือตื่นเพราะเสียงล้อลาก เสียงเดิน และเสียงปิดประตู


    ผมลุกขึ้นมาจากที่นอน มองไปรอบๆห้อง 

    ทุกอย่างเหมือนเดิม 

    แค่จาฟาร์ไม่อยู่เท่านั้น…




    ...

    ...

    ..

    บอกเลย ว่าผมจะไม่นับว่ามันผ่านมากี่วันแล้ว 

    แต่ใช่ มันยังไม่ครบเดือนดี 


    ไม่มีอะไรเปลี่ยน 

    ผมนั่งออกแบบลายสักอยู่ที่บ้าน กินข้าว สูบบุหรี่ ทำความสะอาดห้อง กินข้าว นอน  ซึ่งตอนนี้ผมชอบไปนอนห้องฮาคิมมากกว่า

    ไม่มีอะไรเปลี่ยน..



    .....


    มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยจนผมเริ่มกลัว..

    ไม่มีการติดต่ออะไรมาถึง

    และตัวผมที่เริ่มไม่มีความรู้สึก กับอะไรเลย..


    เช้าที่เหมือนกับทุกวัน อิอาโก้กำลังเดินลงบันไดจากที่พักเพื่อไปพบกับลูกค้าที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

    พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะริมหน้าต่างเพื่อที่จะตรวจลวดลายของงานได้อย่างชัดเจน  คู่สนทนายกมือเรียกขอเมนูเพื่อสั่งเครื่องดื่ม พวกเขาจัดแจงและพูดคุยถึงลวดลายที่ถูกออกแบบมาอย่างออกรส

    พนักงานยกกาแฟตามที่สั่งมาเสิร์ฟ แย่หน่อยที่เธอพลาดเดินสะดุดกับขอบกระเบื้องที่เผยอขึ้นมาจากพื้น


    กาแฟในมือหกรดลงบนโต๊ะ และบางส่วนสาดไปโดนอิอาโก้อย่างจัง พนักงานตกใจมาก รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่  ลูกค้าของอิอาโก้ก็รีบเอาทิชชู่มาซับให้ ผิดกับหนุ่มหัวแดงคนนี้ที่นั่งหน้านิ่ง

    “คุณโอเคมั้ย โดนลวกตรงไหนรึเปล่า”


    “ไม่เป็นไร ผมโอเค…” เขาตอบเสียงเรียบ


    พนักงานกำลังก้มลงถูพื้นและเก็บเศษแก้วที่แตก สายตาอิอาโก้ไล่ตามไปยังมือพนักงานที่กำลังเก็บเศษพวกนั้น กาแฟที่ไหลอยู่บนโต๊ะ กำลังหยดลงสู่พื้นด้านล่าง


    “อิอาโก้…คุณโอเครึเปล่า”


    “...ผม โอเ—“

    ยังไม่ทันที่คำพูดจะจบดี อิอาโก้ก็น้ำตาไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง

    น้ำตาหยดลงบนงานที่กางอยู่บนโต๊ะ หมึกที่ปริ๊นมาเริ่มเลือนแตกเป็นวง เขารีบจับคอเสื้อดึงขึ้นมาเพื่อเช็ดน้ำตาแล้วหันหน้าไปอีกทาง

    “…ขอโทษครับ..ผมไม่เป็นไร..”

    พูดจบ น้ำตาเขายิ่งพรั่งพรูออกมา 

    เขาไม่ได้สะอึกสะอื้น มันแค่ไหลออกมาอยู่อย่างนั้น..


    ..


    ...


    ..


    ..

    วันนี้เป็นวันที่อากาศดีมากๆวันนึงทีเดียว อิอาโก้ลงมารับพัสดุแต่เช้า 

    กลับมาถึงห้องเขาก็วางเจ้ากล่องนี้ไว้บนโต๊ะ พลางทำอาหารเช้าง่ายๆกิน  เสร็จแล้วก็จัดแจงเก็บของทุกอย่างลงกล่อง

    เขาสั่งซื้อกล่องเปล่ามามากพอที่จะเก็บพวกของเล็กๆทั้งห้องนี้ลงไป

    พวกเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ๆก็เข็นมันเข้ามุมไว้ แล้วเอาผ้าขาวคลุมอีกที บางชิ้นที่มันจะทำความสะอาดยากหน่อยก็เอาพลาสติกแร๊ฟเอาไว้ให้แน่น  เขาโยนจานชามช่อซ้อมที่เพิ่งใช้เมื่อกี้ลงอ่างไว้ก่อน

    ตอนนี้ห้องเริ่มโล่งแล้ว เขาจึงปูพลาสติกไว้กลางห้อง

    พื้นที่มันมากพอจนเหลือเชื่อว่าก่อนหน้านี้ยังดูเป็นห้องแคบๆอยู่เลย แถมอยู่กันได้ไงตั้งสองคน...

    เขาลงมานั่งที่พื้นกลางห้องนั่น พลางแกะกล่องพัสดุอย่างลวกๆ มันเป็นปืนพกรุ่นเล็กที่ใช้ง่ายที่สุด พร้อมใบรัปประกันจากทางร้าน

    เขาโยนกล่องกับกระดาษห่อพวกนั้นทิ้งไว้ด้านหลัง 

    พลางยกปืนขึ้นมาจ่อที่ขมับ


    ไม่มีสีหน้าเคร่งเครียดอะไรอีกแล้ว เขาหลับตาลงฟังเสียงทุกอย่าง แต่ทันทีที่เขาขยับนิ้ว เสียงเหล็กกระทบกันที่ใกล้กกหูก็กลบทุกอย่าไป 

    เลือดกระเซ็นลงบนแผ่นพลาสติกที่เขาปูเอาไว้อย่างเหมาะเจาะ


    ....

