ว่าไง ซึมเศร้าน้องหนอน
เริ่มต้น
  • บันทึกความทรงจำ - ครั้งหนึ่งในชีวิต
    ในวันที่หมอบอกว่าฉันเป็นโรคซึมเศร้า

    วันนี้ก็เป็นอีกวันที่รู้สึกเหนื่อย
    เหนื่อยทางความรู้สึกที่ไม่สามารถจัดการมันได้

    ตลกร้ายนะสำหรับคนๆ หนึ่งที่เคยเขียนฟิคเกี่ยวกับโรคซึมเศร้า โดยการให้ตัวละครเอกตัวหนึ่งเป็นโรคนั้น สุดท้าย เราดันเป็นมันซะเอง... /นั่งหัวเราะให้ดังไปถึงดาวอังคาร

    จะว่าไป ช่วงสองปีมานี้ มันมีสิ่งหนึ่งที่คาใจเราอยู่ตลอดเวลา เป็นเรื่องราวที่เราไม่สามารถจัดการมันได้ จนปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปสักพัก เราเริ่มร้องไห้หนักมากขึ้นในทุกๆ คืน จนถึงขั้นลามมาตอนกลางวัน หนักขนาดที่ว่าขึ้นรถไฟฟ้านั่งนิ่งๆ น้ำตายังจะไหล 

    เด็กคนนั้น... คนที่เคยตื่นเต้นและรู้สึกมีความสุขกับสิ่งใหม่ๆ ที่จะได้พบเจอ บัดนี้เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้เด็กคนนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้ หลงเหลืออยู่แต่แค่คนที่ขี้แพ้คนหนึ่ง คนที่ยอมแพ้กับเรื่องง่ายๆ คนที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาสู้ต่อ ขนาดแค่จะเริ่มต้น ก็ยังไม่กล้า

    ทรมาน.. ทรมานมากๆ

    เหมือนในช่วงแรกเริ่มของฟิค(ที่เคย)เขียนบรรยายไว้ว่า 





    "ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างในชีวิตมันรวนไปหมด
    นอนยาก ตื่นยาก กินยาก ขนาดแปรงฟันยังยาก
    ทุกสิ่งที่ต้องทำนั้นต้องใช้พลังงานอย่างมาก
    ฉันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไป"


    ตามนั้นเลยค่ะ... เขียนฟิคไว้แบบนั้น ตัวเองดันมาเป็นตามฟิคที่เขียนไว้แบบเป๊ะๆ
    โห นั่งหัวเราะดังลั่นมาก

    ขนาดไปเที่ยวเกาหลี ไปดูคอนเสิร์ตแทยอน ศิลปินคนที่เราชื่นชอบในช่วงวันคริสต์มาส พอตกกลางคืนช่วงที่ได้อยู่คนเดียว เรานั่งกอดเข่าตัวเองและก็เริ่มคิดถึงมัน พอนึกถึงในเรื่องราวพวกนั้น อีกครั้งที่เราร้องไห้คนเดียวเงียบๆ แบบทรมาน 

    ไม่สิ เราควรจะมีความสุขนะ เรามาเที่ยว มาเปิดหูเปิดตา มาเจอคนที่เราชื่นชอบ แต่มันไม่ใช่... 
    ความรู้สึกเราในตอนนั้นมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด



  • SOS skate ซึม ซ่าส์ - ละครเรื่องหนึ่งที่ถ่ายทอดเกี่ยวกับตัวละครเอกเป็นเด็กผู้ชาย ผู้ที่เผชิญหน้ากับโรคซึมเศร้า เราได้เข้าไปดู อ่า เหมือนกันชะมัด... อ่าว อีกแล้ว เราร้องไห้ โว๊ย จะร้องอะไรนักหนา หงุดหงิดตัวเองเหมือนกันนะคะที่กลายมาเป็นแบบนี้ 

    เหน่ยจรัยข่าาา

    ความรู้สึกตอนตื่นนอนที่บอกว่าเหมือนจมน้ำ ใช่เลย มันเหมือนจมอยู่ในน้ำ ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เฝ้ารอให้ตัวเองดิ่งไปเรื่อยๆ

    จนสุดท้าย เราว่าเราทนไม่ไหวแล้ว จะปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน จะปล่อยให้ตัวเองมีความคิดอยากฆ่าตัวตายขึ้นมาเลยไหม หรือจะปล่อยให้ตัวเองฆ่าตัวตายไปเลย... คงไม่หรอกค่ะ เราพยายามนึกถึงคนที่รักเรา เราพยายามนึกถึงคนที่จะอยู่กับเราตอนเราไม่เหลือใคร สุดท้าย เรานึกถึงตัวเอง ใช่แล้ว เรายังรักตัวเองอยู่ เราเลยตัดสินใจอยากไปหาหมอ อยากไปรู้ให้ชัดๆ ว่าเราเป็นอะไรกันแน่


    "จะไปรามา มีบัตร ทำไว้แล้วอ่ะ"
    "ไปรามาเหรอ ไกลนะ ไม่ไป รพ.ที่ใกล้ๆ อ่ะ" 
    "โรงบาลอะไร?"
    "ศรีธัญญา"
    "............."

    บทสนทนาข้างต้นนั้นเกิดขึ้นจริงระหว่างเรากับพี่เรา
    ซึ่งตอนนี้เรามาอยู่ที่บางใหญ่ และโรงพยาบาลศรีธัญญาเป็นโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด และดูจะเฉพาะทางที่สุด 

    โอเค ศรีธัญญา ก็ศรีธัญญา

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
สข, 2018 (@siangkhim)
เป็นกำลังใจให้นะคะ :-)
eminor7 (@eminor7)
ตอนนี้อยู่ในช่วงสังเกตตัวเองเหมือนกัน จะลองไปดูซีรีส์ที่เขียนเอาไว้นะคะ มาแชร์ให้อ่านบ่อยๆนะจะคอยรับฟัง
wannida:-) (@chwndd)
เป็นกำลังใจให้นะคะ
zero22pcs (@zero22pcs)
เป็นกำลังใจให้นะคะ คุณจะผ่านมันไปได้😀
dear_pdm (@dear_pdm)
ขอให้ทุกอย่างเป็นไปในเเนวทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆนะคะ :)
ormp418 (@ormp418)
เอาใจช่วยนะคะ
หวังว่าน้องถั่วงอก ก็จะช่วยให้ผ่านเวลบแบบนี้ไปได้อีกแรง :)