melancholia.sweetsingularity
10. just

  • เคยตั้งคำถามไร้คำตอบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุมั้ยฮะ


    คำถามโง่ๆไร้สาระ ที่ลอยเข้าหัว พอสายตาเหลือบเห็นคนตรงหน้า

    คำถามที่ผมไม่เคยคิดว่าจะคิด

    เสียงหายใจฟืดของคนบนเตียงที่เพิ่งตื่น

    เสียงผ้าปูที่นอนยับด้วยร่างที่พลิกไปมาในดุ้นผ้าห่ม ขณะกำลังฟื้นตัว

    ("จะนอนยังงั้นอะ" ผมถาม รอยยิ้มดันริมฝีปากออกกว้างอย่างช่วยไม่ได้

    เนี่ย ใครว่าผมยิ้มยาก

    อยู่กับคนคนนี้แล้วเหมือนผมเป็นคนบ้า

    ....ในทางที่ดี (มั้ง

    พี่แฮซพยักหน้า จือปากใส่

    "เบอร์ริโต้" เสียงเทเนอร์พูดเพ้อๆ "หลับสบายดี"

    ผมชอบคนแบบนี้ได้ยังไงกันนะ)

    "สายละ" ผมทักก้อนผ้าห่ม ยืนเฝ้าดูปฏิกิริยา

    แล้วก้อนผ้าห่มก็สลายตัวลงกลางเตียง กลายเป็นหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว

    แกล้งคนไม่เคยสนุกอย่างนี้

    "เดี๋ยว ฟินน์" พี่แฮซเรียกผม น้ำเสียงฟังดูเคว้งคว้าง พอกับสายตา ที่กวาดสำรวจรอบๆห้องผมอย่างหวาดระแวง 

    มือก็เอื้อมหยิบมือถือที่ชั้นวางของข้างขวาของเตียง

    "...นาฬิกาปลุกพี่ไม่เห็นเตือน--"

    ("อีกแก้ว!" 

    ผมมองตามเจ้าของเสียง ยิ้มน้อยๆ

    พี่แฮซลดนิ้วลง เลียริมฝีปาก

    "ก็มันอร่อย"

    ผมกระดกเหล้าในแก้ว เท้าคางมองคู่เดท

    พี่แฮซสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมตามเคย วันนี้เล่นลายแถบดำสลับขาว แหวกอกลงลึก เผยผิวที่ผมเห็นจนชินตา --และกะจะจับอยู่แล้วคืนนี้ ให้พูดตรงๆเหอะ

    "ระวังตื่นมามึนนะ"

    อีกฝ่ายขยิบตาให้ผมอย่างอารมณ์ดี

    "ให้รู้ว่ามีคนค้างด้วยก็พอ"

    จู่ๆ แก้มผมกลับอุ่นโดยไร้สาเหตุ

    "โธ่" ผมหันไปทางบาร์ พยายามหลบหน้าพี่แฮซ--สายตาที่ผมไม่เคยไม่กล้าสบมาก่อน--แล้วก็ลืมว่าที่มันค่อนข้างมืดใช่ได้


    ฟินน์เอ้ย...


    "...ผมก็ไม่ใช่แค่โรงแรมนะพี่"

    "ไม่หรอก" พี่แฮซตอบเสียงแน่น ขยับเข้ามากระซิบข้างหูผม

    "ฟินน์ไม่เคย 'เป็นแค่' อะไรของพี่อยู่แล้ว.")

    ผมหลุดหัวเราะออกมาจากริมหน้าต่างข้างเตียง

    เสียงหัวเราะต่ำ รัว ที่กล้ามเนื้ออกได้ออกแรงโดยไม่รู้สึกตัว

    เสียงแปลกหูที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองก็มีซ่อนอยู่



    "นี่มันวัน--"

    "--เสาร์!!"



    คนบนเตียงกระโจนเข้าโจมตีจากด้านหลัง แขนสองข้างโอบเอว ดึงตัวผมกลับลงเตียง

    ปากหอมไหล่เปลือยเปล่าผมดังฟอด

    สะดุ้งตัวแล้วหันไปบีบปลายจมูกคนข้างหลังอย่างอดไม่ได้

    "พี่แฮซ"

    ทำเสียงเหมือนโกรธ แต่ไม่ต้องอาศัยเครื่องจับเท็จไฮเทคที่ไหนก็รู้ว่าผมไม่ได้อยากไล่รุ่นพี่คนนี้ไปไหนไกล

    ...ที่ยังนั่งตัวอุ่นอยู่บนตักเขาก็เรื่องหนึ่ง

    ปากนิ่งไร้คำจะสรรหามาหยุดเขาก็อีกเรื่อง

    "...ใส่แต่ขาสั้น ไม่หนาวหรอ

    ก็พี่เล่นกอดซะแน่นขนาดนี้--

    ชินแล้ว”   ผมตอบสั้นๆ แกะแขนข้างหนึ่งออกจากเอว

    มือดึงแก้มนักร้องตัวดีเข้ามาใกล้ ประทับปากลงปากนุ่มก่อนจะคิดอะไรได้ต่อ

    เป็นอย่างนี้แล้วหรือ เราสองคน

    ความนึกชอบที่ไม่คิดอยากอธิบาย

    กับหัวใจที่เต้นตามความรู้สึก

    ฮื้อม” 

    พี่แฮซหลับตาพริ้ม ฮัมเพลงในลำคอ

    ผมแกล้งยีผมทรงเพิ่งตื่นที่ไม่เป็นทรงอยู่แล้วให้ยุ่งขึ้นไปอีก

    สิงโตข้างหลังผมคำรามใต้ลมหายใจ

    ลิ้นละเลียดใบหูผมจนขนลุกเล่น

    บางทีผมอาจต้องยอมรับอย่างที่เขาว่ากัน

    ความสุขมันก็แค่นี้

    ง่ายๆ แบบนี้

    เมื่ออยู่กับคนๆนี้

    ไม่ต้องคิดว่าผมเริ่มรู้สึกอย่างนี้เมื่อไหร่

    ไม่ต้องพยายามจะเข้าใจอะไร

    ให้รู้ว่ารู้สึกเพราะเขาก็พอ.


    //


    อย่าลืมติดแทก #kpfic ติชมน้า




    มาคุย / ทักทายกันได้ที่ทวิตนะคะ <3


    ป.ล. ได้ไอเดียจากน้องทิว (@toynoidea) จริงๆ ก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้... แต่ถ้าจะรวมเล่มแบร์อนาย / แฮซฟินน์ (รอให้ครบ 30 วันก่อน555) จะพอมีคนสนใจมั้ยคะ > < 

    /รบกวนเม้นท์หรือบอกในทวิตหน่อย


    ขอบคุณทุกกำลังใจเสมอค่า


    x


    ข้าวเอง.



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in