(fic) gk with himredbunnyx14
(dukwang) i like you
  • (au)ji sooho x lee sungjong

    .
    .
    .

    อีซองจุงกำลังหนักใจ


    มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นรอบที่ล้านและเอามันวางไว้รอบที่ล้านหนึ่งแล้ว ไม่มีใครเข้าใจพฤติกรรมของผู้กับกำหนุ่มไฟแรงในวันนี้ แม้แต่ผู้ช่วยเองก็เถอะ


    “คุณคิม” ผู้ช่วยคิมเผลอสะดุ้งตัวโยนเมื่ออยู่ก็โดนเรียกชื่อ ทั้งที่ไม่ได้มีความผิดอะไรแต่ทำเขาต้องตกใจขนาดนี้ด้วยละเนี่ย


    “คะ ครับคุณซองจุง” คนตัวเล็กทำคิ้วขมวดมาให้จนเขาต้องคิดว่าเขารันคิวนักแสดงหรือเผลอใส่อะไรผิดในฉากรึป่าว


    “ผมจะทักไปชวนคุณจีซูโฮยังไงดีละเนี่ย” สุดท้ายกับเป็นสีหน้างอแงของผู้กำกับตัวเล็กที่ฟุบลงไปกับโต๊ะให้ได้งงงวยกัน


    วันนี้มีฉลองปิดกล้องละครกัน แน่นอนว่านักแสดงส่วนใหญ่มักจะมากันอยู่แล้ว หลังจากที่ถ่ายเสร็จไปนานไม่ได้กลับมาเจอกัน พอได้มาเจอแล้วพูดคุยกันอีกครั้งก็คงสนุกไม่ใช่น้อย


    แต่กับจีซูโฮ


    นักแสดงมากความสามารถที่เป็นพระเอกของเรื่องนี้ ใครๆก็รู้ว่าเขาไม่ค่อยชอบปาร์ตี้ปิดกล้องเท่าไหร่ จึงมักไม่ค่อยเห็นเขาในงานปิดกล้องที่ไหนๆเลย


    ใช่ ใครๆก็รู้ รวมไปถึงซองจุงเอง


    แต่เขาไม่อยากให้ขาดใครไปซักคนนี่นะ ยิ่งเป็นพระเอกด้วยแล้วยิ่งต้องไป


    แต่ความกล้าในการยกโทรศัพท์เพื่อโทรหามันช่างยากเย็นเหลือเกิน


    “สู้ๆนะคุณผู้กำกับอี”


    มีกำลังใจจริงๆเลยนะคุณคิม


    /ฮัลโหล/


    .

    .

    .


    ‘วันนี้วันฉลองปิดกล้อง ผม เอ่อ ผมอยากให้คุณมานะครับ’ จีซูโฮเผลอยิ้มมุมปากกับคำพูดติดๆขัดๆของคุณผู้กำกับตัวเล็ก ก่อนจะกดดูเวลาอีกครั้งว่าใกล้ถึงเวลานัดรึยัง


    เขาไม่ได้ชอบปาร์ตี้อะไรแบบนั้น


    แต่เขาชอบ


    “ขอบคุณที่มานะครับ” รอยยิ้มกว้างที่ถูกส่งมาให้ทำเอาใจเขาเผลอกระตุกไปไม่น้อยแต่เขาก็ต้องตีหน้านิ่งอยู่ดี แม้จะมีคนเว้นที่ว่างให้เขาข้างๆกับนางเอกของเรื่องแล้วก็ตามซูโฮกลับเลือกนั่งข้างผู่กำกับซะงั้น


    ถือว่าทำสำเร็จแล้วนะคุณผู้กำกับ


    ปาร์ตี้ยังคงดำเนินต่อไปจนดึกไปทุกที มีคนทยอยกลับไปเรื่อยๆ ตัวของซองจุงเองแม้จะมึนมากแต่ก็ยังยืนยันจะรอทุกคนกลับก่อนแล้วเจ้าตัวจะกลับ


    “ผมว่าคุณไม่ไหว” เสียงทุ้มข้างๆตัวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กข้างๆเริ่มทรงตัวไม่อยู่ อีกอย่างคนในห้องก็เหลือแค่ไม่กี่คนแล้ว


