litanies of you.sweetsingularity
day 10: tears

  • น้ำตาย่อมไร้ค่าในสายฝน




    แบร์คงว่าผมดูหนังมากไปอีกแล้ว



    (แต่กับเรื่องความเคยชิน

    ...ใครจะมาเปลี่ยนได้ชั่วข้ามคืนกัน)




    รีโมตที่จะปิดทีวีค้างอยู่ในมือผม


    ริค เด็ดคาร์คยังคงทรุดตัวแทบพื้น แววตาเปี่ยมด้วยความทึ่งปนเวทนาต่อเครื่องจักรในร่างมนุษย์​ ที่กำลังจบชีวิตตรงหน้าเขา 

    ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย



    โลกของเราห่างล้านปีแสนจากฟ้ามืดเทาของริดลี่ย์ สก๊อตต์ 

    ผู้คนเดินขวักไขว่ในถนนกลางแสงแดดจ้า และฝนตกปริบปรอย

    ไม่มีซะละที่จะทนอยู่ในนครอึมครึม กลางสีนีออนเฉิดฉายแข่งกับน้ำฝนที่ไม่ยอมเหือดแห้ง




    รอย แบตตี้เพียงต้องการเป็นมนุษย์


    ต้องการสำแดงความเป็นมนุษย์ให้คนที่มีอาชีพไล่ล่าเขาแม้ในวินาทีสุดท้าย



    ความเป็นมนุษย์ที่ได้รู้สึก ได้รับรู้  ได้ประสบเห็น

    ความเป็นมนุษย์ที่เจ็บปวด ได้สูญเสีย และ เสียดาย

    ได้ร้องไห้

    แม้น้ำตาจะเลือนหายไปกับสายฝน


    เช่นความเป็นอยู่ที่จะเลือนหายไปกับกาลเวลา




    แค่ได้รู้สึก

    ผมหันไปยีผมเด็กหนุ่มที่นั่งหลับข้างตัว

    แค่ได้รู้สึก



    ได้เป็นอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง

    กับคนๆหนึ่ง




    หัวใจอาจแปรเปลี่ยนไป

    แก้มที่เปียกน้ำตาอาจแห้งสนิท

    มือถือที่ตั้งเตือนไว้อาจเงียบงันเข้าสักวัน




    ทั้งที่หัวใจเปียกโชกตั้งแต่เริ่มรู้จักเธอ




    ก็เราเป็นมนุษย์

    ก็เรามีกันอยู่แค่นี้





    แค่อยากจะยืนตากฝนให้หัวใจชุ่มชื้นในวันที่ยังทำได้

    …..ก็เท่านั้น.





    //


    ฉากที่พี่นายดูค้างอยู่คือฉากใกล้จบของ Blade Runner (1982) ค่ะ



    มาคุย / ทักทายกันได้ที่ทวิต


    @_XDolan


    นะคะ <3


    ติชม #kpfic ได้เลย


    ขอบคุณค่า


    x


    ข้าวเอง.

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in