litanies of you.sweetsingularity
day 2: rain
  • หน้าผมร้อนผ่าวในวันเปียกชื้น


    ทำไมนะ. ผมสบถกับอากาศลอนดอน ทำไมนะ.


    ฟ้าที่ดูสดใสเมื่อเช้ากลับขมุกขมัว เมฆจับตัวเป็นก้อนดำ จนสายน้ำร่วงโรยลงมาอย่างหนักในอีกไม่กี่นาทีต่อมา


    ฝนน่ะตกโปรยปรายทักทายผมเมื่อก้าวออกจากหอ 


    ไม่เป็นไรหรอก ผมคิด เลือกที่จะไม่หยิบร่มเล็กใส่กระเป๋าสะพายไปด้วย แกก็ชอบตกหยุมหยิมอย่างนี้เสมอน่า


    แต่พอลองมองฟ้าตอนนี้แล้ว ผมคิดผิดถนัด


    ต้องยืนหลบอยู่ที่โถงห้องสมุด แนบหน้ากับประตูแก้วอย่างหงอยๆ จะออกไปส่งงานที่แวบเข้ามาปรินท์ก็ไม่ได้


    แย่


    แย่ที่สุด


    มาตกอะไรกันตอนนี้


    สำหรับคนที่ย้ายมาเรียนอยู่เมืองใหญ่นี้มาค่อนปี ผมควรจะรู้ดีกว่านี้ เตรียมพร้อมมากกว่านี้


    แต่ไม่เลย


    แบร์ สติเราหายไปไหนกัน


    “น้อง—“ เสียงเทเนอร์คุ้นหูดังขึ้นข้างหลังผม หันขวับไปก็แทบจะอุทานเสียงดัง


    โชคดีในโชคร้ายเป็นเรื่องจริง.


    “--แบร์รี่ฮะ​“ ผมเติมคำให้พี่นาย กำเล่มรายงานแน่นในมือ


    “แบร์รี่--“ พี่นายมองผมยิ้มๆ


    (ทำไมนะ


    ทำไมต้องรอยยิ้มนั้น


    ทำไมต้องกับผม


    ทำไม—)


    “—เราจะไปตึก N. หรือเปล่า”  พี่นายยกร่มพกในมือให้ผมดู “เดินไปกับพี่มั้ย”


    พระเจ้า!


    (พี่เค้าเป็นนางฟ้า ก็งี้แหละ อย่าคิดมากเลย เสียงในหัวผมดังขึ้น)


    ผมเกาหลังคออีกแล้ว สายตาหลบไปที่รองเท้าตัวเอง


    “น่าจะพกร่มมา” ผมบ่นพึมพำ “ประมาทไปหน่อย...”


    (อย่าพูดเรื่องงานให้พี่เค้าได้ยิน อย่าพูดเรื่อ--)


    พี่นายตบบ่าผมเบาๆ จนความร้อนแทรกซ่านไปตามประสาทผม 


    “เอาน่า” พี่นายถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วกางร่ม “ไหนๆก็ไหนๆ--“


    รุ่นพี่คณะจิตวิทยากำลังกวักมือเรียกผมให้เดินตามไป


    “ร่มพี่ก็มีที่พอสำหรับสองคน”


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in