    “ไหวหน่า”


    “อย่าโกหกสิ” ซูโฮพยุงอีกคนให้ลุกขึ้นก่อนจะขอตัวลาทุกคนกลับพร้อมๆกับคนในอ้อมแขน


    “คุณซูโฮ” ซูโฮหันไปมองคนที่จ้องเขาตาแป๋วดูก็รู้ว่าเมาแล้วแต่ก็ยังจะพูด ส่วนเขาหน่ะไม่ได้แตะอะไรเลยด้วยซ้ำนอกจากน้ำเปล่า


    “คุณหน้าเหมือนคุณซูโฮเลยเนอะ” ก็เพราะใช่หน่ะสิ ซูโฮไม่ได้ตอบ ทำเพียงแค่มองไปที่ถนนข้างหน้าเพื่อดูว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ


    “ผมหน่ะไม่กล้าพูดกับคุณซูโฮตรงๆเท่าไหร่เลย”


    “....”


    “เขาดูน่ากลัว”


    “....”


    “แต่แปลกนะที่ผมก็ชอบเขา” ซูโฮเกือบแล้วที่จะเหยียบเบรคให้จอด เมื่อได้ยินประโยคของอีกคน


    “อะไรนะ”


    “อะไรเล่า” เจ้าตัวเล็กตีหน้ายุ่งเมื่อโดนกวน แต่คนขับก็ไม่ยอมแพ้


    เขาอยากฟังประโยคเมื่อกี้อีกรอบ


    “เมื่อกี้พูดว่าอะไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ได้แต่คิดในใจว่าทำไมแท็กซี่ต้องอยากได้ยินประโยคอะไรแบบนี้ด้วยละ


    “ก็บอกว่าชอบไง”


    “ชอบใคร”


    “ก็ชอบคุณงายยยย คุณซูโฮฮฮฮ” เสียงหวานแหบพูดจบก็ทำหน้าบึ้งตึงเล็กน้อยเหมือนเด็กโดนเซ้าซี้


    “บอกกันแบบนี้คิดว่าจะรอดรึไง”


    .

    .


    “ปวดหัวว” เสียงอู้อี้ดังจากผ้าห่มทำให้เขาที่นั่งจิบกาแฟอยู่ไม่ห่างมากหลุดขำออกมาได้ ก้อนผ้าห่มค่อยๆคลายตัวเองออกมาสู้แสงอาทิตย์


    เขาแค่พาอีกคนมานอนแค่นั้นไม่มีอะไรเกินเลย เขาไม่ชอบรุ่มร่ามกับคนไม่มีสติหรอก


    อันที่จริงเขาอยากจะลองแกล้งอีกคนดู


    “อรุณสวัสดิ์คุณผู้กำกับอี” เจ้าของชื่อตื่นเต็มตาทันทีเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนในบ้านตัวเอง


    บ้านใคร?


    ลืมตาจริงๆแล้วถึงได้รู้ว่าไม่ใช่บ้านตัวเองด้วยซ้ำ


    “คุณซูโฮ” ซูโฮอยากจะหัวเราะให้กับท่าทางตื่นๆของอีกคนแค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ เดินไปเอาแนบมือกับหน้าผากของอีกคน


    “มีไข้หน่อยนะคุณ อย่าลืมกินยาละ”


    “อ่ะเอ่อ ผมว่าผมกลับดีกว่า”


    “กลัวผมรึไง” คนบนเตียงส่ายหน้าจนผมสะบัดไปมา ก่อนจะพยายามพาตัวเองลุกให้ขึ้นเพื่อกลับบ้าน


    “เมื่อคืนยังบอกชอบผมอยู่เลยนะ” อีซองจุงชะงักเล็กน้อยก่อยจะนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขานึกว่านั่งแท็กซี่กลับ แต่ไม่ใช่ ซองจุงยังคงยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับอาการที่เขาเรียกว่าสับสนตัวเอง ซูโฮเดินไปช้อนข้างหลังของอีกคนก่อนจะพูดข้างหูราวกับอยากแกล้งอีกคน


    “ไม่อยากฟังหรอว่าผมชอบคุณมั้ย”




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
b2stplanet (@b2stplanet)
ช๊อบบบบบบ 😍😍