Love Over รักจบเรื่องไม่จบTheScarletNails นักเขียนเล็บแดง
แด่ลิปสติกสีแดงและแก้วใส่น้ำสีอำพัน

  • " เพียงหวังให้ลิปสติกสีแดงบนปากฉัน
    น่าสนใจกว่าแก้วใส่น้ำสีอำพันในมือเธอ สักวันหนึ่ง "


    ปุ่มโพสต์ถูกกดลงอย่างรวดเร็ว และทำให้ข้อความปรากฎสู่สายตาผู้คน 


    เพียงไม่ถึง1นาทีที่ฉันคิดและพิมพ์ลงไป แต่มันเป็นผลพลอยได้จากเรื่องราวในตลอดเวลา1เดือน2วันที่ผ่านมา


    เราสองคนพบกันในคืนที่ขวดแก้วสีอำพันวางเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะ และลิปสติกสีแดงแท่งเก่งถูกใช้เติมปากของฉันตลอดคืนนั้น

    ฉันอาจดูน่าดึงดูดใจสำหรับเธอด้วยเพราะเสื้อผูกคอเปิดแผ่นหลังกว้าง รอยยิ้มเปื้อนสีมารูน หรืออาจเพราะเอวกับสะโพกมนที่เคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงหน้าเวที แต่นอกจากเธอแล้ว ในค่ำคืนนั้นก็ยังมีชายหนุ่มอีกหลายคนที่ดูเหมือนจะวางเป้าหมายไว้ที่ฉันแล้วอย่างตั้งใจ เพราะไม่ว่า ฉันจะเดินไปยังส่วนใดของร้าน สายตาและคำกล่าวทักทายหวังรางวัลดูเหมือนจะติดตามฉันไปทุกที่

    อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นความสนุกสนานเล็กๆของหญิงสาว ที่ได้หว่านสเน่ห์และเหมือนเป็นการเช็คเรตติ้งจากการกระทำของหนุ่มๆ โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างฉันที่นานๆที จะได้ออกสังคมและพบเจอผู้คนในแสงสียามราตรีเช่นนี้

    ฉันไม่หวังสิ่งใดหรือใครจากที่นี่ เพียงแต่ซึมซับดนตรี เต้นให้หลุดโลก ดื่มน้ำรสขมที่หอมหวาน และตั้งใจมาฉลองวันเกิดของน้องที่สนิทกันเท่านั้น

    ดังนั้นในตอนที่เธอเดินเข้ามา พร้อมสีเงินแวบวับกระทบแสงไฟ และรอยยิ้มแฝงเลศนัยนั้น ฉันจึงถือเป็นผลกำไรของค่ำคืนนั้นที่น่ายินดี และได้ตอบรับความกล้านั้น ที่ชายหนุ่มอีกหลายคนไม่มี ด้วยการตกลงให้เธอตามฉันไปยังร้านต่อไปด้วยกัน

    เธอโอบเอวฉัน โอบไหล่ฉัน ถึงเนื้อถึงตัวอย่างจงใจ แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่อยากเห็นกริยาสะท้อนตัวตนของคนแปลกหน้าคนนี้เท่านั้น
    ฉันปัดมือออกบ้างเป็นพิธี ตั้งใจให้รู้ว่าฉันไม่ได้ยินดีไปเสียหมด และยิ้มกรุ้มกริ่มมากกว่าจะหัวเราะร่าดังที่ตัวฉันเป็น 

    ความลึกลับนี้จะดึงดูดเธอไว้ได้นานแค่ไหนและจะเปิดเผยสิ่งซ้อนเร้นใดในใจ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันสงสัย

    ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้นำในเกมนี้มากกว่ากัน เมื่อเราต่างสัมผัสเบื้องลึกที่ยังไม่ถูกเฉลยของกันและกันได้ แต่ในฉากหน้านั้น เราก็ต่างมอบความสนใจให้แก่กัน
    จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องลาจาก แม้เธอจะพยายามฝืนรั้งให้ฉันกลับกับเธอเท่าไหร่ และไม่ว่าเธอจะหวังสิ่งใดกลับไป
    ไอดีไลน์ของฉันเป็นเพียงผลลัพธ์เดียวจากความพยายามของเธอ ที่เธอได้กลับไปในคืนนั้น

    นับตั้งแต่วันที่โลกของเราถูกเชื่อมผ่านกันทางแชท ฉันก็บอกตัวเองเสมอว่า ฉันจะไม่รีบเร่งและตกลงไปในห้วงความสุขจนคิดว่ามันเป็นความรักอีกแล้ว ฉันจะไม่ยึดมั่นหรือยึดติดมันไว้เพียงเพื่อให้ฉันมีชีวิตผ่านไปได้อย่างมีความสุขในแต่ละวันอีกต่อไป


    แต่ดูเหมือนฉันจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้เพียงแค่ครึ่งเดียว...


