melancholia.sweetsingularity
12. cliches
  • แพ้ตั้งแต่เริ่มรู้สึก

    รอยยิ้ม รายละเอียด เสียงและสายตาของคนๆหนึ่ง คั่งค้างได้เนิ่นนานในความทรงจำระยะสั้น

    ความชอบแท้ๆที่ทำคนเรากลายเป็นปลาทองชนิดเลือกจำเจาะจง


    และจู่ๆ ก็พูดออกนับคำได้ ลืมคำล้านพันที่โหวกเหวกโวยวายกับตัวเอง กับคนอื่น สลายไปหมด

    (คงจะบอกทุกคนในกองทัพเล็กๆเท่าที่มี เท่าทีกระจัดกระจายสุดแต่ตามสมองที่อยากระบายในบางเวลา

    บอกทุกคนได้หมด บอกทุกคนยืดยาว บอกทุกคนแล้วหยุดบอกไม่ได้ กลายเป็นคนพูดมากเมื่อเป็นเรื่องเธอ

    บอก...จนทุกคนรู้ดี รู้ และเราแอบระแวงว่าคงระอา

    บอก... ได้ทุกคน ยกเว้นเจ้าตัว)



    ยิ้มเขิน ยิ้มตอบยิ้ม

    กว่าจะสงสัยว่าทำไมไม่พูดอะไรเพิ่ม ก็เหมือนรู้สึกช้าไปโข

    โดปามีนกำหนดการเดินของเข็มวินาทีที่ไม่รู้สึกเป็นอย่างนี้เอง


    แต่งเรื่องไปใหญ่โต เวิ่นเว้อกับตัวเองไม่รู้จบสิ้น กับแค่สายตาที่นับเสี้ยวเวลาไม่ได้

    กับการตวัดริมฝีปากรวดเร็ว ที่ใครจะไปหยิบจับมาคิดต่อ

    นอกจากคนบ้าคนหนึ่ง


    เขาบอกว่าเราไม่ได้ชอบเธอแบบธรรมดา
    เราบอกว่าเราเป็นอย่างนี้เอง

    หนึ่ง สอง สาม ทุกอย่างเคยเกิดขึ้นแล้ว หัวใจที่สาบานว่าจะไม่ชอบใครอื่นก่อนรู้ตัวดี มันจะเกิด จะฟักตัว คุกรุ่น นอนนิ่ง แล้วกระสับกระส่ายเมื่อไม่ได้รับการระบาย ไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกเป็นตัวอักษร


    น้ำกับน้ำมันย้อมสีทำลวดลายแปลกตาในรูปแกะสลักแก้ว การเปลี่ยนแปลงของสองสิ่งที่ไม่เข้ากัน แต่ละครั้งที่ยกแท่งนั้นพลิกกลับลายก็ต่างไป


    กลายเป็นคนเลี่ยนๆเมื่อรู้ตัวว่ารู้สึก


    เขาพูดกันไปหมดแล้ว ที่ว่าคนๆหนึ่งเหมือนจุดศูนย์กลางในหัวเรา ตั้งป้อมพักอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน อะไรที่ข้องเกี่ยวเพียงเล็กน้อยก็ดึงเข้ามาถึงจุดนั้นได้


    ก็ยังชอบฟังเสียงเธอ


    ถามว่ารู้จักมากกว่าที่รู้ไหม ก็ไม่ อย่างที่เราคุยกับเขานั่นแหละ ชอบใครอะไรมันไม่มีเหตุผล

    ชอบก็ชอบ ก็รู้ว่าคนนี้

    แค่นั้น.
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in