one shotmarchonMars
whisper



  • เราแอบโดดเรียนมานั่งเล่นที่นี่ประจำนั่นแหละ,
    ใครๆก็รู้

    ครั้งนี้มีทั้งขนม-- อะไรน่ะ ช่างเถอะ เอาเป็นว่ามันคือขนมขบเคี้ยวที่เฟรย์ชื่นชอบและกอบโกยมาหมดเท่าที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้จะมี และแน่นอน แฮมเบอร์เกอร์โง่ๆจากร้านโปรดของพวกเรา-- ร้านคุณนายแอมฟรีย์


    'กี่โมงแล้ว'

    'บ่ายสองห้าสิบ'

    'เป๊ะเลย?'

    '--กว่าๆ'

    ผมตอบอย่างไม่หยี่หระขณะแกะห่อขนมยี่ห้อนั้น ถ้าถามผมนะ มันก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นหรอก

    ก่อนที่ผมจะได้หยิบขนมชิ้นแรกเข้าปาก คนที่ไม่มีนาฬิกาก็รีบฉวยเอาขนมไปเป็นกำพร้อมโปะมันเข้าปากไปทั้งอย่างนั้น เมื่อยัดทุกชิ้นเข้าปากไปได้แล้วก็หันมามองหน้าผมพลางยักคิ้วใส่

    ผมไม่ได้โต้ตอบอะไรไปมากกว่าที่ตั้งใจ ส่ายหัวแรงพอแค่ให้อีกฝ่ายมองออกว่าผมเอือมระอากับนิสัยเด็กๆของเขาขนาดไหน แอบยิ้มมุมปากข้างที่เขาไม่เห็นไว้แสดงความเอ็นดูที่ผมคงไม่ยอมรับกับเขาตรงๆ

    ผมกรอกขนมถุงในมือเข้าปากบ้าง

    เสียงเมืองที่โอบล้อมพวกเราไว้ดังขึ้นมานิดหน่อยหลังจากที่ผมเริ่มให้ความสนใจกับมัน
    เสียงใบไม้ที่โดนลมพัดแรงๆ
    เสียงจากร้านค้า
    เสียงจากโรงเรียนที่เราทิ้งไว้ข้างหลังชั่วคราว

    แล้วผมก็สงสัย,
    หนึ่งในเสียงเหล่านั้นจะมีเสียงของเพื่อนหรือครูที่สงสัยถึงการหายไปของเรามั้ยนะ? 





    แต่ก็ช่างเถอะ






    อาการ Senioritis ใช่ว่าจะหายไปได้ง่ายๆซักหน่อย ทางเดียวที่จะพอทำให้หายเบื่อไปได้บ้างในตอนนี้ก็มีแค่นี้แหละ, ใช้เวลากับเฟรย์

    ถึงเราไม่ค่อยมีอะไรพูดกันมากเหมือนเพื่อนสนิททั่วไปก็ตามที 

    อย่างที่เห็น เฟรย์สนิทกับของกินและขนมมากกว่าผมนี่ แล้วผมจะทำไงได้, ในทางกลับกัน ถ้าคุณถามเฟรย์ เขาก็จะบ่นๆว่าผมน่ะมักจะหายตัวไปบ่อยๆเหมือนกัน บ่นทั้งๆที่รู้ว่าคุณครูชอบโยนงานให้ผมมากกว่ารุ่นพี่คนไหนนั่นแหละ

    เฟรย์เตะขาไปมา เพิ่งสังเกตว่าวันนี้เขาใส่กางเกงขาสั้นสีกรมท่า ไม่ใช่สีดำอย่างท่ี่ผมนึกไว้ตอนที่มองผ่านๆก่อนหน้านี้

    'อีกกี่เดือนจะปิดเทอมนะ'

    'เดือนนึง'

    'เป๊ะ?'

    'เดือนกว่าๆ ถ้าจะให้พูดก็เดือนนึงกับอีกสองอาทิตย์'

    'อ่าาาาาาาฮะ'


    ผมดูออกว่าเฟรย์แอบขำ แล้วเขาก็พยักหน้าขึ้นลงตามจังหวะแกว่งขาของเขาพลางแกะขนมชิ้นใหม่ที่ไม่ใช่แบบเดียวกับที่เพิ่งแย่งผมกินไป

    'ใจหายเหมือนกันแฮะ'

    'อะไรนะ'


    สงสัยจะพูดดังไปหน่อย


    'บอกว่าใจหายเหมือนกัน'

    'อ่า'

    ผมเท้าแขนลงบนพื้นดาดฟ้าที่เกลื่อนไปด้วยซากซองขนมและแฮมเบอร์เกอร์ที่เริ่มชืดสองก้อนในถุงพลาสติก 

    ดาดฟ้าตรงนี้เป็นที่ๆเราลงความเห็นกันว่าดีที่สุด มันไม่ใช่ดาดฟ้าที่สูงที่สุด แต่เป็นดาดฟ้าของตึกที่มีอีกเกินครึ่งส่วนของตึกยืดสูงขึ้นไปหลายชั้น มากพอจนทำให้ดูเหมือนดาดฟ้านี้ไม่มีอยู่

    ส่วนเรื่องที่ว่าเรามาเจอมันได้ยังไงนั้นก็-- คือเรื่องมันยาว มาก ช่างมันไปละกัน


    'แต่เดี๋ยวเราก็เจอกันอีกอยู่ดี'

    '...'

    'ต้องเจอกันหน่า ใช่มั้ย'

    'อือฮึ'


    เมื่อกี้เกือบเก็บความลิงโลดไว้ไม่อยู่-- ความกังวลเล็กๆข้อแรกของผมคือ เราจะได้เจอกันอีกรึเปล่า, ซึ่งเขาแทบไม่ต้องคิดอะไรเลยในการคลายความกังวลเล็กๆนี้ไปอย่างง่ายดาย





    'i have a crush on you, Frazier'
    เสียงกระซิบแผ่วเบาพอๆกับการพูดในอวกาศ
    ถึงจะกล้ากระซิบออกไป แต่ความหวังเดียวที่มีคือ หวังว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ยิน
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in