litanies of you.sweetsingularity
day 1: hands
  • หัวใจผมนิ่งที่สุดในมือของพี่นาย.


    น่าแปลก ที่เราปล่อยหัวใจให้อยู่ในมือคนอีกคนอย่างง่ายดาย


    (ถ้าความรู้สึกพาไปแล้ว

    ถ้าความรู้สึกเห็นด้วยกับหัวใจ...)


    หัวใจ อวัยวะที่ใกล้ชิดเรามากที่สุด

    หัวใจ อวัยวะที่เต้นตามจังหวะความรู้สึก สูบฉีดเลือดตามเคมีและสารในร่างกาย


    หัวใจ ที่อยู่กับตัว แต่ไม่ได้เป็นของผม


    หัวใจ ที่เคยเต้นราวพิรุธ ครั้งแรกที่ผมสัมผัสมือข้างนั้น


    “ขอบคุณนะ”


    พี่นายพูดเสียงเรียบ หากโปรยรอยยิ้มให้ 


    ก็แค่ปลายนิ้วผมเผลอโดนมือพี่นายขณะยื่นส่งชีทแคล ทำเป็นต้องรีบถอนมือกลับมา แล้วเกาหลังคอรัวๆ


    ไม่มีไฟฟ้าสถิต ไม่มีความร้อนเย็นฉับพลัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแบบมหัศจรรย์ทั้งนั้น


    แค่สัมผัสปลายนิ้วของคนสองคน ที่ทำผมสบถใต้ลมหายใจระหว่างเดินกลับไปโต๊ะตัวเองไปไม่รู้กี่ที--


    ก็แค่มือพี่เค้า.... 

    …..จะเป็นอะไรมาก!


    ก็แค่มือพี่เค้า....


    ผมเคยอยากคิดอย่างนั้น


    แต่เพราะความรู้สึกผมไม่รักดี (หรือมือพี่นายไม่ยอมหายจากความทรงจำ) ได้แค่ปลายนิ้วก็อยากจะกุมทั้งมือ


    ....อยากสิ


    จะไม่คิดได้ยังไง


    “นี่—เดี๋ยวผมพาไป”


    ครั้งแรกเป็นเหตุบังเอิญมากกว่าความตั้งใจ


    มือพี่นายนุ่ม บาง ในมือใหญ่ของผม หัวใจโวยวายโครมคราม กึ่งดีใจกึ่งตกใจ ที่มือผมได้โอบอุ้มมือแปลกหน้า

    ผิวแนบผิว ... ที่ดี ดีกว่าอะไรๆที่ผมเคยคิดไว้


    พี่นายสอดนิ้วทั้งห้าระหว่างช่องว่างนิ้วผม กระชับมือเราเข้าด้วยกัน 

    วินาทีนั้นเสียงหัวใจในหัวผมเบาลง

    ชะลอจังหวะ จนแทบเป็นปกติ


    พี่นายไม่ได้ปล่อยมือ


    ผมคิดซ้ำอยู่อย่างนั้น


    พี่นายไม่ได้ปล่อยมือ


    ----- 


    ขอบคุณที่สนใจนะคะ <3

    (จริงๆ แล้วเรื่องแบร์ กับ พี่นาย แตกมาจากเรื่องหลักที่แต่งใน tumblr ค่ะ)

    มีอะไรติชม เม้น มาคุยกันได้เลย

    รัก

    x

    ข้าวเอง.


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in