filmtofichoramiji
[OS] Drink (Adam Driver x Domhnall Gleeson)
  • Title: Drink
    Fandom: Star Wars: The Last Jedi x RPS
    Paring: Adam Driver x Domhnall Gleeson




    ปึง

    นั่นมันอะไร

    เสียงดังมาจากประตู...ใช่
    แต่ใครที่ไหนเขาเคาะประตูแบบนี้กัน

    ปึง

    เอามือหรือตีนเคาะกันวะ

    "มาแล้ว..."

    เสียงยาน สำเนียงบ้านเกิดแจ่มชัด
    ปลายนิ้วเล็กหยุมหยิมยกเกาหลังคอขาว

    มืออีกข้างปลดกลอนห้องพัก

    "...!"

    ใบหน้าผู้มาเยือนสั่งเขาปิดประตูอัตโนมัติ

    ปัง

    'เวรเอ๊ย'

    ไหล่ลู่ หูตก สบถไร้สุ้มเสียง

    เยี่ยม ทีนี้เขาก็จะโกรธ แล้วก็เมินนายซะ
    หมายถึง... จากที่เมินมาตลอดอยู่แล้วน่ะนะ

    คงไม่ได้เลวร้ายอะไรกว่าเดิมเท่าไร

    ปึง ปึง

    อ๊าก-- ทำไมยังไม่ไป !

    "ถามจริง?"

    เสียงต่ำ ๆ แทรกซึมผ่านชั้นเนื้อไม้เทียมของประตูห้องโรงแรมเข้ามา ยิ่งฟังดูทุ้มลึกกึกก้อง กดดันให้เขาต้องยอมเปิดประตู

    คราวนี้เจ้าตัวแค่แง้มมันออกน้อย ๆ
    ในระดับที่โซ่คล้องยังหย่อนเป็นครึ่งวงรี

    "ไง อดัม"

    โดห์นัลยิ้มแห้ง
    ตาปิดเป็นจันทร์เสี้ยว

    "เมื่อกี้มันอะไร..." เลิกคิ้ว พึมพำ
    "โทษที..."

    ได้แต่ขอโทษ ไม่มีคำอธิบาย

    ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร
    ก็แค่...ตกใจ

    ก็แค่อดัม ไดรเวอร์เป็นชื่อสุดท้ายที่เขาจะกล้าคิดว่าจะมาเคาะประตูห้องตน

    ดูไม่เคยแยแสเขาเท่าไรเลยนี่นา

    อีกอย่าง...

    โดห์นัลคิดว่าตัวเองก็คงเป็นชื่อสุดท้ายที่อีกฝ่ายจะนึกอยากแฮงเอาท์ด้วยเหมือนกัน

    "นายมีอะไรรึเปล่า หรือจะยืมอะไร?"

    อดัมแค่เลิกคิ้วที่เจ้าตัวเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน

    แต่ไม่ได้ถามจี้เอาอะไร
    เพียงยกถุงของในมือขึ้นสูงอีกนิด

    เกิดเสียงก๊องแก๊ง
    โดห์นัลก้มมอง

    "นายอยากดื่มไม่ใช่เหรอ..."
    "หา? ฉัน?"

    จันทร์เสี้ยวแปรเป็นจันทร์เต็มดวงทันใด

    พระจันทร์สีมะกอก
    อดัมพบเงาสะท้อนของตนในนั้น

    "ฉันพูดตอนไหน?"

    คนตัวโตเอนร่างพิงประตู
    สายโซ่ถูกขึงจนตึง

    เปิดให้เห็นใบหน้านั้นได้ชัดขึ้น

    "แอนดี้คุยให้ฟัง นายบ่นว่าอยากดื่มกับฉันตอนให้สัมภาษณ์เมื่อกลางวัน..."

    พระจันทร์บีบตัวลงเป็นเสี้ยวอีกครั้ง
    เมื่อโดห์นัลยิ้มแหย ห่อไหล่

    สีหน้าของอดัมยังราบเรียบ

    "เหรอ..."
    "งั้น..."
    "งั้น?"

    อดัมพยักเพยิดใส่โซ่คล้องประตู

    "อ้อ โทษที"

    โดห์นัลก็แปลกใจที่ตัวเองรีบลนปลดโซ่คล้องออกทันที ทั้งที่จะไม่ทำก็ได้

    ทว่าเพียงดวงตาคู่นั้น...

