otherssean and his nightmares
(Ulrich Nielsen x Jonas Kahnwald) [4/4] ; Something in the Rain
  • Title : Something in the Rain | ท่ามกลางสายฝนยังมีคุณอยู่ตรงนั้น

    Author :  Sean

    Pairing : Ulrich Nielsen x Jonas Kahnwald

    Rating : No Rate

    Fandom #DarkNetflix


    ใครพลาดหรืออยากกลับไปอ่านตอนสามสามารถเข้าไปทำโจทย์แล้วเข้าอ่านลิงก์ใน wordpress ได้เลยนะคะ (ที่ลงไว้ในนั้นเพราะมันติดเรทค่ะ เด่วบิน)


    ป.ล.ตอนนี้ตอนสุดท้ายแล้วน้า มาสั้นๆแต่หวังว่าจะชอบกันเนาะ / หวีดติดแท็กได้ที่ #seanfic เหมือนเดิมคับบบบบบ



    ///











    II

             

     

     

              คงดี..หากข้าเป็นเพียงทหารม้าธรรมดาคนหนึ่ง

              จะได้เห็นหน้าเจ้าทุกย่ำเย็นหลังเสร็จกิจประจำวัน

              เหนือสิ่งอื่นใด..ข้าปรารถนาเพียงมีเจ้าอยู่เคียงข้าง

     

              แม้เลือดในกายหากกรีดออกแล้วแลกโอกาสนั้นได้

              ข้ายินดีลงดาบเฉือนเนื้อเถือหนังเค้นเลือดออกมา

     

              แต่เลือดข้าใช่เพียงเลือดมันคือลัญจกรแห่งขัตติยบุรุษ

              กายข้าใช่เพียงของข้าแต่เป็นของราชบัลลังก์บาวาเรีย

     

              จึงมีเพียงหัวใจ..ที่ข้ามอบแก่เจ้าได้

    และข้าจึงตกอยู่ในห้วงทรมานไร้จุดจบ

    เพราะกายแลใจถูกแยกจากกันแล้ว

     

    ณ คอกม้า...ที่ข้าเห็นเจ้าเป็นครั้งแรก

     

     

    - Love Letters From KingLudwig –

     

     

     

     


    หากแต่ ตอนนี้ ..


    ไม่มีกษัตริย์ลุดวิก ไม่มีเด็กชายในคอกม้า

    มีเพียงแค่โยนาสในอ้อมกอดของผม และความเงียบที่ลอยคว้างคั่นกลางระหว่างเราสองคน



     

    ไม่อยากปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาเลย..

    ตื่นขึ้นมาพบกับความจริง– ความจริงที่ไม่อาจมีผมอีกต่อไป

     





    คอเสื้อที่เอียงหมินเหม่จนแทบจะหลุดออกจากหัวไหล่มน .. กลัวว่าเขาจะหนาว ผมเลยดึงเสื้อโค้ทของตัวเองให้คลุมร่างของเด็กน้อย – ศีรษะเล็กมุดหาความอบอุ่นในอ้อมกอดของผม


    สิ่งเดียวที่ผมจะให้เขาได้.. ทดแทนกับหลายสิ่งมหาศาลที่เขาเสียไป




    ความอบอุ่นที่เขาควรจะได้และควรจะมี กลับหายไปพร้อมกับเชือกเส้นนั้น บนขื่อคานชั้นสองของบ้านคาห์นวัลด์ ..


    ที่ซึ่งผมได้พบกับ มิคาเอล คาห์นวัลด์ ผู้เหยียบย่ำสายลมใต้วงล้อมของบ่วงบาศ และ โยนาส คาห์นวัลด์ เด็กชายผู้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังให้จมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง

     



    สิ่งเดียวที่ผมให้โยนาสได้ .. จากวันนั้นจนถึงวันนี้ จึงมีเพียงแค่ อ้อมกอด

    อ้อมกอดเดียวที่ดึงรั้งเขาไว้ ไม่ให้จากไปไหนอีกคน


    ...

     

     

     



    โยนาส...” ผมขยับอ้อมแขน ปลายนิ้วแตะบนแก้มเนียนของเขา ..

     


    มองใบหน้าที่กำลังหลับฝันดีในห้วงนิทรา ได้แต่เฝ้าโทษตัวเองในหัวใจ

    ทำไมล่ะ..ทำไมเราถึงเจอกันช้าไป

     


    ..ตื่นได้แล้วคนดี” ผมพยายามเก็บน้ำเสียงของตัวเองเอาไว้

     


    เสียงของเขาดูงัวเงีย หรือบางทีอาจจะเรียกได้ว่างอแง แต่ผ่านไปชั่วครู่หนึ่งเจ้าเด็กน้อยก็ยอมขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่งบนตักผม


    อูลริคเป็นอะไรครับ

     


    โยนาสยังดูตื่นไม่เต็มตาเสียเท่าไหร่ .. แต่ก็พอจะดูออกว่าผมไม่เหมือนเดิม

    ใช่ .. ผมร้องไห้อยู่

     


    ..ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอนะ” ผมยิ้ม

     


    ฝ่ามืออุ่นของเด็กชายแนบเข้าที่แก้มทั้งสองข้างของผม อูลริคร้องไห้ทำไม

     


    ผมจับข้อมือเล็กเอาไว้.. จูบเบาๆบนฝ่ามือ – ผมรู้..นี่คือคำบอกรักของเราสองคน


    ..ตลอดทั้งชีวิตของฉัน” ผมเว้นจังหวะ ฉันไม่เคยอยากอยู่ที่วินเดนเลย..