    ..


    ....

    กระเป๋าเดินทางถูกยกลงจากท้ายรถ จาฟาร์ทิปให้คนขับเป็นพิเศษก่อนจะลากกระเป๋าข้ามถนนมา  เขาเดินถือกระเป๋าขึ้นตึกพลางควานหากุญแจห้องในกระเป๋ากางเกง 

    ผู้ดูแลตึกเห็นจาฟาร์ก็ชะโงกหน้าออกมา


    “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ วันนี้สงสัยรูมเมทคุณจะจัดห้อง ได้ยินเสียงลากอะไรไปมาดังเลย ยังไงช่วยเบาเสียงหน่อยนะครับ”


    “อ่ะ ได้ครับ เดี๋ยวผมจะบอกเขาให้”

    จาฟาร์รีบเดินไปที่ห้อง พลางคิดถึงคำที่จะทักอิอาโก้..

    มันใช่แหละที่เขาตั้งใจจะตัดความสัมพันธ์นี้ลง


    อิอาโก้ก็รู้อยู่แก่ใจว่าความรักที่เขาให้มันไม่ใช่ความรักทั้งหมดที่เขามี แต่มันคือสิ่งที่เหลืออยู่ หลังที่เขารักบาบาไปแล้ว

    แต่ตอนนี้เขาก็เลือกที่จะกลับมา...


    จาฟาร์วางกระเป๋าลงและเคาะประตูห้อง เขายกมือขึ้นมากุมขมับ นวดลงมายังเคราอย่างครุ่นคิด คิดถึงคำพูด ที่จะต้องพูด…

    เขาเคาะประตูห้องอีกครั้ง

    สูดลมหายใจเพื่อที่จะทำให้ใจสงบ


    “......”


    ...นี่มันนานเกินไปรึเปล่า.. 

    แต่ผู้ดูแลก็บอกว่าเขาอยู่ห้อง..


    หรือเขาอาจจะอาบน้ำอยู่ก็เป็นได้ คิดได้อย่างนั้นจาฟาร์จึงเอากุญแจของตนไขเข้าไปเอง



    ทั่วทั้งห้องขาวโพลน เฟอร์นิเจอร์ถูกดันไปชิดผนัง มีผ้าขาวคลุมอยู่ทั่วไปหมด

    ตรงกลางห้องเห็นเป็นสีแดงเด่นท่ามกลางสีขาวทั้งหมด ทั้งผมสีแดงของอิอาโก้และเลือด มันปนกันจนแยกไม่ออก เขานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปืนพกที่ใช้ยังกำอยู่ในมือ



    “นาย..ทำอะไรอยู่..”

    จาฟาร์เปิดประตูค้างไว้และมองภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา วูบแรกเขาคิดว่าคนตรงหน้านี้ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว แต่แววตาของเขาที่มองมา มันยังมีีชีวิต


    “ผม...ให้เพื่อนหาปืนให้...........”



    “แล้ว...” 

    จาฟาร์พูดเหมือนเป็นเชิงถาม เขาปิดประตูลงแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ


    “ผม..คิดว่าเพื่อนคงใส่กระสุนซ้อมลงไปแทน ..มันคงรู้อยู่แล้วว่าผมจะเอามาทำอะไร” 

    น้ำเสียงละล่ำละลัก ดวงตาเบิกกว้างมองคนตรงหน้า


    “หรือนี่...ผมตายแล้ว ผมถึงเห็นคุณ..จาฟาร์...”


    “ยัง..นายยังไม่ตาย ฉันกลับมาหานายจริงๆ”

    จาฟาร์เดินจนถึงตัว เขาหยิบปืนออกจากมืออิอาโก้ก่อนเป็นอย่างแรก และสไลด์มันเข้าใต้โซฟาไป

    เขาก้มลงดูแผลเหมือนไฟไหม้รุนแรงตรงขมับ เนื้อที่ช้ำและเลือดที่กระจายอยู่ทำให้แผลดูแย่มาก


    “ทำไมคุณกลับมา.. บาบาบอกให้คุณมาเหรอ”


    “ไม่..ฉันกลับมาด้วยความตั้งใจของฉันเอง”

    อิอาโก้เอื้อมมือไปโอบรอบเอวของคนที่ยืนอยู่ไว้  อ้อมกอดกล้าๆกลัวๆที่กลัวว่าถ้าออกแรงกอดลงไปจริงๆแล้วคนตรงหน้าจะหายไป


    จาฟาร์ ลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา มือผอมค่อยๆเลื่อนมือมาลูบตรงแผลเหวอะนั่นแล้วดึงสะเก็ดของปลอกกระสุนเล็กๆออก


    คนโดนดึงแผลถึงกับหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บจนโยกหัวหนี


    “เจ็บ...หูข้างนี้ก็ไม่ค่อยได้ยิน” เขายกมือขึ้นมากุมหูข้างที่มีเขม่าเต็มไปหมด แก้วหูคงเกือบฉีกขาด


    “นั่นแหละ นายยังไม่ตาย...

    ...กลับมาแล้วนะ”


    พวกเราสบตากันอีกครั้งหลังจากมันผ่านมา25วันพอดี…


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in