litanies of you.sweetsingularity
day 8: photography

  • รูปถ่ายเป็นเพียงเสี้ยววินาทีของเวลาระหว่างเรา



    รอยยิ้มที่ค้างไว้ในภาพนิ่ง โดยไร้คำเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้า

    เสียงหัวเราะที่ไม่ได้ยิน จากสายตาแสนร่าเริง

    คิ้วขมวดเป็นปม ที่กำลังจดจ่อกับเรื่องนอกรัศมีของเลนส์กล้อง


    คำหวานที่ถูกแลกเปลี่ยน กลับกลืนหายไปกับฉากหลังในรูป



    “คนฉวยโอกาส ”  พี่นายว่า  ยกหนังสือที่กางไว้ขึ้นปิดหน้าตัวเอง


    ผมหัวเราะ เอื้อมมือไปแตะขอบหนังสือเล่มหนา


    (พี่นายกำลังพยายามอ่าน สงคราม ความรัก และสันติภาพ รอบสอง

    ผมแอบเห็นว่าจัดการเล่มหนึ่ง องค์หนึ่งไปสำเร็จแล้ว

    จะลุยงานโทลสตอย ไม่ใช่อะไรที่ง่ายเลย)


    “ก็ถ่ายสวยนะ”  ผมบอก เอียงกล้องในมือให้พี่นายดู  “พี่ตั้งใจอ่านจริงๆ”


    พี่นายชะโงกหน้ามาดูแวบนึง แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ คว้าลอนดอนฟ็อคมาจิบก่อนจะตอบอะไร


    “แต่คนอย่างพี่--”  ผมยกม็อคค่าของตัวเองขึ้นมาดื่ม ร้านกาแฟหัวมุมมีชีวิตชีวาขึ้นช่วงบ่ายวันหยุด ผมเองนัดพี่นายมาคั่นกลางการท่องหนังสือ


    (ถ้าโดดมาได้นานๆ อย่างนี้ก็ดี


    ถ้าอาจารย์จะให้ผมเขียนบรรยายเรื่องรอยยิ้มของพี่นายแทนน่ะ

    เรื่องเพลงต่างๆที่ผมมักได้ยินในหัวตอนอยู่กับพี่นาย

    เรื่องคำร้อยพันที่ผมนึกออกเมื่อได้ยินเสียงนั้นพูดกับผม


    อยากคิดไปอย่างนี้ ทั้งที่รู้ดีว่าข้อสอบวิชา Soundtracks in Film นั้นเป็นปรนัยล้วนๆ


    หาเพลงประกอบประจำตัวพี่เขาได้เป็น playlist ก็น่าจะนับได้


    ....ใช่มั้ย)



    “—คนอย่างพี่ถ่ายมุมไหนก็สวย”


    พี่นายแกล้งถอนหายใจเสียงดัง วางหนังสือลงบนโตีะ แล้วลุกมาคว้ากล้องไปจากมือผม


    “อะ—เดี๋ยวนะ!”


    ผมยกมือขึ้นปราม


    หากพี่นายจับกล้องไว้กับมือ หยีตาข้างนึงที่เลนส์กล้อง


    “แบร์ก็หล่อ--”


    เสียงล้อๆของพี่นายทำเลือดสูบฉีดที่แก้มผม


    ได้แต่นั่งนิ่งฟังเสียงกดชัตเตอร์เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง


     “--ลองโดนถ่ายมั่งจะเป็นไร”


    ผมยิ้ม (จะว่าบ้าคำชมก็ได้) ยอมตามใจพี่นาย



    ยังไงแล้ว ความหมายในรูปถ่ายก็รู้กันอยู่สองคน.




    //

    มาคุย / ทักทายกันได้ที่ทวิต

    @_XDolan

    นะคะ <3

    x

    ข้าวเอง.


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in