พี่ไซน์ครับพุธนี้ไม่เรียนได้มั้ย - MARKUSSIMONGing GIng Ging
พี่ไซน์ครับพุธนี้ฆ่าผมเลยเถอะ
  • Title : พี่ไซน์ครับพุธนี้ไม่เรียนได้มั้ย

    Chapter 1 : พี่ไซน์ครับพุธนี้ฆ่าผมเลยเถอะ

    Fandom : Detroit Become Human

    Markus x Simon

    ** Human AU **

    ** Thai AU **

    ปล. มีคำหยาบตามอารมณ์

    -------------------------------------------------------------------------


    รุจน์ = รูเพิร์ต


    เคยมีคนบอกเขาไว้ว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็ว

    แต่ไม่เคยมีใครบอกเขามาก่อนว่ามันจะเร็วขนาดนี้!!!

    หลังจากวันนั้นที่คุยไลน์กับไซน์เขาก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยนอกจากครั้งหนึ่งที่พี่เขาทักมาถามอีกครั้งว่าเรียนสตาบัคที่พารากอนใช่มั้ย ใช้ชีวิตไปวันๆจนลืมไปเลยว่าวันนี้วันพุธ มารู้ตัวว่าวันนี้วันพุธก็ตอนที่ได้ยินเหนือกับจอมมันคุยกันว่าคาบว่างวันนี้จะทำอะไรเนี่ยแหละ...

    และตอนนี้ตัวเขาก็กำลังตีกันในใจว่าจะไปเรียนหรือไม่ไปดี

    ถ้าไปเรียนเขาต้องตายแน่ๆ

    "มาสทีมขาดหนึ่งคนมึงจะเล่นป่าว"

    แต่ถ้าไม่ไปเรียนก็ตายอยู่ดี พี่ไซน์ต้องบอกพ่อแหง

    "มาสมึงจะเล่นป่าว กูรอชวนอยู่เนี่ย"

    ถ้าพ่อรู้ว่าโดดต้องโดนตัดเงินค่าขนมแหง

    "มาสฟังกูอยู่ป่าวเนี่ย"

    แล้วพอพ่อตัดค่าขนมแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเติมเกมวะ

    "อีเหี้ยมาส! จะเล่นมั้ยอิเวร!!!!"

    แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปมากกว่านี้ก็โดนเหนือตวาดใส่หน้าจนตื่นจากภวังค์ซะก่อน มาสด้ามองหน้าเพื่อนสาวคนสนิทหน้าเหรอหราก่อนจะเก็ตเมื่ออีกคนชูหน้าจอที่เปิดเกมมือถือยอดฮิตของตอนนี้อยู่

    "เล่นดิวะ กูเก็บจิ๊กซอว์ซื้อฮันใหม่อยู่"  มาสด้ารีบหยิบมือถือตัวเองมาเปิดเกมทันที 

    "ผีจีน?"  เป็นจอมที่ถามขึ้นมาก่อนที่จะกดชวนเขาเข้าตี้ที่มีรุจน์และเหนืออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

    "ใช่ รีวิวเขาบอกเจ๋งสุด"  ตอบพลางกดจอยปาร์ตี้อย่างมั่นใจมาก

    "แต่มันคงกากถ้าเป็นมึงเล่น"  


    รุจน์ มึง!!!!


    เวลาของคาบว่างผ่านไปด้วยการเล่นเกมของสี่สหายก่อนที่ออดบอกเวลาเลิกเรียนจะดังขึ้น มาสด้ารู้สึกเกลียดเสียงออดเป็นครั้งแรกของชีวิต อยากจะวิ่งย้อนเวลากลับไปแบบเดอะแฟลชแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเป็นแค่มาสด้าเดอะซวย

    "กูไปเรียนก่อนนะ"  ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เก็บของเข้ากระเป๋าที่เบาจนเหมือนไม่ได้พกหนังสือมาแล้วสะพายขึ้นบ่าเตรียมตัวไปเจอเจ้ากรรมนายเวรคนที่สองในชีวิต

    มาสด้าเดินออกจากโรงเรียนเหมือนซอมบี้ กดเรียกแกร๊ปไบค์ในราคา48บาทให้มารับตัวเองที่หน้าโรงเรียน ยืนรอท่ามกลางอากาศร้อนจัดและนักเรียนที่หนาแน่นรถมอเตอร์ไซค์ก็มาจอดข้างหน้าเตรียมพาเขาไปขึ้นเขียง

    เขามาถึงที่นัดเรียนก่อนเวลาซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องดีเพราะว่าเขาสามารถมีเวลาทำใจได้หลายนาที

    แต่อย่างที่บอกไปข้างต้น

    เวลาแห่งความสุขมันผ่านไปเร็วเสมอ

    "น้องมาสด้าใช่มั้ยครับ"  เสียงนุ่มๆด้านหน้าทำให้ต้องเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมามอง ก็เห็นเป็นภาพผู้ชายในชุดนักศึกษา หน้าตาดูใจดียิ้มให้เขาอยู่แต่ที่เขาสนใจน่ะคือความขาวโอโม่ของคนตรงหน้า

    พี่แม่งขาวไม่เกรงใจแดดประเทศไทยเลย....

    "ใช่ครับ พี่ไซน์ ?"

    "ครับ พี่ไซน์เองครับ"  เจ้าของชื่อตอบรับพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างหน้ามาสด้า

    ในขณะที่คนฝั่งตรงข้ามกำลังหยิบชีทต่างๆมาวางบนโต๊ะ มาสด้าก็กำลังพิจารณาคนตรงหน้า ดูผ่านๆแล้วก็คงจะเป็นคนใจดีแน่ๆเลย....

    "งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลยมั้ยครับ"

    โอเค ขอถอนคำพูด

    พี่แม่งโคตรใจร้าย


    ถ้าเวลาแห่งความสุขผ่านไปไว เวลาแห่งความทุกข์ก็ต้องย่อมผ่านไปอย่างเชื่องช้าเสมอ

    จนในที่สุดก็ถึงเวลาหกโมงเย็น คำพูดว่าวันนี้พอแค่นี้ทำเอามาสด้าแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด เขาพึ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองโง่ขนาดไหนก็วันนี้แหละ

    ไอ้คำว่าแคลคูลัสพื้นฐานที่พี่ไซน์เขาพูดเนี่ยมันคือระดับเจไดของเขาชัดๆ ถึงที่พี่ไซน์สอนจะเข้าใจมากกว่าครูที่โรงรียนก็ตามทีเถอะ

    "ยังไงน้องก็อย่าลืมกลับไปทำชีทแบบฝึกหัดที่พี่ให้ไว้ด้วยนะครับ ทำบ่อยๆจะได้เข้าใจแล้วจะได้ทำข้อสอบได้"

    "พี่ผมถามจริงเถอะนี่มันระดับพื้นฐานจริงหรอ"

    "จริงครับ หลังจากนี้น้องต้องเจออีกเยอะแล้วพอจบแคลคูลัสก็มีสถิติอีกคุณพ่อน้องเขาจ้างพี่ยาวไปถึงเรื่องนั้นแล้วล่ะครับ"  

    ได้โปรดครับพี่ไซน์ อย่าพูดเรื่องน่ากลัวพวกนั้นด้วยรอยยิ้มใจดีแบบนั้นได้มั้ย

    "พี่ไซน์ครับ...."

    "ว่าไงครับ?"

    "ฆ่าผมเถอะ"


    TBC

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in