คุณเก่อเกอกับน้องตี้ติbamisabammmmmmm
พรานกับชนชั้นสูง

  •  เราเจอกันครั้งเเรกชั่งแปลกประหลาด...   
      


     ' ท่านชั่งหยาบคายเเละไม่สนสิ่งใด '   
        
     '  ตัวเจ้าก็ใสซื่อเสียจนน่าเเกล้งไปหมด '



    เซียวจ้านแอบมานอนในสวนของพวกชั้นชนสูง

    เกือบทุกครั้้งทำลงไปโดยหาได้สนใจคำด่าทอหรือความผิดไม่
    แต่รอบนี้ดูเหมือนเขากำลังพบกับสิ่งที่น่าสนใจกว่าการนอนกลางวัน....



    " ไง คุณชายชุดขาวคนนั้น เจ้ามาทำอะไรในสวนคนเดียว "

    " ท่านเป็นใคร!? "

    " คุณชาย ข้าก็เเค่มาอาศัยสวนนี้นอน เเล้วเจ้าละเป็นใคร " เซียวจ้านกระตุกยิ้มพลางลุกมานั่งชันเข่า

    " ที่นี่เป็นสวนของประมุขตระกูลหวัง กรุณาลงมาด้วย "



    โห้..เป็นคุณชายที่สุภาพเสียจริง


    น่าเเกล้ง



    เซียวจ้านถอนหายใจทั้งยิ้มๆ พลางกระโดดลงมาตรงหน้าของคนชุดขาวข้างหน้า อีกฝ่ายถอยร่นเล็กน้อยเเต่ก็ถูกเขาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้
    แม้เป็นบุรุษเช่นเดียวกัน เเต่หากเป็นเพราะเซียวจ้านเป็นพรานนำทางเเละล่าสัตว์มาตลอดช่วงชีวิต 
    เเรงจากคุณหนูตัวบางก็ย่อมสู้เขาไม่ได้


    " กรุณาปล่อยเเขนข้าด้วย " 

    " รังเกียจข้าหรือคุณชาย ถ้าเช่นนั้นก็สบัดให้ออก "

    " ท่าน!! "

    " อย่าทำหน้าเเบบนี้สิ ทำเเล้วหน้าเจ้าน่าขันนัก "




    ยิ่งเเกล้งยิ่งสนุก..เเต่หากยิ่งสู้ก็ยิ่งเจ็บ


    คนตัวบางเริ่มเจ็บข้อมือจากเเรงบีบที่เริ่มเเรงขึ้น ปากสีชมพูอิ่มเม้มเเน่นจนเซียวจ้านสังเกตุเห็นจึงค่อยๆลดเเรงบีบลง อีกฝ่ายจึงรีบสบัดเเขนจนเซล้มไปลงกองกับพื้นหญ้า



     " อย่ามองข้าเเบบนั้นสิ เจ้าเล่นดิ้นเเรงเองนะ " เซียวจ้านเอ่ยพลางมานั่งย่องๆข้างๆ

    " ออกไป ไม่อย่างนั้นท่านจะถูกลงโทษข้อหาบุกรุก "

    " ยังเป็นห่วงคนอื่นอีกหรือเจ้าน่ะ ไหนดูข้อมือหน่อย "



    เซียวจ้านคว้าข้อมือขาวมาถลกเเขนเสื้อที่ยาวจนเกะกะออก รอยช้ำจากเเรงบีบของเขาทำให้ขึ้นสีชัดจนเป็นรอยมือ


    " นั่งรอตรงนี้ "  


    เซียวจ้านลุกออกไปพลางก้มๆเงยๆหาของที่พอจะช่วยบรรเทาข้อมือช้ำๆของอีกฝ่ายได้ ก่อนที่จะเจอไม้ล้มลุกอยู่ต้นนึงจึงได้เด็ดส่วนหัวออกมายื่นให้คนที่นั่งลูบข้อมือปอยๆอยู่


    " ว่านนางคำ เอาไปตำเเล้วฟอกข้อมือเจ้า มันจะช่วยลดอาการช้ำ "

    " .... "

    " อะไร คิดว่าข้าจะฆ่าเจ้าเหรอ " เซียวจ้านเอ่ยพลางขมวดคิ้วใส่ 

    " ขอบคุณ ท่าน... "

    " เซียวจ้าน เเล้วเจ้าละ "

    " อี้ป๋อ..หวัง อี้ป๋อ " 



    นามสกุลหวังเช่นเดียวกันประมุข 

    เห็นทีเซียวจ้านจะเล่นของสูงไม่ใช่เบา


    เซียวจ้านเเกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จมูกคมสันเเตะชิดกับจมูกมนอย่างจงใจ หากอี้ป๋อไม่ได้เเสดงอาการตกใจหรือผลักเขาเเต่อย่างใด กลับกันกับเลือกที่จะส่งสายตาใสซื่อนั่นสวนกลับมาซะอีก


    โปรดเชื่อเถิดสวรรค์
      
    หากเจ้ายังไม่หยุดส่งสายตาแบบนั้น 

    ข้าคงได้ก่อเรื่องลักพาตัวคุณชายตระกูลหวังเป็นเเน่




    " คุณชายหวัง คุณชายหวัง!! "

    " เฮ้อ ดูเหมือนถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปเเล้วสิ " เซียวจ้านเอ่ยขึ้นพลางเกาหัวอย่างเสียดาย

    " ......ไว้มาอีกได้ไหม " อี้ป๋อเอ่ยไปโดยไม่คิด

    " หากข้ามาอีก ข้าจะเเกล้งเจ้าอีกนะ "

    " ข้าไม่กลัว " อี้ป๋อส่ายหน้า

    " ย่อมได้ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกคุณชาย "




    ช่วงเวลาน้อยนิด เซียวจ้านรีบคว้าข้อมือช้ำมาประทับรอบจูบเบาๆเสมือนประทับสัญญาก่อนจะรีบปีนต้นไม้ใหญ่เเละกระโดดข้ามหลังคาไป 



    " คุณชายหวัง อยู่ที่นี่เอง ท่านพ่อของท่านเรียกหา "

    " เข้าใจแล้ว "

    " อีกอย่างทั้งสองคน " อี้ป๋อพูดพลางหันหน้ามามองคนดูแลทั้งสอง 

    " พรุ่งนี้ต่อจากนี้ เวลานี้ ข้าจะมาอยู่ที่สวน หากไม่มีธุระอันใดจงอย่าให้ใครเข้ามา "

    " ขอรับ//ขอรับ " คนดูแลทั้งสองกล่าวรับทราบ





    พรานหยาบคายเช่นท่าน ย่อมไม่เป็นที่ปราถนา...

    เเต่เหตุใด

    ข้าถึงอยากพบท่านอีกเป็นครั้งที่สอง

    นี่ข้าป่วยหรืออย่างไรนะ?

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in