     


    โยนาสเงียบ ..ดวงตากลมคู่นั้นมองมาที่ผม รอให้ผมได้พูดต่อ

     


    ผมพูดติดตลก ถ้าเราเจอกันเร็วกว่านี้...ฉันคงพาเธอหนีไปด้วยกันแล้ว” แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ตลกกับผมเสียเท่าไหร่

     


    แต่ตอนนี้คุณมีผมอยู่ตรงนี้แล้ว..นี่ไง” ฝ่ามือเล็กวางทาบบนหน้าอกของผม

     


    ผมพยายามยิ้มสะกดกำแพงน้ำตาที่ใกล้จะพังทลายเต็มที

     


    คุณจะไม่ไปไหนใช่ไหม..” เขาดึงมือออกแล้วเขย่าตัวของผม ..ใช่ไหมอูลริค

     


    ขอโทษ..

     


    เจ้าเด็กส่ายหัว ไม่..ผมไม่รับคำขอโทษจากคุณ” .. “ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น

     


    โยนาส...

     


    ใบหน้านั้นก้มลงบนอุ้งมือของตัวเองหยดน้ำตาของเขารินไหล

     


    ผมดึงเจ้าตัวเล็กเข้ามากอด ฉันจะไม่อยู่แล้ว..อย่างอแงสิ

     


    ผมทำอะไรผิด..” เสียงพึมพำในอ้อมกอดผมเอ่ยถาม ทั้งๆที่ผมพยายาม...

     


    เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย..” ผมยิ้ม กดจูบลงบนเรือนผมนั้น เธอทำดีที่สุดแล้ว


    แต่ฉันต้องกลับไปทำหน้าที่ของฉัน..

     


     ..ถ้าฉันเจอเธอเร็วกว่านี้ก็คงดี

     


    มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้นที่คั่นกลางระหว่างเรา .. ผมมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น- ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำพูดมากมายที่จะห้ามให้ผมไม่ไป แต่เขาก็ไม่พูดมันออกมา ..

     

     

    เพราะโยนาสรู้ว่าคำตอบของผมยังเป็นคำเดิม

     

     

     

    ผมมีครอบครัว ..และครอบครัวของผมต้องมาก่อน

     

     

     



    สัญญาได้ไหมว่าคุณจะกลับมา..

     


    ..ให้สัญญาไม่ได้

     


    งั้นผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้..ที่เดิม

     

     

     



    เขาสวมกอดผม ..

    มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมโกหกเขาไม่ได้เลยคือหัวใจ

     


    เพราะความจริงที่ต้องเจอทำให้ผมจำต้องจาก

    มีเพียงแค่เสียงหัวใจของผมเท่านั้น.. ที่ยังคงให้สัญญากับโยนาสได้

     


    หวังว่าเขาได้ยินเสียงนั้นเสียงจากหัวใจของผม

     



    ฉันรักเธอ..

     

     

     

     

     

     

     

     

     


    ครั้งหนึ่งผมเคยถามอูลริค

    ถ้าสมมติว่าหากวันหนึ่งผมคิดถึงเขาแต่ทำอะไรไม่ได้ผมต้องทำยังไง


    เขามองหน้าผมแล้วยิ้ม

    นึกถึงสิ่งดีๆที่เราเคยทำด้วยกัน..นึกถึงสิ่งที่ดีที่สุดระหว่างเราสองคน

     

     

     

    บางที.. 


    ใช่.. แค่บางที เรื่องทั้งหมดนี้ อาจเป็นกลไกของกาลเวลา


    ผมยอมแพ้แล้ว.. ทั้งๆที่ผมพยายาม...

    ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งผมต้องเสียเขาไปอยู่ดี


    ไม่โทษเรา ไม่โทรใคร.. โทษเวลาที่ทำให้ผมได้มาเจอคุณช้าไป

     

     

    แต่อย่างน้อย...

    ช่วงเวลาสั้นๆนี้ก็เคยได้เกิดขึ้นกับผม

    ช่วงเวลาสั้นๆที่แสนยาวนานกับการได้มีคุณอยู่ข้างกาย

     

     

     

    ..ผมไม่ได้ยินคำนั้นออกจากปากเขา

    ไม่มีคำขอร้อง ไม่มีคำบอกลา..




    บางครั้ง.. คำบอกรักอาจเป็นคำบอกลาที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน

     

     

     

    เขาไม่ได้ร้องขอให้ผมรอ..

    ..แต่ผมก็ยังคงยืนยันที่จะรอ

    ผมเชื่อ- สักวันหนึ่งเขาจะกลับมา

     

     


    ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ..ผมหวังว่าจะมีคุณอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in