Teach YouIfIStay
โพสต์นี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมกับเยาวชน Chapter 7
  • 'หึ!! ชูอิจิแย่ที่สุดเลย!!' ใบหน้าสวยหวานง้ำงอด้วยความโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัดเจน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแสร้งอ่านเอกสารที่วางอยู่ไปเรื่อยๆ หวังปกปิดไม่ให้ใครรับรู้อารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่ พลางเปิดเพลงคลอไปเบาๆ
          I knew when I met you there was trouble in sight

    Got so wrapped up in all your charm, I miss the girl in your eyes

    And looking back it really shouldn’t come as much a surprise

    That I would catch you double dipping, you were slippin’ that night

     

    ฉันรู้ตั้งแต่ตอนที่เจอคุณแล้วน่ะว่าคุณน่ะมีปัญหาแน่ๆ

    แต่ด้วยเสน่ห์ของคุณ ฉันก็เลยมองข้ามมันไป ฉันน่ะคิดถึงเด็กคนคนนั้นที่คุณเคยมองเห็นจริงๆ

    และเมื่อมองย้อนกลับไป จริง ๆ แล้ว มันก็ไม่น่าแปลกใจอะไรมากมายเลย

    ที่ฉันจะจับได้ว่าคุณนอกใจ เพราะคุณไม่ระวังตัวในคืนนั้นเลยไงล่ะ


    เมื่อคืนนี้หลังจากซักผ้าเสร็จ อากาอิก็พยายามเข้าหาเขาเพื่อจะง้อ แต่ก็ทำได้แค่วอแวอยู่หน้าประตูห้องนอน 

    'Rei...my baby, I really have nothing with Michi'

    'I do know it's hard to believe me but please trust me'

    'เรย์ครับ ให้พี่เข้าไปในห้องเถอะนะ มาคุยกันดีๆ เถอะ'

    'พี่มีเรย์คนเดียวนะ'

    อากาอิวอแวอยู่หน้าห้องตลอดคืนแล้วเผลอหลับไปตอนใกล้เช้า ฟุรุยะทำอาหารเช้าและจัดเสื้อผ้าไว้ให้เขาตามปกติแล้วออกมาทำงานก่อน

    'โกรธมั้ย? ก็โกรธละ...รู้ว่ามันเป็นคดี รู้ว่ามันเป็นงาน แต่ก็ไม่ชอบที่รู้ว่าเขาไปเกาะแกะคนอื่น...โกรธ...โกรธจริงๆ... 

    แต่รักมากกว่า....ก็แค่นั้นแหละ'

    ก๊อกๆๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกเขาขึ้นจากภวังค์ความคิด

    "เข้ามาได้"

    คาซามินั่นเอง...

    "สวัสดีครับคุณฟุรุยะ วันนี้ตอน 9 โมงครึ่ง เรามีประชุมกับผู้กำกับคุโรดะและตัวแทนจาก FBI นะครับเรื่องคดีขบวนการค้ายาเสพติด" 

    "งั้นเหรอ เตรียมสถานที่เรียบร้อยนแล้วใช่มั้ย?"

    "ครับ"

    "ดี ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ"

    ทั้งคู่เดินมายังห้องประชุมเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยก่อนที่จะต้องใช้ต้อนรับแขกเพื่อประชุมงานสำคัญ 

    'ประชุมกับ FBI งั้นเหรอ? ชูจะมารึเปล่านะ?....หึ!! อย่ามาเลย!! ไม่อยากเจอ!! เชอะ!!'

    'ไม่ๆ เราต้องไม่คิดถึงตานั่นสิ นี่มันเวลางานนะเรย์.. ตั้งใจทำงานๆๆๆๆ'

    เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารการประชุมไว้ล่วงหน้า คาซามิมองเขาอย่างงงๆ

    ----------------------------------------------------------------------------------

    ผู้กำกับคุโรดะเดินเข้าห้องมาพร้อมกับตัวแทนจาก FBI อันประกอบไปด้วย โจดี้ คาเมล คุณเจมส์ และแน่นอน...อากาอิ....ซึ่งมีสีหน้าอิดโรยอย่างชัดเจน 

    แหงะล่ะ...เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลยนี่นา สมน้ำหน้า....

