Midnight Thought (ทูคิมดง)myephemeralmind
OS: พระอาทิตย์ดวงเดียว
  • Note: จากจอยลดาเรื่อง วันของเดี่ยว





    วันนี้พระอาทิตย์ตกตอนหกโมงตรง มันเป็นข้อมูลที่สองที่เดี่ยวรู้เมื่อกดดูหน้าจอมือถือ ถัดมาจากข้อมูลแรกที่ว่า ตอนนี้ ห้าโมงห้าสิบนาที



    เขาเลิกเรียนตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่นั่งโอ้เอ้อยู่ใต้คณะกับกลุ่มเพื่อนจนเวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้



    ได้เวลาที่สมควรกลับ เดี่ยวกระชับกระเป๋าเป้ตัวเก่งเข้ากับตัว บอกลาเพื่อนๆแล้วมุ่งหน้าเดินกลับหอ







    จากคณะกลับไปที่หอใน ใช้เวลาเดินแค่สิบนาทีเท่านั้น



    เดี่ยวกำลังก้าวเท้ายาวๆเพื่อทำเวลา เขารู้สึกหิวและอยากจะกลับไปกินข้าวที่โรงอาหารหอ





    “เดี่ยว”



    เสียงที่เรียกจากด้านหลังทำให้คนที่กำลังเดินหยุดชะงัก หันหลังกลับไปพบกับเพื่อนในคณะ เจ้าของเลขนิสิตติดกันที่เคยทำให้เดี่ยวเผลอปัดกระเป๋าดินสอตกในห้องสอบเพราะความตื่นเต้น



    “จะกลับแล้วเหรอ”



    “อ..อื้ม”



    ไม่เพียงแค่ในห้องสอบตอนนั้น แต่ตอนนี้ เดย์ก็ยังคงทำให้เขารู้สึกประหม่าอยู่ดี



    “กลับทางไหนอ่ะ”



    “หอใน” เขาชี้ไปทิศเดียวกับจุดหมายปลายทาง “เดย์ล่ะ” ปลายเสียงเบาลง หัวใจเต้นโครมคราม



    “เรากลับบีทีเอส”



    “อ่อ” เดี่ยวพยักหน้า ในหัวประมวลผล หัวใจดันกล้าหาญ สั่งการให้ปากเอ่ยออกไป “เดินไปด้วยกันมั้ย”



    เดย์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วเดินมาพร้อมๆกับเขา







    เดี่ยวได้แต่ภาวนาว่าตนเองจะไม่สะดุดล้มระหว่างเดิน





    จากคณะกลับไปที่หอใน ใช้เวลาเดินแค่สิบนาทีเท่านั้น



    คนที่กำลังเดินข้างๆพร้อมกับชวนคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างเรื่องงานกลุ่มหรือละครเวทีของคณะไปด้วยทำให้เวลาสิบนาทีนั้นแสนสั้น และทำให้เดี่ยวภาวนาว่าจะมีเส้นทางที่ใช้เวลาเกือบชั่วโมง







    ตอนนี้หกโมงเย็น



    ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าหอใน เดี่ยวจะเลี้ยวซ้ายเข้าหอ เดย์จะเดินต่อเพื่อตรงไปยังรถไฟฟ้า



    เดย์โบกมือลาเขา รอยยิ้มประดับบนใบหน้าเหมือนเดิม



    หกโมงเย็นแล้ว แต่อีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าดวงอาทิตย์ยังคงส่องสว่าง







    และชายหนุ่มก็ได้รับรู้ว่าพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน



    ไม่ใช่เพราะฟ้าเริ่มมืด



    แต่เพราะคนตรงหน้าจะค่อยๆเคลื่อนตัวไกลออกไป







    ก่อนที่จะห่างออกไปมากกว่านี้ เดี่ยวเอ่ยเรียกแล้วรีบก้าวเท้ายาวๆไปหา



    “เดี๋ยวเราเดินไปด้วย” เอ่ยขึ้นแบบนั้น คู่สนทนาดูจะฉงนไปเล็กน้อย เขาอธิบายต่อ “พอดีจะไปมาบุญครอง...ผงซักฟอกหมด”



    จะว่าหาข้ออ้างก็ได้



    ชายหนุ่มกำลังหาข้ออ้างในการต่อเวลาให้พระอาทิตย์ตกช้าลง





    เดย์พยักหน้า ก่อนเอ่ยปากชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระต่อระหว่างที่กำลังเดินไปด้วยกัน



    อีกสักห้านาที สิบนาที ชายหนุ่มภาวนา ขอให้มันนานขึ้นสักนิด







    ถึงทางเชื่อมไปรถไฟฟ้าแล้ว อีกฝ่ายโบกมือลา เขาโบกมือกลับ ยืนมองแผ่นหลังที่ค่อยๆเคลื่อนห่างออกไป



    ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว



    เดี่ยวไม่แน่ใจว่าตนเองประสบความสำเร็จหรือไม่





    แต่เขารู้สึกว่า...



    วันนี้

    พระอาทิตย์ตกตอนหกโมงสิบนาที











    #มนต101  #วันของเดี่ยว 

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in