ว่าไง ซึมเศร้าน้องหนอน
ครั้งแรก
  • พิมพ์แล้วก็ลบ พิมพ์แล้วก็ลบ หลายรอบมาก... ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี...

    เอาเป็นว่า เราคอยสังเกตตัวเองมาสักพักหนึ่งแล้วว่าความคิดความรู้สึกของเราเปลี่ยนไป 

    ที่จริงจะบอกว่าตัวเองเป็นคนที่กลัวความตายมากๆ กลัวตายจริงๆ นะคะ คือถ้าจะไปที่ไหน นี่จะเสนอหน้าขอเป็นฝ่ายขับรถเอง เพราะไม่มั่นใจคนอื่น เออ เอาจริงๆ คือกลัวตายอ่ะ 555555555 อย่างน้อยขับเองเรายังมั่นใจในฝีเท้าฝีมือตัวเอง 

    นั่นแหละ พอถึงจุดหนึ่งที่เคยบอกว่าร้องไห้หนักมากๆ อยู่ๆ มันก็เริ่มเกิดความคิดที่ว่า ถ้าหากตายไปจริง ไอ้สิ่งที่ทรมานพวกนี้จะหายไปด้วยไหม เราจะหายทรมาน เราจะได้หยุดคิดหยุดร้องไห้ เราจะได้ไม่ต้องคิดถึงมันอีกใช่ไหม... กับทุกคืนที่ต้องร้องไห้เพื่อให้เหนื่อยและหลับไปเอง กับทุกวันที่ลุ้นมากว่าคืนนี้ตัวเองจะร้องไห้ไหม แต่ลุ้นไปก็เท่านั้นเพราะร้องอยู่ดี 

    ใช่ค่ะ ความคิดเรื่องความตายพวกนี้มันมา มันทำให้เราเริ่มกลัวตัวเอง จากคนที่กลัวตายมากๆ แต่ดันคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้ มันเริ่มไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ปกติแล้วล่ะ

    เขาถึงได้บอก ว่าโรคนี้มันน่ากลัว มันไม่ได้มาทำร้ายเรา แต่มันมาสั่งให้เราทำร้ายตัวเอง


  • ถือว่าเรายังโชคดีที่มีเพื่อนมีพี่คนสนิทที่เข้าใจโรคนี้ เข้าใจเกี่ยวกับการไปหาหมอ เข้าใจว่ามันคือความเจ็บไข้ที่ต้องได้รับการรักษาให้กลับมาหายปกติ เขาไม่ได้มองว่าเราแปลก (หรืออาจจะมองแต่เราไม่รู้) อย่างน้อยในครั้งนี้ เราสามารถรวบรวมความกล้าไปหาคุณหมอได้ 

    และนี่คือครั้งแรก ที่มาหาหมอด้วยตัวเอง หาหมอจิตเวช ด้วยตัวเอง

    โรงพยาบาลศรีธัญญา 

    โรงพยาบาลเฉพาะทางด้านจิตเวช อยู่ไม่ไกลจากที่พักสักเท่าไหร่ ขับรถยี่สิบนาทีก็ถึง สิบนาทีก็ได้ถ้าซิ่ง

    ด้วยความที่ปกติจะปิดไฟนอนตอนตีหนึ่ง แต่ได้หลับจริงๆ คือประมาณตีสี่ตีห้า วันนั้นเลยเล่นตื่นซะสิบโมงกว่าเลย กว่าจะถึงโรงพยาบาล (ขับรถหลงไปรอบหนึ่ง) ก็สิบเอ็ดโมง แถมยังโดนรับน้องด้วยการเลี้ยวเข้าลานจอดรถทางหน้าโรงพยาบาล ได้เจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง วัยประมาณมัธยมต้น นั่งโวยวายจะไม่ไม่มาหาหมอโดยมีพ่อกับแม่ช่วยกันฉุดให้ลุกขึ้น คือถึงกับยกมือทาบอกเบาๆ

    กว่าจะหลุดจากจุดนั้นและได้จอดรถก็เกือบๆ ห้านาทีพอไปถึง เราเข้าไปติดต่อพยาบาลตรงจุดคัดกรอง พยาบาลถามคร่าวๆ ว่าเป็นอะไรถึงมาหาหมอ มาคนเดียวเหรอ นี่ก็บอกไปว่ามีอาการดาวน์ ร้องไห้หนัก และโทษตัวเอง บอกแค่คร่าวๆ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมากนัก พี่พยาบาลจึงให้ไปติดต่อขอกรอกเอกสารเกี่ยวกับผู้ป่วยใหม่

    เราทำตามขั้นตอนง่ายๆ รับเอกสารมาหนึ่งแผ่นเพื่อกรอกข้อมูล มาเองก็ติ๊กช่องว่ามาเอง กรอกเอกสารไปยื่นและรับบัตรคิวสรุปคือไปติดเที่ยงพอดี ได้บัตรคิวมา ให้มานั่งรอตอนบ่ายเพื่อเรียกคิวรับบัตรผู้ป่วย

    โอ้... ตื่นเต้นอ่ะ 

    ในตอนนั้นตื่นเต้นจริงๆ นะคะ ลุ้นมากว่าจะเจออะไรบ้าง 
    ที่จริงก็กลัวเจอแอดมิทนะคะ แต่ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่เอ๊ะอะไรก็เกิดขึ้นได้
    ถ้าแอดมิทก็ไม่ได้เล่นเกมสิ ไม่เอาอ่ะ แต่กดาสฟห่กดาส่ฟหาสกด่สฟ กรี๊ดดดดดดด (เป็นบ้าไปสองนาที)

    โรงพยาบาลศรีธัญญา โรงพยาบาลที่ตอนเด็กๆ มันเอาไปล้อเลียนกับเพื่อเป็นประจำ ถูกปลูกฝังความคิดประหลาดๆ พวกนั้น 

    เรากำลังจะเป็นคนไข้ที่นี่แล้วค่ะ


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in