litanies of you.sweetsingularity
day 5: time
  • เข็มนาฬิกาไม่มีความหมายกับเวลาที่เดินตามความรู้สึก


    เวลา ที่เดินเป็นคู่ขนานกับเวลาจริงๆนั้นสัมผัสได้


    เวลา ที่ยืดหยุ่นตามอารมณ์และความคิดของเราเองโดยไร้ความเกี่ยวข้องกับไทม์โซนหรือการเคลื่อนไหวของโลกรอบพระอาทิตย์


    เวลา ที่ผมคิดถึงพี่นาย


    “พี่อย่าเพิ่งไปได้มั้ยฮะ”


    เหมือนประโยคหงอยๆของตัวเองนั้นเบาหวิว ว่าจะอ้อนแบบน่ารัก ดันกลายเป็นขอร้องเกาะแขนขาวๆของพี่นายซะนี่


    “แบร์”


    พี่นายยิ้มน้อยๆมุมปาก ค่อยทรุดตัวลงที่โซฟาข้างผม เสียงที่เรียกชื่อผมฟังดูแปร่งหู แกมเตือนนิดๆ ไม่หวานชวนฟังเหมือนเมื่อคืน


    คล้ายจะกระชากผมกลับมาสู่ความจริงงั้นแหละ


    ก็อยากจะฝันต่อ


    อยากจะนอนซุกอยู่ในผ้าห่มบนเตียง ข้างๆคนบางคน ในเวลาของโลกคู่ขนานที่เดินช้าๆ อยากจะลืมเวลาของโลกแห่งความจริงที่ผมต้องไปเรียนบ่ายวันนี้


    “เราอย่าดื้อสิ” พี่นายว่า (นั่นไง ดุผมจริงๆด้วย) ก้มลงจูบฝ่ามือผมที่ยังรั้งแขนพี่เขาไว้อย่างโง่ๆ 


    พระเจ้า.

    จะให้ผมปล่อยพี่เขาไปทั้งอย่างนี้

    จะให้ผมปล่อยพี่เขาไป--

    --ทั้งที่ริมฝีปากพี่นายทำผมขนลุกไปทั้งตัวเนี่ยนะ



    “ก็อยู่ด้วยกันทั้งคืนแล้ว--“


    (แก้มพี่นายดูระเรื่อขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่พูดไปกับหูตัวเอง)


    พี่นายเอียงตัวเข้ามาใกล้ มือทั้งสองประคองแก้มผมไว้


    เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง ไร้ตัวตน


    และเข็มนาฬิกาที่เดินอยู่เรือนเดียวในโลกมีแต่ในหัวใจผมเท่านั้น


    “—เดี๋ยวจะไปเรียนไม่ทันนะ”


    ผมอยากจะยกเลิกเวลา



    บ้าจริง.

    ถ้าความรู้สึกหยุดเวลาในโลกคู่ขนานได้  ทำไมเวลาในโลกแห่งความจริงต้องเดินต่อนะ



    ผมหลับตา ริมฝีปากบรรจงจูบสันจมูก ปลายจมูกพี่นาย ไล่ลงมาที่แก้ม 


    “ทุกทีเลย” ผมพึมพำ เหมือนพูดกับตัวเอง ค่อยๆไล้ลิ้นไปตามสันกรามพี่นาย 


    เสียงหายใจหอบช้าๆ เหมือนขาดอากาศเป็นพักๆนี่ตัวดี


    หยุดเวลาไม่ได้ก็ยืดมันซะเอง



    “เวลาของเราหมดเร็วไป.... ทุกทีเลย"


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in