เสน่หาคาตาโลเนียNuchanan
(13) ไปส่ง
  • “ผมเป็น…” ผมพูดได้แค่นั้น ลาเพก็มาเหยียบเท้าผม

    “ทันเป็นพนักงานที่ร้านมายาน่ะค่ะ” เธอชิงตอบแทน

    “ไว้ฉันขอไปร้านมายากับทีมงานหนังสือไลฟ์สไตล์บ้างดีกว่า เจ้าของร้านหล่อ พนักงานก็หล่อ” บ.ก.แอร์พูด พวกเราตกลงกันเรื่องลิขสิทธิ์ภาพถ่าย ค่าตอบแทน รวมถึงอาจจะจ้างผมมาถ่ายรูปลาเพอีก ผมตกลง และบอกด้วยว่าคราวหน้าผมจะเอากล้องกับเลนส์ชุดใหญ่ไปถ่าย

    “ฉันเห็นรูปลาเพรูปอื่น ยิ้มฝืนๆ หลายรูป แต่พอเป็นรูปที่คุณทันถ่าย ถึงแม้จะไม่ยิ้ม แต่ลาเพดูดีกว่า” บ.ก.แอร์ให้ความเห็น

    “เพราะเธอไปกับแฟนใช่ไหม คุณมิคทั้งหล่อทั้งรวยอย่างนั้น เธอคงสวีทกันทั้งวันล่ะสิ” บ.ก.แหย่ลาเพ

    “ใช่ครับ สวีทกับแฟนทั้งวัน ผมเป็นพยานได้” ผมพูดยิ้มๆ

    “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ลาเพพูด ท่าทางเธอจะเริ่มทนผมไม่ไหวแล้ว

    “เดี๋ยว ยังมีอีกเรื่อง พรุ่งนี้ตอนค่ำเธอต้องไปงานประกาศรางวัลใช่ไหมลาเพ” บ.ก.แอร์พูด “แล้วเธอจะไปยังไง รถเธอเสียซ่อมอยู่เนี่ย”

    “รถ‘คุณ’ลาเพเสียเหรอครับ” ผมถาม เมื่อวานเธอยังขับรถหนีผมอยู่เลย

    “อ๋อ ค่ะ เมื่อวานลาเพเขาขับออกจากบ้านคุณมิคแล้วไปชนเกาะกลางถนนค่ะ เลยต้องยกเลิกสัมภาษณ์ เสียการเสียงานหมด”

    บ.ก.แอร์ตอบ แล้วหันไปถามจอย “จอย เธอไปส่งลาเพที่งานได้ไหม”

    “ไม่ได้หรอกค่ะ บอกอ หนูต้องไปช่วยกองอื่นปิดเล่ม” จอยตอบ

    “ลาเพ เธอขึ้นแท็กซี่ไปเองก็แล้วกันนะ” บ.ก.แอร์พูด

    “ผมไปส่งเองครับ” ผมพูด

    บ.ก.แอร์กับจอยหันมามองหน้าผม “คือตอนแรกคุณมิคเขากะจะไปส่งคุณลาเพ แต่ติดงานน่ะครับ คุณมิคเลยฝากให้ผมมาช่วยขับรถไปรับไปส่งคุณลาเพที่งานแทน”

    “โอ๊ย คุณมิค ทำไมคุณดีอย่างนี้ หล่อก็หล่อ รวยก็รวย ลาเพ เธอต้องรักษาคุณมิคไว้ให้ดีนะ” บ.ก.แอร์ดูปลาบปลื้มลุงมิคมาก


    ***


    ลาเพเดินออกจากห้องประชุม ผมรีบเดินตามไป เธอเดินลงบันไดเร็วมาก ลาเพออกมาด้านหน้าสำนักพิมพ์ เธอยืนโบกแท็กซี่ที่ริมถนน ผมจับข้อมือขวาเธอไว้แน่น แล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอไปที่รถผมที่จอดอยู่ในลานจอดรถ

    “ปล่อยฉัน ฉันจะกลับแท็กซี่” ลาเพพูดเสียงดัง ผมไม่สนใจ ถึงอย่างไรวันนี้ก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ลาเพสีหน้าไม่ค่อยดี เธอบอกว่าเจ็บแขน ผมก้มดูแขนขวาของเธอมีรอยช้ำเป็นทางยาว ผมเพิ่งเห็นรอยช้ำ ตอนที่ประชุมกันผมไม่ทันสังเกต ผมทนแข็งใจลากเธอไปที่รถ

    ไม่อยากทำอย่างนี้เลย ลาเพคงเจ็บมาก

    ผมเอาตัวลาเพเข้ามานั่งที่ข้างคนขับได้สำเร็จ ผมพลิกแขนขวาของเธอมาดูให้ถนัด รอยช้ำยาวตั้งแต่กลางแขนท่อนล่างไปจนถึงข้อศอก “คุณเป็นอะไรน่ะ ที่รถชนเมื่อวานเหรอ ไปหาหมอหรือยัง มันช้ำมากเลยนะ”

    ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าลาเพ เธอร้องไห้เงียบๆ น้ำตาไหลเป็นทาง ผมประคองหน้าลาเพด้วยมือทั้งสองข้าง ใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตา “ให้ผมไปส่งที่บ้านนะ” ลาเพพยักหน้า เธอค่อยๆ ขมวดคิ้ว เริ่มสะอื้น ผมโอบกอดลาเพ เธอซบหน้ากับไหล่ผม ร้องไห้เสียงดัง


