THE DINING UNIVERSE จักรวาลควันโขมงSALMONBOOKS
คำนำ





  • คำนำสำนักพิมพ์


    หลายต่อหลายครั้ง ความทรงจำชอบเล่นกับเราประหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่ไม่มีกาลเทศะ จู่ๆ ก็โพล่งโผล่ออกมาตบหัวกระแทกบ่าอย่างไม่มีปี่ขลุ่ย เวลาที่ทิ้งตัวลงนอนมองท้องฟ้า เพลงสักเพลงแว่วมา เห็นป้ายโฆษณาย้อนยุค หรือกระทั่งเดินผ่านร้านอาหารที่คุ้นเคย ร้านที่เราจำได้ไม่ลืมว่าเคยมากับใคร

    บนโต๊ะอาหาร รสชาติหรือเหตุการณ์ในบางมื้อถูกลืมไปตามกาลเวลา แต่บางมื้อก็ถูกกลั่นเก็บเอาไว้ รอวันถูกกระตุ้นด้วยอะไรบางอย่าง ข้าวผัดปูทำให้คิดถึงคนคนนั้น นึกถึงเหตุการณ์ชวนยิ้มตอนที่เห็นน้ำแข็งไส ติ่มซำควันฉุยน่าอร่อยทำให้รู้สึกเศร้า กระทั่งน้ำเปล่าก็อาจทำให้เกิดอิ่มขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ทันจะกินอะไร

    คนพิเศษในชีวิตเท่านั้นแหละ ที่จะได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเราทุกครั้งที่ได้เจออาหารสักเมนู ต่อให้เรานั่งอยู่เพียงลำพังหรือกับผู้คนมากมาย เขาหรือใครคนนั้นจะมาร่วมวงอยู่ด้วยเสมอ

    ความทรงจำระหว่างมื้ออาหาร เป็นช่วงเวลาที่น้อยคนนักจะชวนให้เราได้ลองนึกดูว่า เรานึกถึงใครเวลาที่อยู่ในครัว บนโต๊ะร้านสุกี้ หรือกำลังรอซื้อลูกชิ้นทอด

    อย่างที่ อรุณวตรี รัตนธารี กำลังตบเบาะเก้าอี้ชวนให้เราลองคิดตาม

    นอกจากความสนใจในการทำอาหาร ภาพเมนูสารพัดที่เธอลงมือทำในนามแม่ครัวกึ่งสมัครเล่นบนเฟซบุ๊คและอินสตาแกรมของนักเขียนหญิงคนนี้ที่ยืนยันถึงความสนใจในเรื่องรอบครัวของเธอ ก็ยังมีเรื่องการเขียนที่สามารถบรรยายรสกลิ่นเสียงได้ครบถ้วนน่ากินที่เราเห็นได้ชัดจากงานอักษรของเธอในฐานะกองบรรณาธิการนิตยสาร ที่อร่อยจนต้องกวักมือชวนมาเขียนหนังสือเสียให้เป็นเรื่องเป็นราว

    เธอพยักหน้ารับประหนึ่งแม่ครัวผู้ไม่ยี่หระต่อเมนูใด หายหน้าเข้าครัวไปต้ม ผัด แกง ทอด เธอก็ยกต้นฉบับร้อนๆ ออกมาให้เราได้ลิ้มลอง ซึ่งหากเป็นรายการโทรทัศน์แนวชวนชิม คุณจะได้เห็นสีหน้าและแววตาของเรา ที่เมื่อปากถูกละออกมาจากช้อน มองหน้ากันเม้มปากซ่อนยิ้ม พยักหน้าตื่นเต้นชื่นชม ก่อนเอ่ยปากขอเติมอีกจาน ก่อนจบรายการก็ไม่ลืมมอบเกียรติคุณอะไรสักอย่างเอาไว้ให้ร้านของเธอ

    และเมื่อจะต้องวิจารณ์ เราก็พูดได้เต็มคำว่านี่เป็นงานเขียนที่มีรสชาติพิเศษส่วนตัว ไม่เหมือนใคร ขยายให้คนดูได้ฟังว่ารสของอาหารและความสัมพันธ์นั้นคล้ายกันตรงที่มีรสชาติแตกต่าง บ้างขม บ้างหวาน บางเมนูหากินได้ง่าย ในขณะที่บางเมนูนั้นต่อให้มีเงินแค่ไหนก็ไม่อาจหาทางกินได้อีกแล้ว บิลด์ส่งท้ายไปอีกว่า เป็นต้นฉบับที่ทำให้เราเสียเวลาอย่างหนัก เพราะในแต่ละบทเมื่ออ่านจบเป็นต้องวนเวียนอยู่กับความทรงจำเฉพาะตัวที่หลงมาระหว่างรับประทานให้ต้องจุกอยู่อย่างนั้นเป็นวัน

