Spoiler, we die in the endsherii
01: ผี
  •    ผีมีจริงไหม?

       ตายแล้วไปไหน?


       หลากหลายคำถามที่มนุษยชาติล้วนมีคำตอบของคำถามนั้นในใจ อดีตกาลผันเปลี่ยน วันเวลามุ่งหน้าเข้าสู่กาลปัจจุบันจวบจนวันพรุ่งนี้ที่เราเชื่อว่ามันคืออนาคต


       สำหรับโลกในปัจจุบัน โลกที่วิทยาศาสตร์ไม่เคยอยู่เหนือความเชื่องมงายเหล่านั้น หลายสิ่งที่พิสูจน์ได้ในวันเวลาข้างหน้า และบางสิ่งยังคงเป็นความลับตลอดกาล


       เรื่องเล่า ความเชื่อ ความงมงาย สืบสานมานับหลายศตวรรษ ผู้คนยังคงจมจ่ออยู่ในห้วงเวลาเหล่านั้น เรื่องเล่าลี้ลับ ปริศนาต่างๆ ที่ไม่เคยพิสูจน์ได้ ปัญหาไร้ที่มาและที่ไปที่เกิดขึ้นในบางครั้ง ก่อร่างสร้างตัวเป็นมายาคติที่มิอาจลบเลือนได้ชั่วกัลป์



       เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน อ่านทุกบรรทัดที่เจ้าของห้องบรรจงพิมพ์ทีละถ้อยคำ พรั่งพรูผ่านปลายนิ้วปรากฎเป็นตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วนึกขันในใจ เขาไม่ได้พูดอะไรออกไป ยังคงมองอีกฝ่ายที่แผ่นหลังบางนั่นเริ่มคดคู้ลงจนปลายคางวางเกยโต๊ะคอม


       เรียวขายาวก้าวถอยกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดห้าฟุตที่วางชิดกำแพงห้องขนาดสตูดิโอ ปล่อยให้เสียงถอนหายใจหนักจากอีกฝ่ายดังขึ้นท่ามกลางความสงบเงียบของห้อง เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปเช่นเคย 


       นัยน์ตาคมเหลือบมองแผ่นหลังกว้างโค้งลงจนเห็นแนวกระดูกสันหลังโผล่ขึ้นมา ความคิดประหลาดผุดขึ้นมาในสมองหลากหลายอย่าง แต่เขาก็ยังคงนอนอยู่ตรงนั้น ละสายตาจากชายหนุ่มอีกคนขึ้นมองเพดานสีขาวสะอาด มีเพียงหลอดไฟที่สว่างจ้าอยู่กลางห้อง



       เปลือกตาสีอ่อนปิดลง ประโยคแรกในหน้าจอคอมพิวเตอร์ผุดซ้ำขึ้นมาแทนที่เจ้าของใบหน้าเซื่องซึมนั่น


       ‘ผีมีจริงไหม?’ งั้นหรอ.. 

       ผมหัวเราะออกมาเบาๆ แต่กลับไม่มีเสียงเอ็ดจากอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างที่เคยเป็น เมื่อผมสร้างเสียงรบกวนยามที่เขาเริ่มเขียนงานอีกครั้ง


       สำหรับเขา ผมว่าเขาคงคิดว่าไม่,


       ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นสูง ความบางเบาโปร่งแสงจนเพดานสีสะอาดทะลุผ่านหลังมือ สะท้อนชัดบนแก้วตาสีเข้ม ความวูบไหวพาดผ่านเพียงชั่วเวลาที่เขากระพริบตาลง


       แต่สำหรับผม ที่ยังคงมีตัวตนอันเลือนลางอยู่ตรงนี้และยังอยากบอกให้เขารับรู้เสมอ ว่าทุกอย่างที่เขากำลังทำผมจะยังเป็นกำลังใจให้


       แม้ว่าเขาไม่อาจรับรู้มันอีกต่อไปแล้วก็ตาม

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in