Novelber2018pampamgirl
[Chapter 1.22] Turbulence เมื่ออา(กาศ)ปั่นป่วน
  • ถึงขานี้จะอดเห็นแหลมตะลุมพุกอย่างที่ธาดาสัญญาไว้ แต่ก็ยังโชคดีที่ทั้งสองอาหลานไม่ถูกปล่อยทิ้งให้หลับจนเครื่องกลับออกมาจากหาดใหญ่อีกครั้ง...


    เพราะหลังจากกัปตันมานพนำล้อโบอิ้ง 787 แตะพื้นอย่างนุ่มนวล ทั้งคู่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น จนกระทั่งผู้โดยสารเดินออกจากเครื่องหมดแล้ว พี่จิตและน้องแอมป์ถึงได้มาช่วยกันปลุกเจ้าชายนิทราทั้งสองให้พ้นจากหลับใหล


    “หลับสบายเลยนะคะ พี่ธาดา...”


    “น้องมัตถ์ ถึงแล้วค่ะ...”


    สองสาวน้อยและสาวใหญ่แยกปลุกสองอาหลานที่คอพับคออ่อน นั่งหลับพิงกันอย่างสบายใจเฉิบ


    ธาดาลืมตาช้าๆ… ก่อนกระพริบตาเบาๆ หลายที


    แต่เมื่อปรับโฟกัสจนชัดแจ๋ว เห็นหน้าน้องแอมป์คนสวยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะเขาเผลอหลับตอนแลนด์ดิ้งก็อดยิ้มแห้งๆ แก้เก้อไม่ได้


    “สายการบินเรานี่… เบาะนั่งสบายจังนะครับ”


    พนักงานต้อนรับสาวหัวเราะเบาๆ รับมุกแก้เขินของนักบินผู้ช่วยสุดหล่อ จริงๆ แล้วพี่ธาดาหลับในห้องโดยสารก็ไม่ผิดกฏข้อไหนหรอก แต่เธอก็แค่อยากล้อเลียนคนหน้าตาดีให้เขินเล่นไปอย่างนั้นเอง


    ก็แหม… มีใครจะเถียงไหม ว่าแก้มขึ้นสีของพี่ธาดาไม่น่ามอง


    ธาดาเกาแก้ม ส่งยิ้มเขินๆ ให้น้องแอมป์อีกครั้งแล้วถือโอกาสปลีกตัว เขาปลดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหน้าลูบตาปลุกปรมัตถ์ที่หลับลึกกว่าเขา เพราะขนาดพี่จิตเขย่าอยู่นานก็ยังไม่ลืมตาเลย


    “มัตถ์… มัตถ์ครับ ถึงแล้ว”


    “อือ…”


    เจ้าตัวเล็กครางหงิงเพราะโดนขัดขวางการพักผ่อน คิ้วเรียวขมวดยุ่ง เปลือกตาปิดแน่นกว่าเดิม


    “สงสัยจะไม่ไหว เดี๋ยวผมอุ้มไปเองครับพี่จิต”


    ธาดาบอกพี่เลี้ยงที่ยังพยายามปลุกเด็กน้อยอย่างไม่ลดละ จากนั้นรีบแว่บเข้าไปขออนุญาตกัปตันมานพเพื่อออกไปส่งทั้งสองคนที่ตัวอาคารสนามบิน


    และการที่ไฟล์ทนี้มีนักบินสามคนก็ทำให้เขาได้ลงจากเครื่องอย่างราบรื่น… กัปตันมานพอนุญาต นักบินผู้ช่วยพีระยักคิ้ว โบกไม้โบกมือมือบอกเป็นนัยว่า ‘ทางสะดวก ไปเลยพี่ ไปเลย’


    “งั้นเดี๋ยวผมกลับมาก่อนบอร์ดดิ้งสิบนาทีนะครับ”


    ธาดาที่ชะเง้อเข้ามาในห้องนักบินเฉพาะลำตัวส่วนบนตั้งใจพูดกับกัปตันผู้คุมเครื่อง แต่คนที่ตอบรับกลับเป็น...


    “ค้างเลยก็ได้นะพี่”


    ธาดาถลึงตา ทำปากขมุบขมิบไปทางพีระว่า


    ‘ทะลึ่ง!’


    พีระหัวเราะก๊าก หันไปพยักหน้ากัยกัปตันมานพที่ตอนนี้ยิ้มกว้างรับท่าทางขี้เล่นของพีระอย่างสนิทสนม


    บินด้วยกันแค่ขาเดียว กัปตันมานพทำท่าเหมือนซี้กับพีระจนแทบลืมว่านักบินผู้ช่วยอีกคนยังมีตัวตนอยู่ด้านนอกห้องนักบินกันเลยทีเดียว


    อย่าดูถูกความสามารถในการตีสนิทของพีระเชียวนะ…


    “ไปๆ ธาดา พี่ฝากซื้อลาเต้เย็นแก้วนึงด้วย พีระเอาอะไร”


    “ตอนนี้ยังไม่เอาพี่นพ คืนนี้แลนด์แล้วผมพาพี่ไปนั่งดริ๊งดีกว่า”


    เสียงหัวเราะของนักบินทั้งสองดังขึ้นประสานกัน บ่งบอกให้ธาดารู้เป็นนัยๆ ว่าที่ทั้งคู่สนิทกันได้เร็วขนาดนี้เพราะอะไร…


    โธ่… ไอ้เสเพลพีระเอ๊ย ลากพี่มานพไปด้วยจนได้


    ธาดาส่ายหัวเอือมระอา พยักหน้ารับคำสั่งยกเลิกฝากซื้อกาแฟของกัปตันมานพ ก่อนจะขอตัวออกมาหาหลานชาย


    ผู้ช่วยนักบินคนเก่งยิ้มกริ่ม… เจ้าตัวเล็กยังหลับซบหมอนใบใหญ่ที่เอาไว้พิงหลังอยู่เลย


    หน้าตาปรมัตถ์ตอนหลับน่ารักชะมัด…


    ฮึ่ย… มันเขี้ยว

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in