    แน่นอน ลิ้นของคนเราไม่เหมือนกัน อาหารก็ใช่ หนังสือก็ไม่ต่าง มันจึงเป็นหน้าที่ของคุณที่จะลงมืออ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยตัวเอง เราหวังว่าคุณจะเอร็ดอร่อย

    และด้วยความหวังดี เราคงต้องบอกว่าค่อยๆ กิน

    ระวังจะจุกจนเดินลำบาก แล้วจะหาว่าไม่เตือน


    สำนักพิมพ์แซลมอน


  • คำนำผู้เขียน


    ก่อนลงมือเขียนหนังสือเล่มนี้ เรามีคำถามอยู่หลายข้อ หนึ่งในนั้นคือ เราจะเล่าเรื่อง ‘อาหาร’ ที่ตั้งโจทย์ไว้ในหัวด้วยวิธีการไหน ในยุคที่หนังสือถือกำเนิดมาเป็นพันปี เรื่องอาหารถูกเล่ามาเป็นล้านครั้ง ยังเหลือกี่ทางให้เราเดินโดยคนอ่านไม่เหม็นเบื่อไปเสียก่อน เราคิดเรื่องนี้อยู่หลายเดือน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็เท่านั้น

    จนคืนหนึ่งระหว่างเคาะแป้นพิมพ์เขียนอะไรบางอย่างที่นอกเหนือจากงานประจำ (ซึ่งคือการเป็นกองบรรณาธิการผู้ต้องเขียนอะไรจริงจังอยู่ตลอดเวลา) ความเผลอไผลก็พาให้เราพบกับชุดภาษาที่ถูกเก็บงำไว้ตั้งแต่เริ่มเข้ามาวอแวในวงการนิตยสาร และต้องใช้ชุดภาษามาตรฐานเพื่อเล่าความจริงอันเป็นสรณะในฐานะสื่อ ก่อนพบอีกว่าเราอยากหาที่ทางให้กับชุดภาษานี้สักหน่อย ที่ทางที่เหมาะสม ที่ทางซึ่งอาจไม่ได้ตีกรอบอยู่เฉพาะงานวรรณกรรม

    สุดท้ายเราจึงตัดสินใจใช้ชุดภาษานี้เล่าเรื่องอาหาร ผ่านเรื่องราวและมุมมองส่วนตัวโดยไม่ต้องกลัวจะซ้ำทางใคร ด้วยหวังใจเป็นอย่างมากว่าชุดภาษาดังกล่าวจะคุ้มครองเนื้อหาของเรื่องราวให้เคลื่อนไหลได้อย่างสมบูรณ์

    เนื้อหาที่เรารักและหลงใหลมาตั้งแต่คราวยังเป็นเด็กหญิง กระทั่งเติบโตจนเป็นหญิงสาวก็ยังหลงใหลอย่างนั้นไม่เสื่อมคลาย เรื่องราวของอาหาร ห้องครัว และความสัมพันธ์ซึ่งเกิดขึ้นในพื้นที่นั้นผ่านการรับ-ส่งรสชาติและบทสนทนาระหว่างกัน เป็นเรื่องราวซึ่งตกค้างอยู่ในความทรงจำ ราวกับความจริงอันพร่ามัว แต่ถ้านับเป็นภาพฝันก็ชัดเจน

    ตลอดระยะทางการเขียนหนังสือเล่มนี้ เราหัวเราะหลายครั้ง ยิ้มนับไม่ถ้วน และเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆ ด้วยมันพาให้เรากลับไปพบปะกับห้วงอารมณ์เดิมในอดีต หรือร้ายกว่านั้นมันพาให้เราพบกับอารมณ์ใหม่จากความทรงจำเดิม เป็นหนทางแห่งการเรียนรู้มุมมองและอารมณ์ตัวเองอย่างละเมียดละไม ถ้าเปรียบเป็นการปรุงอาหารก็เท่ากับการทอดไข่เจียวหอมฟุ้งที่กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ แต่เป็นไข่เจียวทรงเครื่องที่เติมวัตถุดิบรสชาติใหม่ซึ่งสะสมได้จากวันวัยที่เพิ่มขึ้นลงไปอย่างเต็มเหยียด

    สุดท้าย ในฐานะผู้เขียนและนักปรุง เราไม่อาจคาดหวังให้หนังสือเล่มนี้เป็นจานอร่อยที่ทุกคนยอมยกนิ้วให้

    ทว่าหวังเพียงหนังสือเล่มนี้จะสร้างรสชาติใหม่ให้กับใจของผู้อ่านสักนิดเท่านั้นก็ยินดี


    ด้วยรักและระลึกถึง
    อรุณวตรี รัตนธารี
    13 มีนาคม 2560

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in