    Stupid, stupid boy

    Should’ve stuck with toys

    Don’t go playing hard

    Shouldn’t have to tellyou that part

    What a mess you made

    With your little games

    Baby you gon’ learn

    If you mess with me youget hurt

    คนโง่เอ๊ย

    สนใจพวกของเล่นไปเถอะ

    แต่อย่าเล่นกันแรงไปนะ

    ฉันควรจะต้องบอกคุณในเรื่องนั้น

    เรื่องวุ่นวายที่คุณสร้างขึ้น

    กับพวกเกมส์อะไรของคุณน่ะ

    ที่รักคุณกำลังจะได้เรียนรู้

                    หากคุณนั้นมายุ่งกับฉันแล้วคุณจะเสียใจ...

    พวกเขานั่งลงที่โต๊ะแถวหน้าห้อง ถัดจากแถวที่ฟุรุยะนั่งอยู่ 3 แถว คุณเจมส์และผู้กกับคุโรดะเป็นผู้เปิดการประชุม

    "สวัสดีทุกคน...ที่พวกเราได้มาประชุมกันในวันนี้ก็เนื่องมาจากว่า...ทางสันติบาลของญี่ปุ่นได้รับมอบหมายห้ร่วมมือกับ FBI ในการสืบหาหลักฐานและผู้ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการค้าขายเสพติดและการค้ามนุษย์ในญี่ปุ่น ซึ่งเราคิดว่าน่าจะเป็นกลุ่มเดียวกัน แก๊งค์อาชญากรรมนี้มีผู้มีอิทธิพลของญี่ปุ่นและของอเมริกาหนุนหลังอยู่ โดย FBI ได้พยายามสืบหาหลักฐานและตามจับมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่สามารถสาวไปยังตัวบอสใหญ่ของกลุ่มนี้ได้สักที

    แต่จากข้อมูลล่าสุดที่ทาง FBI แจ้งมาบอกว่า บอสใหญ่น่าจะเป็นคนญี่่ปุ่นแล้วสั่งการลูกน้องผ่านทางกลุ่มเครือข่ายที่กระจายตัวไปอยู่ตามประเทศต่างๆ ทั้งอเมริกา ญี่ปุ่น ไทย และที่อื่นๆ อีก รายละเอียดอื่นๆ ฉันจะให้ทางคุณเจมส์ ซึ่งเป็นหัวน้าชุดสืบสวนคดีนี้ของ FBI เป็นคนแจ้งกับทุกคนเองละกันนะ" ผู้กำกับคุโรดะบอกพร้อมทั้งเชิญคุณเจมส์กล่าวต่อ

    "ขอบคุณมากครับคุณคุโรดะ ผมเจมส์ แบล็ก เป็นหัวหน้าทีมสืบสวนนี้ของ FBI นะครับ ทาง FBI ของเราได้รับข้อมูลใหม่ที่สำคัญมากมาจากคนที่เป็นเลขาของบอสใหญ่ของกลุ่มนี้ ต้องขอบคุณอากาอิคุงที่ช่วยสืบหหลักฐานชิ้นสำคัญจนได้"

    ฟุรุยะตั้งใจฟัง 

    "ข้อมูลที่เราได้จากการคัดลอกโทรศัพท์มือถือของฮารุกะ มิจิ ระบุว่าจะมีงานประชุมเครือข่ายของกลุ่มในวันที่ 12 เมษายน ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในโตเกียว เราจะวางแผนเข้าจับกุมทุกคนที่เกี่ยวข้องที่นั่น วันนั้น"

    "เอาล่ะ ต่อไป... เราจะจัดแจงและแบ่งหน้าที่เพื่อเตรียมการจับกุมในวันนั้นแล้วนะ แผนการก็คืิอ...."