    นี่นายมีฟอร์ซจริง ๆ หรือยังไง?


    "นึกยังไงถึง..."

    โดห์นัลเริ่มต้นงึมงำ

    "อะไรนะ"

    โชคดี อดัมฟังสำเนียงไอริชไม่รู้เรื่อง
    เขาเปลี่ยนใจไม่ถาม "ไม่มีอะไร"

    ไม่รอให้เชิญ อดัมหย่อนตัวลงนั่ง
    วางถุงเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ

    โดห์นัลฝังตัวลงที่สุดโซฟาอีกฟาก
    ขาข้างหนึ่งงอพับขึ้นจากพื้น

    "นายซื้ออะไรมา"

    ไม่ตอบ หยิบขวดเบียร์ออกมา
    งัดฝาเปิดออกด้วยขอบโต๊ะ ยื่นให้

    "ขอบใจ"

    โดห์นัลพึมพำ รับเบียร์เย็น ๆ มากระดก

    "จะดูทีวีหรืออะไรไหม"

    อดัมสั่นศีรษะ
    จิบเบียร์

    เงียบ

    "เห็นแอนดี้ว่า..."

    นิ้วเล็ก ๆ เผลอจิกขวดเบียร์แน่น
    แอนดี้! คุณขายผมไปเยอะแค่ไหนวะเนี่ย

    "...นายชอบดูฉันเล่นปิงปองเหรอ"

    เกือบสำลัก

    "ก็...ดูทุกคน จอห์นด้วย ออสการ์ด้วย"
    "แต่ฉันเอาจริงเอาจังมันตลกมากใช่ไหม..."

    อ๋า

    "ใช่...เดี๋ยว...ไม่ใช่...คือ...หมายถึง ตลก แบบ...ฉันเปล่าล้อเลียนนายนะ มันตลกแบบ... แบบว่า...น่ารักดี..."

    ไม่ต้องมาเลิกคิ้วเลย

    "ฉันไม่ได้น่ารัก..."
    "เอ่อ...ไม่ก็ไม่"
    "..."

    ระยะห่างย่นลงจนดูอันตรายเมื่ออดัมขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ
    แต่โดห์นัลก็ไม่มีทางหนีแล้วนอกจากลุกออกไป

    ซึ่งเขาทำไม่ได้
    อยู่ใกล้หมอนี่แล้วตัวแข็งทื่อไปหมด

    อีกครั้งที่รู้สึก...
    ราวกับอดัมมีฟอร์ซจริง ๆ

    "ทำไมเงียบนัก"
    "หืม?"
    "อยู่กับคนอื่นไม่เห็นจะเงียบแบบนี้..."
    "ฉัน...เปล่า..."

    ที่ว่างตรงกลางหายไปอีก
    ไม่รู้เท่าไร ไม่กล้ามองด้วยซ้ำ

    คอตั้งตรง กวาดลูกแก้วสีอ่อนไปรอบ ๆ
    กรอกเบียร์ลงคอไม่หยุด

    จนบางส่วนเริ่มไหลริน...
    ร่วงหล่นลงมาตามลำคอ

    ปลายนิ้วหัวแม่มือของอีกคนหยุดมันไว้

    "อ..."

    ชู่ววว...

    เสียงของโดห์นัลอันตรธานหาย

    ปลายนิ้วที่เหลือค่อย ๆ พรมลงบนผิวลำคอบางละเอียด เครื่องดื่มเฉดอำพันไหลผ่านง่ามนิ้วลงมาตามข้อมือใหญ่ นัยน์ตาสีเข้มมองตามหยดน้ำนั้นไปจนสุดทาง

    แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ

    คนประหม่าเริ่มทำตลกกลบเกลื่อน

    "นี่จะบีบคอฉันแบบเร็นหรือยังไง..."

    คำทักนั้นคลายแรงจากมือใหญ่ลงจนเป็นเพียงการแตะ

    "จะดื่ม..."
    "..."
    "อยากดื่ม...กับฉัน..."
    "..."
    "ไม่ใช่เหรอ..."

    ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
    เขาหลับตาแน่นตั้งแต่ได้ยินคำแรก

    สติก็หลุดลอยไปตั้งแต่สัมผัสอุ่น ๆ ทิ้งคลื่นความรู้สึกขนาดยักษ์ให้ทะลักทลายถาโถมลงมา...

    ณ ริมฝีปาก

    "อือ..."

    อดัมไม่สนใจเสียงประท้วงแผ่วเบาราวลูกแมวครวญคร่ำ เอาแต่ดื่มด่ำกับรสชาติละมุนลิ้นของเบียร์ในปากคนตัวบางที่บัดนี้ถูกรวบเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

    ขณะที่โดห์นัลไม่อาจตั้งรับหรือโต้กลับ

    เพราะสมองถูกโจมตีด้วยความสับสนจนสติสัมปชัญญะแตกกระสานซ่านเซ็นไปหมด นี่อดัมจริงหรือ? คนที่เย็นชาใส่เขาทั้งในบทและในกองนั่น คือคนเดียวกับชายผู้กำลังขโมยจูบเขาอย่างต่อเนื่องอยู่ตอนนี้...

    จริงหรือ?

    และทั้งที่หายใจแรงขึ้น ลำบากขึ้น โดห์นัลกลับพบตัวเองส่งมือเรียวเล็กขึ้นไปลูบไล้มือใหญ่ของอดัมที่ยังกำรอบลำคอตนอยู่หลวม ๆ อย่างเผลอไผล

    ราวกับเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายทำแรงขึ้น

    บีบ...แรงขึ้น

    แบบนั้นเขายิ่งหายใจไม่ทัน
    แบบนั้นทำให้อดัมเริ่มเห็นใจ และส่งอากาศกลับเข้ามา

    แบบนั้น...ช่วยเหนี่ยวรั้งรสจูบให้ยังวนเวียนอยู่อีกสักหน่อย

    ไม่จากไปเร็วนัก

    "..."

    จนกระทั่ง...

    ตุบ!

    "ชิบ--"

    อดัมสบถ
    ร่วงลงไปนอนพับกับพื้น

    "ขอโทษ ๆ แงงงง"

    โดห์นัลร้องออกมาเหมือนเด็ก ทั้งตกใจ ทั้งกลัวว่าคนตัวโตจะโกรธ ได้แต่ยืนตัวลีบอยู่ห่าง ๆ เพราะมือใหญ่ยกขึ้นปรามทันทีที่เขาจะเข้าไปช่วย

    หมีกริซลี่เกาะโซฟายืนขึ้นอย่างทุลักทุเล

    "ยังมีหน้ามาขำ"

    โดห์นัลรูดซิปเก็บเสียงหัวเราะทันที
    อดัมยังยืนตัวงอ กุมซี่โครงข้างหนึ่ง

    "ก็นายไม่น่า..."

    ไม่น่ารีบล้วงมือเข้ามา...

    "สรุปว่านายไม่ชอบฉันหรือยังไง"

    ถึงได้ถีบโครมมาเต็มตีนแบบนี้ !

    "ไม่...คือ...ใช่ เอ้ย ฉันหมายถึง ไม่ได้ไม่ชอบ แต่ว่--"
    "แปลว่าชอบ?"

    ง่า...

    อดัมแทบได้ยินเสียงแบบนั้นดังลอดออกมา เพียงแค่อ่านสีหน้าแมวที่ถูกไล่ต้อนจนมุม ลำบากก็ตรงต้องกลั้นยิ้ม เก๊กขรึมแทบตายเนี่ยสิ

    "งั้นฉันกลับละ"

    อดัมหมุนตัวหันหลัง
    โดห์นัลรีบสาวเท้าเข้ามา

    ติดกับ...

    ปึ้ก!

    ชนแผ่นหลังคนแกล้งหยุดเดินเข้าเต็ม ๆ

    อดัมหันกลับมา วางมือลงบนเรือนผมนุ่มลื่นเป็นประกาย ทำเจ้าตัวยืนนิ่งงันโดยอัตโนมัติ แปะมือลงบนหน้าขาเรียวอย่างไม่กลัวตาย ทั้งที่เพิ่งผ่านประสบการณ์โดนตีนกระตุกใส่มาหมาด ๆ

    เขาล้วงกระเป๋ากางเกงข้างนั้น
    ถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

    สัมผัสหน้าจอยุกยิก ๆ

    แล้วค่อยคืนให้คนตรงหน้า

    "...?"

