Aladdin's Fanfictionkizu_amakusa
Aladdin's fanfic [Iago x Jafar] : Be yours 02

  • ระหว่างทางที่ไปร.พ. จาฟาร์เล่าให้ผมฟัง ว่าเขาเดินทางไปพบบาบากับจัสมิน บาบาล้มป่วยและไม่ยอมไปรักษาตัวที่ไหน เขาอยากอยู่ในที่ๆเขาคุ้นเคยและตายจากไปอย่างช้าๆ ทรมานก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการจดจำ”ชีวิต”ก่อนที่จะตาย

    “อีกอย่างนะอิอาโก้ ถ้านายเข้าใจผิด ฉันไม่เคยมีอะไรกับบาบา…มันเหมือนรักข้างเดียวที่ยาวนานมากกว่า”

    เขาพูดกับผมแบบเศร้าๆแต่ก็ดูสงบมาก


    “ครั้งเดียวที่เราเคยจูบกัน แต่ก็เป็นเพราะฉันบังคับบาบาเอง วันรุ่งขึ้นเขาก็ส่งจดหมายมาให้ฉัน มันเป็นการปฏิเสธกันอย่างเด็ดขาดแต่หวังดี

    แต่ฉันในตอนนั้นไม่สามารถเข้าใจได้ จนต้องหนีออกมา...”


    เขาพิงหัวกับกระจกรถ แล้วจับมือผมไว้แน่น

    “แต่ตอนนี้..ฉันนึกขอบใจจดหมายนั่นแล้วล่ะ”


    “....เครื่องมือสักของนายยังอยู่มั้ย”


    “ยังอยู่..ทำไมเหรอ”


    “ฉันมีเรื่องอยากให้นายทำ”

    ..


    ...


    ..

    ..

    ....

    แผลของอิอาโกไม่เลวร้ายอย่างที่คิด แต่ก็คงไปเจอคนรู้จักลำบากหน่อย เพราะแค่เห็นรอยแผลไหม้วงกลมตรงขมับก็เดาได้ไม่ยากว่าเขาทำอะไรมา


    “จาฟาร์ คุณให้ผมเอาเครื่องมือสักออกมาทำไม มันเก่ามากแล้ว ...อีกอย่าง...ถึงจะบำบัดจบไปแล้วแต่ตอนนี้มือผมมันนิ่งได้ไม่เท่าเมื่อก่อนแล้วนะ..”

    “ไม่เป็นไร..ไม่ได้ให้นายไปสักให้ใคร สักให้ฉันนี่แหละ” พูดจบจาฟาร์ก็ถอดเสื้อออก เขาพาดมันไว้บนโซฟา แล้วลูบๆตามร่างกายตัวเอง เหมือนจะกะพื้นที่ว่าตรงไหนดี


    “ยิ่งสักให้คุณยิ่งไม่ได้ใหญ่ ไปทำที่ร้าน—-“


    “ไม่ ต้องเป็นนายสักนี่แหละ ดีแล้ว”


    เหมือนไม่ได้ฟังคำของผมเท่าไหร่ เขาถอดกางเกงขายาวนั่นออกอีกตัว จนตอนนี้ยืนเปลือยเปล่าสำรวจร่างกายตัวเองอยู่กลางห้อง

    แล้วเขาก็เดินยิ้มเข้ามาหาผม จัดแจงตัวเองนั่งห้อยขาบนโต๊ะกินข้าวของเราที่เพิ่งลากออกมาจากมุมห้อง


    เขายื่นกระดาษให้ผม ข้างในเป็นลายมือหวัดๆแต่สวยงาม มันเป็นจดหมายเล็กๆ ความยาวไม่มาก ลงชื่อว่าอาเหม็ด


    “นั่นคือจดหมายที่บาบาส่งให้ฉัน..”

    เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด มือป้องไฟไว้ซักพักแล้วจึงปล่อยให้ควันออกมา

    ผมอ่านใจความทั้งหมด..บาบาต้องการเป็นพ่อที่ดี และเสียใจมากๆที่มอบความรักในแบบที่ลูกต้องการไม่ได้ มันไม่ได้ผิดพลาด แต่ความรักนี้แค่อยู่ไม่ถูกที่ถูกเวลา แล้วหวังว่าลูกจะยังไม่หมดรักในตัวเขาหากเขาปฏิเสธมัน

    ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ยิ้มบางๆให้ผมในร่างเปลือยเปล่า


    “นายจะรักกับคนที่มีชายอื่นอยู่เต็มหัวใจขนาดนี้ได้มั้ย เพราะฉันคงลืมเขาไม่ได้ และให้ใครเป็นที่หนึ่งแทนเขาไม่ได้เช่นกัน”


    ผมยืนนิ่งไปซักพัก พลางเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่จากปากเขามาสูบต่อ

    “จะให้สักไว้ตรงไหน..”