    ณ ตอนนี้ผู้หญิงที่เคยดูลึกลับน่าค้นหาเริ่มเลือนหายไป กลายเป็นผู้หญิงโก๊ะ ติงต๊อง ที่ชอบหัวเราะร่า และขี้เป็นห่วง อาจจะดูเหมือนขี้งอนแต่จริงๆแค่ชอบแกล้ง เป็นผู้หญิงเกรียนๆรั่วๆ(เขาว่างั้น) แถมกินเก่งอย่าบอกใคร
    อีกทั้งยังเริ่มกลายเป็นผู้หญิงที่รู้ตัวดีว่าหัวใจนั้นถูกเติมเต็มด้วยคนแปลกหน้าคนนี้มากเสียจนปวดใจ เมื่อคิดว่าความสัมพันธ์ลักษณะนี้จะยั่งยืนแค่ไหน เมื่อเขาอาจหายไปในวันหนึ่งข้างหน้า

    ฉันยังเบรกตัวเองทัน ฉันคิด ดึงตัวเองกลับมาก่อน หวังเพียงทำให้ใจไม่พังมากไป หากต้องเสียเขาไปในเร็ววัน ถามตัวเองว่า ผู้ชายจากโลกราตรี ควรวางหัวใจไว้ให้แค่ไหน
    แต่กลายเป็นว่าแค่เขาหายไป1วันเต็มๆโดยไม่มีข้อความใดๆตอบกลับมา ฉันก็แทบจะเป็นบ้าแล้ว

    ในหลายครั้งระหว่างพิมพ์คุยกัน เขาก็มักจะนั่งดื่มอยู่ที่ไหนสักที่ ฉันรู้ ฉันห้ามความเป็นหนุ่มสังคมของเขาไม่ได้ แต่ฉันก็ยังหวังให้เขาสนใจฉันมากกว่าปาร์ตี้อยู่ดี และนั่นคือในตอนที่ฉันกดโพสต์สเตตัสนั้นออกไป เขาไม่เคยเห็นมันหรอก แต่หลังจากโพสต์ไปแล้ว ฉันก็ตั้งใจว่าจะดึงตัวเองกลับมาแล้วจริงๆ

    แต่แล้วฉันก็กลายเป็นผู้แพ้อีกครั้ง เมื่อวันที่เราได้เจอกันอาจถือเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน เพราะนั่นคือเวลาที่เราได้รู้จักกันและกันผ่านตัวตนจริงๆ ไม่ใช่แค่ตัวอักษร ฉันได้มีความสุขและหัวเราะแบบที่ไม่ได้ทำมานาน ฉันได้เห็นอีกมุมหนึ่งของคนๆนี้และแน่นอนว่าฉันชอบสิ่งที่เขาเป็น

    แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันกังวล ยังคงไม่หลุดออกไปจากใจ ยิ่งรู้จักกันเท่าไหร่ฉันยิ่งกลัว กลัวว่าฉันจะทำอย่างไร หากสุดท้ายแล้วเขาเป็นคนเดินจากไป ในเมื่อวันนี้..ฉันเริ่มที่จะรักเขาเกือบหมดทั้งใจ


    ผู้หญิงเริ่มต้นจาก 0 ไปถึง 100
    ผู้ชายเริ่มต้นจาก 100 ไปถึง 0 

    ฉันยังคงตั้งความหวังไว้ ไม่ว่าคำพูดนี้จะจริงเท็จแค่ไหนอย่างไร ฉันตัดสินใจจะประคับประคองความสัมพันธ์นี้ไป เก็บเกี่ยวทุกความสุข และสร้างความทรงจำดีๆเอาไว้ หากแม้มันจะต้องจบลงในที่สุดเหมือนอดีตที่ฉันเคยพบเจอมา

    ..อย่างน้อยฉันก็คงได้นำมาเขียนไดอารี่ได้ว่า ครั้งหนึ่ง ฉันเคยเดทกับนักจัดงานอีเวนต์ ที่มีแบรนด์เครื่องเงินเป็นของตัวเอง มีหน้าตามึนๆที่ดูกวนประสาท แต่น้อยกว่าคำพูดคำจา ดูเหมือนจะเป็นคนแบดบอย แต่จริงๆก็เป็นคนใส่ใจอบอุ่น แถมยังบ้าสะสมตุ๊กตุ่นจนได้โล่ และชอบกินไอศกรีมบาสกิ้น ร็อบบิ้นส์มากเหลือเกิน
    และสุดท้ายอย่างน้อยก็คงได้ ‘คิดถึง’ หากนั่นอาจเป็นเพียงผลลัพธ์เดียวจากความพยายามของฉัน ที่ฉันจะได้รับสำหรับเรื่องราวทั้งหมดนี้


    1เดือน 2วัน
    แด่ลิปสติกสีแดงมารูน แหวนสีเงินวาว และน้ำสีอำพัน
    Cheers.

    Thanks for all support :)
    TheScarletNails



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
Zikar (@zikar)
ชอบการเล่าเรื่องมากเลยค่ะ อ่านเพลินเลย บางความสัมพันธ์นี่เป็นได้แค่ระยะเวลาสั้นๆที่รู้สึกดีจริงๆ จะว่าเสียดายก็เสียดาย จะว่าไม่เสียดายก็ไม่เสียดาย เห้อม~
@zikar ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ฝากติดตามเรื่องต่อๆ ไปด้วยนะคะ มีอีกหลายรูปแบบและเรื่องราวความสัมพันธ์เลย :)) ใช่ค่ะ สั้นมากจริงๆ อาจจบไม่ดี แต่อย่างน้อยก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ณ ตอนนั้น มีความสุขจริงๆนั่นแหละ เห้อ