litanies of you.sweetsingularity
day 6: secret
  • ผมตื่นมาซื้อกาแฟให้พี่นายในเช้าวันศุกร์


    “พี่ว่าไงนะ”  บาริสต้าหนุ่มแว่นเลิกคิ้ว จ้องผมงงๆ มือหมุนแก้วกระดาษเกือบจะรอบนึงได้บนเคาน์เตอร์


    “จะให้ผมเขียนอะไร--“


    คาเฟ่หัวมุมถนนตรงข้ามมหาลัยเงียบสงัดยามเจ็ดโมงครึ่ง ผมแทบจะยืนรอฟินน์ไขกุญแจเปิดประตูร้านทีเดียว


    ไม่ได้ ต้องมาถึงก่อนพี่นาย

    ไม่งั้นความลับก็ไม่เป็นความลับ
    เซอร์ไพรส์ก็ไม่เป็นเซอร์ไพรส์สิ


    อีกฝ่ายเขม่นตาใส่ผม เหมือนจะถามด้วยปากบางขมุบขมิบว่า หมอนี่ อยากดื่มกาแฟขนาดนั้นเชียว ขณะผายมือให้ผมเดินเข้าร้านไปรอ


    “นอนเช้าหรอพี่”   ฟินน์ทักเสียงเรียบ หันไปหยิบผ้ากันเปื้อนบาริสต้ามาสวม


    ที่จริงเด็กปีหนึ่งคนนี้ก็ดีอยู่หรอก 


    ถ้าเขาไม่เหน็บแหนมผมเก่งนัก 


    อยากจะเข้าใจจริงๆ ว่าแฮซเพื่อนรักของผมไปตกหลุมเจ้าบาริสต้าเชือดนิ่มคนนี้ตรงไหน


    ใช่ ที่น้องผอม สูง ใส่อะไรก็งามเหมือนนายแบบ


    แล้วยังสายตาที่ดูงอนโลกภายนอกอยู่ตลอดเวลา


    เออ บางทีความติสต์แตกอย่างนี้ก็ตรงข้ามพ่อคนเฟรนด์ลี่อย่างไอ้แฮซเอามากๆ


    ความแตกต่างมีแรงดึงดูดของมันสินะ


    ผมยืนเท้าคางตรงหน้าเคาน์เตอร์​ เฝ้าดูฟินน์เตรียมเครื่องมือและอุปกรณ์รอบๆคาเฟ่ ซึ่งใช้เวลาไม่นานนัก สำหรับร้านขนาดย่อม พอมีที่ให้คนนั่งอยู่แปดโต๊ะ


    “อืม” ผมส่ายหน้า นิ้ววาดเส้นขยุกขยุยบนพื้นไม้  “จะสั่งกาแฟให้คนหน่อยน่ะ”


    ฟินน์​หัวเราะหึในลำคอ 


    “จะสั่งให้พี่อนายรินใช่มั้ย”


    ผมจือปาก เอียงคอมองบาริสต้าหนุ่มผู้กำลังดันแว่นที่สันจมูกตัวเอง


    “บ่อยละ” ฟินน์พูด หันกลับไปเปิดเครื่องกาแฟ “แต่พี่ต้องมาสั่งอีก”


    เด็กหนุ่มกำลังโหลดถุงเมล็ดกาแฟลงเครื่อง


    “ผมไม่อยากแพ้พนันตานี้ โอเค๊?”


    เสียงฟินน์ขึ้นสูงปลายประโยค พอๆกับคิ้วผม


    ขนาดนั้นเชียว.


    จีบพี่นายเหมือนผมกำลังเดินหมากในเกมที่ไม่เคยเล่น แข่งกับศัตรูที่ไม่เคยเห็นหน้า


    ฟินน์โบกมือใส่หน้าผม


    “สองปอนด์กับห้าสิบเซนต์”  หนุ่มแว่นกดเครื่องคิดเงินเสียงดัง แบมือมากวักเรียกตังค์


    ผมวางเหรียญลงบนมือนั้นแต่โดยดี


    “พี่ตื่นเช้า... ดีแล้วละ” ฟินน์เสริม ระหว่างเก็บตังค์ลงลิ้นชัก “พี่อนายดื่มแต่อเมริกาโน่”


    นิ้วเรียวชี้ไปที่เมนูกาแฟบนผนังด้านหลังตัวเอง


    “ตอนบ่ายก็จะลอนดอนฟ็อค แพงไปอีก”


    ผมพยักหน้าน้อยๆ เลียปากแห้งของตัวเอง


    จู่ๆ ไอเดียก็ผุดขึ้นในหัว

    คงเป็นคำขอที่เปิดเผยความลับของผม


    แต่ถ้าจะให้พี่นายจำแก้วกาแฟของแบร์รี่คนนี้ได้....



    “งั้นฟินน์--”  ผมเคาะมือที่เคาน์เตอร์สองสามที 

    “เขียนอะไรบนแก้วพี่อนายให้พี่ที--"



    //



    London Fog  จริงๆก็คือ Earl Grey Tea Latte ดีๆนี่เอง


    แต่สั่งร้านที่ชงเก่งๆ จะหอม หวาน และอร่อยมาก


    คล้ายๆพี่นายนั่นแหละค่ะ

    :)

    x

    ข้าวเอง.


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in