    คุณเจมส์อธิบายให้ทุกคนในห้องประชุมฟังถึงแผนที่ FBI คิดขึ้นเพื่อล้อมจับผู้ที่เกี่ยวข้องกับแก๊งค์นี้พร้อมทั้งจัดแจงหน้าที่ต่างๆ ให้เจ้าหน้าที่แต่ละคนเรียบร้อย และแน่นอน..สำหรับฟุรุยะ เขาจะประสานงานกับใครคนอื่นไม่ได้ นอกจาก....

    อากาอิ ชูอิจิ

    "ไม่มีหน้าที่อื่นอีกแล้วเหรอครับ คุณเจมส์?" เขาร้องขึ้นมาหลักจากที่ได้ฟังหน้าที่ของตัวเองแล้ว เขามีหน้าที่ดักฟังการสนทนาของอากาอิและมิจิ เพื่อค้นหาตัวบอสของกลุ่มก่อนที่จะเดินเข้างาน ทาง FBI คิดว่าการจัับกุมตัวบอสใหญ่ได้ก่อนที่จะเดินเข้างานเลี้ยงจะเป็นการดีกว่าที่จะบุกจับในงานเลี้ยง เพราะสามารถหลีกเลี่ยงการปะทะได้และมีแนวโน้มที่จะเกิดความสูญเสียได้น้อยกว่า 

    มันก็เป็นแผนที่ดีแหละ เพียงแต่...คนที่เขาต้องทำงานด้วย...ไม่ถูกใจเขาสักเท่าไร....

    "อ้าว!! ฟุรุยะคุง ไม่เอาน่า ฉันว่าพวกเธอสองคนก็ทำงานเข้าขากันดีออก ตั้งแต่สมัยอยู่องค์กรชุดดำกันแล้ว แถมพวกเธอสองคนยังเป็นแฟนกันอีก น่าจะคุยกันง่ายนะ"

    "คือว่า...ผมกับชูตอนนี้ยังไม่..."

    คุณเจมส์ถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าพวกเธอทะเลาะกัน แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะฟุรุยะคุง...ข้อมูลทั้งหมดที่เราได้มาจนถึงตอนนี้เป็นเพราะอากาอิคุงทั้งนั้นเลยนะ เขาทุ่มเทกับงานดีมากๆ มันไม่ใช่แค่ FBI ที่จะได้ประโยชน์เท่านั้น ประเทศญี่ปุ่นของเธอก็จะได้รับประโยชน์ด้วยเช่นกันนะ...."

    "ผมทราบดีครับ..." 'แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้' เรย์ไม่ได้พูดให้จบประโยค เขากลืนคำพูดนั้นเข้าไปในลำคอก่อนจะพูดออกมา

    "เรย์..." เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ฟุรุยะหันไปมอง

    "เรย์..." อากาอิพูดอีกรอบ พลางมองหน้าฟุรุยะด้วยสายตาเว้าวอน

    "ขอบคุณที่ทำงานหนักนะครับ ภารกิจนี้ก็ฝากตัวด้วยนะครับ" ฟุรุยะโค้งคำนับให้อากาอิก่อนเดินจากมา

    "เรย์..." อากาอิเรียกตามหลัง 

    "เรย์...ฟังฉันก่อนสิ"  เขาวิ่งมาดึงแขนของฟุรุยะไว้ได้

    "...."

    "เดี๋ยวคดีนี้...ก็จะจบแล้วนะ"

    "...."

    "ฉันจะไม่รับคดีแบบนี้อีกแล้ว"

    "ครับ ขอตัวก่อนนะครับ ผมมีงานต้องทำ"

    ฟุรุยะหันกลับมาเพื่อแอบอมยิ้มกับตัวเอง ชูยอมอ่อนให้เขาเสมอเลย แต่ยังก่อน...เขาจะยังไม่ให้อภัยง่ายๆ หรอก เดี๋ยวคนตัวโตจะได้ใจไป

    คิดได้ดังนั้น ฟุรุยะก็เดินเข้าห้องทำงานตัวเองไป ทิ้งให้อากาอิยืนเศร้าเพราะคิดว่าแฟนไม่ยอมใจอ่อนให้เขาสักที

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in