    “ที่ต้นขา.. ด้านบน แบ่งเนื้อหาไว้ทั้งสองข้างเลย”


    “ผมอาจทำคุณเจ็บนะ...”


    “ไม่เป็นไร..มันเป็นเนื้อหาที่หนักแน่นพอที่จะย้ำลงไปให้ลึก และมันจะสมบูรณ์ได้ถ้านายเป็นคนทำเท่านั้น”


    อิอาโก้นั่งคุกเข่าและวางกล่องเครื่องมือไว้ที่พื้น พลางจูบกับต้นขาของคนตรงหน้า 

    “ได้..ผมจะเป็นพยานรักให้พวกคุณเอง”


    จาฟาร์ยิ้มและเอนท้าวตัวไปด้านหลัง 

    “ขอบคุณนะ..อิอาโก้”


    ...



  • สายตาของจาฟาร์ไล่มองปลายเข็มเล็กๆที่จุ่มหมึกไล่เรียงตามผิวหนังของตัวเองไปเรื่อยๆจนกลายเป็นตัวอักษร 

    ปลายเข็มดึงเนื้อของเขาขึ้นมาและปักกลับเข้าไป มันวนซ้ำอยู่อย่างนั้น.. เหมือนกับรักข้างเดียวของเขาที่มันเวียนซ้ำอย่างไม่มีทางออกและจบสิ้น


    อิอาโก้ใช้ผ้าซับเลือดและหมึกที่เกินออก 

    ..สีของมันผสมกันจนดูเหมือนเลือดเก่าๆ


    “ผมลงลายครบในรอบแรกแล้ว รอให้เนื้อหายบวมแล้วเราค่อยมาเก็บรายละเอียดกันอีกที”

    เขาทาครีมลงบนหน้าขาของคนตรงหน้าอย่างเบามือ ระหว่างแกะฟิล์มใส เขาเห็นจาฟาร์มองรอยสักใหม่นี้อย่างไม่วางตา





    “มีอะไรรึเปล่า..”


    เหมือนตื่นจากภวังค์.. จาฟาร์อ่านทวนมันเหมือนกับที่เคยอ่านมันซ้ำๆอย่างที่ผ่านมา และทุกครั้ง..ความรู้สึกในตอนที่ได้อ่านครั้งแรกมันเหมือนย้อนกลับคืน 

    แต่มัน..จะไม่มีอีกแล้ว

    “..เปล่า..แค่คิดว่ามันตลกดีที่ต้องโกนขนหน้าแข้งเป็นวงๆรอบๆตัวอักษรพวกนี้”


    อิอาโก้มองที่ต้นขาตรงหน้าชัดๆอีกที

    “ทำไม..ชื่นชมในผลงานตัวเองเหรอ”


    “ไม่ใช่ครับ..แค่คิดว่านี่มันยั่วมากเลยนะ ที่คุณนั่งโป๊ให้ผมสักเป็นชั่วโมงๆ แล้วห้องเราก็ไม่มีม่าน...”


    “ก็ตั้งใจ..ไม่คิดว่าจะได้สักจนเสร็จเลยนะเนี่ย”


    ไม่พูดเปล่าจาฟาร์ดึงคอเสื้ออิอาโก้เข้าไปจูบอย่างกระหาย

    คนโดนดึงถึงกับเซจนเตะกล่องเครื่องมือ ลิ้นร้อนแลกกันเหมือนกับเป็นครั้งแรกอย่างโหยหา  พวกเขาใช้เวลาละเลียดไปกับมันจนเหมือนเวลาหยุด

    อยู่ๆจาฟาร์ก็ถอดริมฝีปากออกมา อิอาโก้มองตาโตอย่างชะงัก

    “แผลบนหัวนายมันจะกระเทือนรึเปล่า”


    อิอาโก้มองสีหน้าเป็นห่วงของคนตรงหน้า แต่สายตาก็เลื่อนไปมองกล้ามท้องและต่ำลงไปอีกของร่างที่ตนทับอยู่


    “ผมยอม...”

    จาฟาร์ยิ้มอย่างเสียไม่ได้ แล้วเอนตัวลงบนโต๊ะ


    “งั้นฉันจะรับผิดชอบเอง”


    .

    .


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in