    ***


    ลาเพพักที่คอนโดแถบชานเมือง ห้องของเธอเป็นแบบดูเพลกซ์ มีสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องกว้าง ใช้ทำงานและนั่งเล่น มีห้องน้ำ แพนทรีขนาดจิ๋ว เดินขึ้นบันไดไปก็จะถึงชั้นบนเป็นชั้นลอยโล่งๆ ไม่ได้กั้นเป็นห้อง มีเตียงนอนควีนไซด์ ตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะเครื่องแป้ง ตุ๊กตาสาวน้อยระบำสเปนยืนเด่นอยู่บนนั้น


    ผมพาลาเพมานอนที่เตียง เธอบ่นว่าปวดหัวกับเจ็บแขน อยากได้ยาเม็ดสีเหลืองในกระปุกที่อยู่ชั้นบนสุดของตู้ยากับครีมทาบรรเทาปวด ตู้ยาอยู่ในห้องน้ำ ผมลงบันไดไปที่ห้องน้ำ เปิดตู้ยา ตู้ยาของลาเพเหมือนตู้ยาที่บ้านเก่าของผม ก่อนที่ผมจะย้ายมาอยู่บ้านหลังปัจจุบัน ตอนที่แม่ยังอยู่ แม่มียาเยอะมาก ทั้งยาแก้ปวด แก้ท้องเสีย แก้อักเสบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยากล่อมประสาทกับยานอนหลับ


    ผมหยิบยาทั้งกระปุกไปให้ลาเพ บิดฝากระปุกคลายออก และหยิบครีมบรรเทาปวดกับน้ำหนึ่งแก้วไปด้วย “คุณหยิบยาเอาเองนะ ผมคลายฝาให้แล้ว” เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง รับกระปุกยากับแก้วน้ำไป

    ผมวางหลอดครีมบรรเทาปวดไว้ข้างตัวเธอ ผมหันหลังขณะที่ลาเพกินยา พอได้ยินเสียงเธอวางแก้วน้ำกับกระปุกที่โต๊ะข้างหัวเตียง ผมค่อยหันหลังกลับไป

    “ไปหาหมอไหม” ผมถาม
    “ฉันน่าจะถามเธอมากกว่านะ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ดูเธอเกลียดกลัวยามากเลยนะ” ลาเพพูด

    “ผมแค่ไม่ชอบเห็นคนกินยาเม็ดน่ะ”

    “ฉันไม่อยากไปหาหมอ เธอกลับไปเถอะ ฉันดูแลตัวเองได้” ลาเพพูดพลางทาครีมที่แขนขวา

    “ให้ผมอยู่ดูแลคุณนะ”

    “ไม่ ทัน กลับไป ฉันอยากอยู่คนเดียว” ลาเพนี่ดื้อจริงๆ

    “คุณต้องให้เบอร์มือถือผมก่อน ไม่งั้นผมไม่กลับ” ผมต่อรอง

    ผมโทรเข้าเบอร์ที่ลาเพบอก เสียงมือถือของเธอดัง “นั่นเบอร์ผม ถ้าคุณไม่สบาย หรือเหงา หรืออยากเจอผม โทรหาผมได้ตลอดเวลา ไม่ต้องเกรงใจ”

    “ได้เบอร์แล้ว กลับไปสิ” ลาเพพูด

    ผมยื่นมือถือให้เธอ “ผมขอแอดแชทด้วย อีเมล์ด้วย” ลาเพเม้มปาก แต่ก็ยอมแอดทุกอย่างให้ผมโดยดี
    “กลับไปได้ยัง” เธอยื่นมือถือคืนให้ผม แล้วเอนตัวลงนอนเอาผ้าห่มมาคลุมตัว

    ผมไม่ตอบ ผมล้มตัวลงนอนข้างลาเพ ขยับเข้าไปใกล้ๆ ลาเพเขยิบตัวหนี เลื่อนตัวใต้ผ้าห่มจนสุดขอบเตียง ผมคว้าตัวเธอเอาไว้ก่อนที่ลาเพจะหล่นจากเตียง

    “คุณกังวลเรื่องของเราเหรอ คุณไม่ชอบที่เราไปด้วยกันไม่กี่วัน ผมก็ตกเป็นของคุณง่ายๆ ใช่ไหม” ผมลูบหัวลาเพ จูบหน้าผากเธอเบาๆ “ต่อจากนี้ให้ผมได้อยู่ใกล้ๆ ดูแลคุณนะ แต่ก่อนตอนผมยังเด็ก คุณก็ดูแลผม”

    “ตอนเธอเด็กๆ ฉันไม่เคยเจอเธอนะ” ลาเพท้วง

    “ผมเคยเจอคุณแล้ว ในหนังสือไง ผมอ่านนิยายของคุณช่วงที่ผมเหงาช่วงที่ผมเศร้า คุณทำให้ผมผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้นะ คุณรู้จักผมไม่นาน แต่ผมรู้จักคุณเป็นสิบปีแล้ว” ผมบอกเธอ

    “ผมรักคุณนะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าคุณแล้ว”


    ...ติดตามตอนต่อไป

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in