otherssean and his nightmares
(HankCon) ; nichts
  • Title : nichts | there would be nothing...

    Author :  Sean

    Pairing : Lt. Hank Anderson x Connor | #HankCon

    Fandom : Detroit: Become Human (PS4)

    Rating : No Rate


    warning!

    มีเนื้อหาสปอยล์นะคะ (จากแคสต์ตอนแปดของพี่เอก) และมีเนื้อหาเพิ่มเติมจากรูทต่างๆที่นักแคสต์คนอื่นได้แคสต์ทิ้งไว้ ใครยังไม่ดูและกลัวสปอยล์เฟบไว้ก่อนแล้วค่อยตามอ่านทีหลังได้นะคะ 











              เสียงดนตรีเมทัลดังอื้ออึงไปทั่วทั้งคันรถ ..

    หุ่นแอนดรอยด์ยังคงนั่งนิ่ง ถึงแม้จะไม่ได้เป็นคำสั่งที่นายตำรวจคู่หูสั่งเอาไว้

     

     


    เขามักจะเปิดเพลงเสียงดังแบบนี้เสมอ

    และครั้งนี้ก็เช่นกัน


    ..


    ราวกับว่าต้องการให้เสียงเพลงนั้นดังออกไปข้างนอก

    ให้ตัวเองได้ยินมัน, ถึงแม้เขาจะนั่งห่างจากตัวรถอยู่ไกลหลายหลาก็ตาม

     

     

     



    ‘ร้อยตำรวจโทแฮงค์ แอนเดอร์สัน

     



    ผู้หมวดคนเก่งที่ถูกจับพลัดจับผลูให้มาเป็นคู่หูของคอนเนอร์

     


    ไม่สิ..ต้องบอกว่าคอนเนอร์ถูกส่งมาให้ทำงานกับแอนเดอร์สันเสียมากกว่า

              และใช่.. แอนเดอร์สันไม่ต้องการคอนเนอร์- ไม่เลย.. แม้แต่นิดเดียว

     


              แต่เพราะคำว่าหน้าที่ยังค้ำคอเลยทำให้ทั้งคู่ยังต้องติดบ่วงนี้อยู่ด้วยกัน

     

             




    ฝ่ามือเอื้อมเปิดประตูรถสภาพกลางเก่ากลางใหม่, รองเท้าหนังขัดมันหย่อนแตะพื้นถนนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ไม่ต้องวิเคราะห์ให้มาก คอนเนอร์ก็พอจะรู้ว่าคู่หูของเขาพาแวะมาที่ไหน

     

    แต่ที่แอนดรอยด์ตัวนี้ยังไม่รู้คือเหตุผลของแอนเดอร์สัน.. ทำไมนายตำรวจที่ส่วนใหญ่มักจะใช้เวลาอยู่ที่บาร์เหมือนเป็นบ้านหลังที่สอง ถึงมานั่งมองผืนแม่น้ำซึ่งอยู่ติดกับสวนสาธารณะแห่งนี้

     

     


    วิวสวยใช่ไหมล่ะ.. เขาพูด ก่อนจะยกเบียร์ขึ้นอีกครั้ง “..ก่อนหน้านี้ฉันเคยมาที่นี่บ่อย..

     


    ก่อนหน้านี้มีอะไรเหรอครับ

     


    หืม?” เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอดูสงสัยกับคำถาม ชั่วขณะหนึ่งแอนเดอร์สันหันไปมองคอนเนอร์ .. ไม่เข้าใจที่หุ่นแอนดรอยด์ตรงนั้นที่ตั้งคำถามให้กับประโยคบอกเล่าของตัวเอง

     


    คุณบอกว่า..ก่อนหน้านี้คุณเคยมาที่นี่บ่อยๆ .. ก่อนหน้านี้มีอะไรครับ?”

     


    ก่อน..” มือกร้านทั้งสองข้างประสานเข้าหากันหลวมๆ แอนเดอร์สันเว้นจังหวะนานเกินหนึ่งอึดใจ ไม่มีอะไร..


    นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นเสมองไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงการตอบคำถามครั้งต่อไป แต่ก็ไม่สามารถหยุดความใคร่รู้จากคู่หูหุ่นพลาสติกที่ยืนอยู่ข้างๆได้เลย

     


    ผมขอถามเรื่องส่วนตัวได้ไหมครับ ผู้หมวด” คอนเนอร์ขยับกอดอกตัวเอง วงไฟสีฟ้าข้างขมับกระพริบเป็นระยะสื่อถึงความรู้สึกปกติในตอนนี้

     


    แอนดรอยด์ทุกตัวต้องตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวตลอดเลยหรือไง หรือเป็นแค่เฉพาะแก?”

     


    แต่คอนเนอร์เลือกที่จะตอบคำถามนั้นด้วยการตั้งคำถามทำไมคุณถึงอยากจะฆ่าตัวตายล่ะครับ?”

     


    ฝ่ามือคู่นั้นที่กุมขอขวดสุราจับเข้าหากัน, นัยน์ตาของเขาดูหม่นลง “บางอย่างที่ฉันลืมมันไม่ได้.. ไม่ว่าฉันจะทำอะไรที่ไหน พวกมันก็จะติดตามฉันไปเสมอ- กัดกินในหัวใจของฉัน

     

    ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะเหนี่ยวไกปืนนั่น.. เพราะงั้นฉันเลยฆ่าตัวเองช้าๆในทุกๆวัน..

     

    มันคงเข้าใจยากสำหรับแกสินะคอนเนอร์- เพราะมันไม่มีเหตุไม่มีผลอะไรเลย...

     


    เขายกขวดในมือขึ้นดื่มอีกครั้งและอีกครั้ง ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเล่าให้คอนเนอร์ฟังไปเมื่อสักครู่สั่งให้เขาต้องทำมันต่อ, การดื่มสุราของเจ้าหน้าที่แอนเดอร์สัน จึงเป็นวิธีที่เขาเลือกจะปลิดชีวิตของตัวเองไปอย่างช้าๆ


    ในเมื่อพรุ่งนี้มันก็ยังเป็นแค่อีกวันที่เขาต้องฆ่าตัวเอง, วันนี้เขาจะดื่มให้มากแค่ไหน มันก็ยิ่งร่นระยะเวลาวันที่เขารอคอยให้สั้นลงกว่าเดิมมากเท่านั้น

     


    คดีที่เราสืบมันไม่มีอะไรคืบหน้าเลย.. หุ่นที่ผิดปกติมันไม่มีอะไรเหมือนกัน- สร้างคนละแบบ คนละเวลา คนละสถานที่..ฟังจากน้ำเสียงตอนนี้แล้ว คอนเนอร์คงหงุดหงิดไม่น้อยเลย ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแอนดรอยด์ผู้ถูกตั้งความหวังไว้สูงว่าจะช่วยแก้ไขคดีนี้ให้สำเร็จ แต่กลับคว้าน้ำเหลวอยู่เรื่อย

     


    แอนเดอร์สันตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ.. งั้นมันก็ต้องมีอะไรที่เชื่อมโยงกันได้

     


    เรารู้ว่าหุ่นผิดปกติจากการที่มีสภาพช็อคทางอารมณ์ การบาดเจ็บรุนแรง หรือรู้สึกว่าไม่เป็นธรรม..คอนเนอร์ยกเหตุผลทั้งหมดที่เขารู้ออกมาพูดดวงตากลมโตคู่นั้นหันกลับไปมองผู้หมวด หวังว่าเขาจะช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง

     


    ผู้หญิงพวกนั้นที่อีเดนคลับ..เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเธอรู้สึกไม่เป็นธรรม

     


    คุณดูคิดมากนะครับผู้หมวด..” ปลายเท้านั้นเปิด ก้าวทีละก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้า ..เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอีเดนคลับหรือเปล่าครับ?”