    รายชื่อผู้ติดต่อใหม่ถูกเพิ่มเข้ามา

    'อดัม'

    "อยากดื่มเมื่อไรก็แค่เท็กซ์มา..."

    ทำไมถึงได้...
    ...ใจดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ?

    "พูดจริงดิ?"

    อดัมพยักหน้า "แค่..."

    ยกมือออกจากศีรษะคนตัวเล็ก

    "...อย่าให้ฉันต้องรู้จากคนอื่นอีก"

    คำพูดสุดท้ายตรึงร่างโดห์นัลเอาไว้กับที่
    ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ คนพูดออกจากห้องตอนไหน

    คำลาก็ไม่มีสักคำ
    ยังเย็นชาเหมือนเดิมอยู่ดี

    ปึง!

    นินทาก็ต้องรู้ด้วยเหรอ
    นี่ใช้ฟอร์ซอ่านใจชาวบ้านรึไง!

    บ่นกระปอดกระแปดในใจระหว่างเดินไปปลดกลอน ล็อกก็ยังไม่ล็อก ทำไมไม่เปิดเข้ามาเองวะ

    ประตูแง้มได้หน่อย
    แขนใหญ่ก็สอดลอดเข้ามา

    เพียะ!

    โอ๊ย!

    นิ้วใหญ่ดีดหน้าผากโดห์นัลเต็มแรง

    "อะไรของนายเนี่ย!"

    เจ้าตัวร้องดัง เจ็บมากจริง ๆ
    ไม่เคยเจอใครดีดเจ็บขนาดนี้มาก่อน

    อดัมรีบแทรกตัวเข้ามา
    โดห์นัลลงไปนั่งยองกับพื้น

    กุมหัว บ่นงึมงำ

    "อย่างกับกะโหลกจะแตก"

    อดัมต้องพยายามไม่ขำ "ไหนดูซิ"
    "ไม่ต้องมายุ่งเลย"
    "โดห์นัล เอามือออก"

    อีกแล้ว...
    ใช้ฟอร์ซอีกแล้ว

    เขาเอามือออกตามคำสั่งทันที

    "ไม่แดงด้วยซ้ำ"

    อดัมว่า

    ก่อนจุมพิตลงกลางหน้าผากนั้นเร็ว ๆ

    "ฝันดีล่ะ"

    พอประตูปิดลง คนตัวโตจากไป
    เจ้าแมวที่นั่งหงออยู่ก็ล้มลงนอนกลิ้ง

    หน้าผากน่ะ ไม่แดง
    แต่แก้ม...

    แงงงงงงง

    โดห์นัลจะฟ้องป๊ะป๋า!!!

    __________

    ไม่ไหวกับความงุงิของน้องโดที่ตัดพ้อว่าไม่มีโอกาสได้ไปดื่มกับอดัมสักที จากคลิปสัมภาษณ์นี้ และโมเมนท์ฮา ๆ ในกองถ่ายที่น้องโดขำอดัมแข่งปิงปองแบบจริงจัง จากคลิปนี้ ชิป Kylux มาสองปี แต่ตัวนักแสดงเพิ่งจะมีโมเมนท์งุ้งงิ้ง(ถึงจะแบบน้องโดงิ้งใส่ข้างเดียวก็นับ!!!) จิตใจจะไปทานไหวได้เยี่ยงไรกันเล่า!!!
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
qderen (@ploynno)
อื้อหือ เขินมากกกกกกๆ T /// T
ตลกความแอนดี้เอาไปขายเนี่ยะ 555555555

ประโยค "...อย่าให้ฉันต้องรู้จากคนอื่นอีก"
แบบ โอ๊ย ไม่ไหว ตายไปแล้วววว ฮืออออ T /// T เขินนน
ชอบโมเม้นที่โดนัทชอบงิ้งๆ อดัมนอกจอเหมือนกันค่ะ
ถึงอดัมจะดู ignore สุด ฮือ

ได้แต่อวยพรให้อดัมหันมาสนใจโดนัทซักวันค่ะ 55555555
ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆ นะะ