เรื่องเล่าจากเพื่อนๆNoi Beleza
ขบวน..รถไฟชีวิต

  • เราได้อ่านเจอบทความหนึ่ง..ชอบจัง
    พ่อแม่ให้ตั๋วรถไฟเราขึ้นขบวนรถไฟนี้ ..
    มันวิ่งไปเรื่อยๆ ผ่านมาหลายสถานีแล้ว..
    และยังวิ่งต่อไปข้างหน้า..ไปเรื่อยๆ

    ในแต่ละสถานี รถไฟจอด มีทั้งคนขึ้นและลงไป..
    เหมือนกับนาฬิกาชีวิต..
    🙂 คนลงไปแล้ว เราก็ไม่อาจเจอกันอีก

    🙂 คนขึ้นมาใหม่ถ้ามานั่งใกล้กันก็อาจทักทายกัน
    ถ้านั่งคนละโบกี้ ก็เพียงเพื่อนร่วมทาง
    ถ้านั่งถัดไปไกลๆ ก็เพียงเพื่อนร่วมสถาบัน
    เพื่อนร่วมหมู่บ้าน แต่ไม่ได้พานพบกัน

    🙂 เจ้าหน้าที่รถไฟ ก็เหมือนคนร่วมงานในบริษัท 
    หมู่เครือญาติ ที่มีโอกาสมาเจอกัน ไม่สนิทนัก

    🙂 พ่อแม่ ผู้ให้บัตรโดยสารเรามาขึ้นขบวนรถไฟนี้ 
    ก็ไม่รู้ว่าจะนั่งไปได้ถึงปลายทางกับเราไหม
    อาจลงสถานีไป เมื่อไรก็ได้ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า
    .
    .
    ระหว่างทาง เราเจอผู้คนมากมายบนขบวนรถไฟ
    เราตื่นเต้นกับวิวข้างทาง ป่าไม้ ภูเขา ชานเมือง ตัวเมืองที่คราคร่ำด้วยวิถีชีวิต ผู้คนมากมาย

    บนรถไฟบางครั้งก็มีเหตุต่างๆ ที่ต้องช่วยกันแก้ไข เช่น รถไฟขัดข้อง, พลขับป่วย, น้ำมันหมด
    เพื่อนร่วมทางไม่สบาย เจ็บไข้
    บางคนขึ้นขบวนรถไฟไม่ทัน เสียใจ ร้องไห้นานา
    .
    .
    เรานั่งบนขบวนรถไฟนี้มายาวนาน
    เห็นเหตุการณ์ต่างๆมามากมาย
    เริ่มแรกเราตื่นเต้น เรียนรู้ มิตรสหายมากมาย
    แล้วคนรอบตัวก็ค่อยๆลงแต่ละสถานีกันไป
    จนวันหนึ่งก็ถึงเวลา เราก็ลงจากขบวนรถไฟนี้
    .
    .
    เราเองเมื่อหวนระลึกถึงผู้คนที่ได้พบเจอ
    ได้ทำสิ่งดีๆต่อกัน เราก็สุขใจแล้ว

    Cr : นุสนธิ์บุ๊คส์

    🙂🙂🙂🙂🙂

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in