     


    ตาคู่นั้นช้อนมองหุ่นพลาสติก ผู้หญิงสองคนนั้น... ริมฝีปากล่างถูกขบเบาๆก่อนที่จะพูดต่อ พวกเธอแค่อยากอยู่ด้วยกัน..

     

    ดูเหมือนว่าพวกเธอมีความรัก..

     


    พวกเธอไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น พวกเธอแค่ผิดปกติ.. ก็แค่นั้นเองแอนดรอยด์ย้ำคำสุดท้ายดวงตาที่แน่วแน่คู่นั้น สื่อให้แอนเดอร์สันทราบว่าสิ่งที่เขาพูดต้องไม่มีอะไรผิดพลาด

     



    ซึ่งนั่น..

     



    แล้วแกล่ะคอนเนอร์.. แอนเดอร์สันก้าวเท้าลงจากม้านั่งยาว แกดูเหมือนมนุษย์ เสียงของแกก็ดูเหมือนมนุษย์ แต่จริงๆแล้วแกเป็นอะไร?”

     


    ผมเป็นอะไรก็ได้ที่คุณอยากให้เป็นครับ.. เป็นคู่หู.. เป็นเพื่อนเวลาดื่ม.. หรือเป็นแค่เครื่องจักรกลที่ถูกส่งมาให้ทำภารกิจ

     


    แกควรจะยิงผู้หญิงสองคนนั้น แต่แกก็ไม่ยิง.. ทำไมแกไม่ยิงล่ะ คอนเนอร์?” แรงผลักจากฝ่ามือนั้นทำให้ไหล่ของหุ่นแอนดรอยด์สะบัดปลายเท้าทั้งสองสลับถอยหลังเพื่อตั้งหลัก วงล้อสีฟ้าที่หางตาไหลวนเร็วขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ


    เขาใส่ศีลธรรมเข้ามาในโปรแกรมของแกด้วยหรือไง?

     


    ไม่ครับ ผมแค่ตัดสินใจที่จะไม่ยิงเท่านั้นเอง

     



    คู่หูวัยกลางคนหยิบปืนที่เหน็บอยู่หลังกางเกงออกมา, ปลายกระบอกชี้ไปยังศีรษะของแอนดรอยด์ตรงหน้า ไม่จำเป็นต้องหมุนลูกโม่เพื่อหากระสุนที่เหลือจากการเล่น Russian Roulette แอนเดอร์สันก็รู้ว่ามันคือกระสุนลูกเดียวกันกับที่มั่นหมายไว้ว่าควรจะอยู่ในกะโหลกของตัวเองตั้งแต่ก่อนหน้านี้


    และในอนาคตอันใกล้.. กระสุนลูกนี้อาจทะลุเข้าไปอยู่สมองของปัญญาประดิษฐ์อย่างคอนเนอร์ก็ได้ ใครจะรู้

     

    แต่แกกลัวที่จะตายใช่ไหม คอนเนอร์?”

     


    ผมจะกลัวตายทำไม?” เป็นอีกครั้งที่คอนเนอร์เลือกจะตอบคำถามด้วยการตั้งคำถาม

     


    แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันยิง หืมม์?” ปลายกระบอกปืนเอียงเล็กน้อย, เมื่อหุ่นพลาสติกตรงหน้ายียวนเขา ว่างเปล่า? ถูกลืม? หรือมีสวรรค์ของพวกแอนดรอยด์?”

     


    ไม่มีอะไรเลย..

     

    “..มันคงจะเป็นความว่างเปล่า

     

     


    ปลายกระบอกปืนสั่นระรัว,

    แอนเดอร์สันยอมลดปืนคู่ใจลง

     


    นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นดูสว่างมากกว่าเดิม เมื่อสะท้อนแสงจากดวงไฟที่ติดอยู่ตามไหล่ถนนทางเดินเส้นเล็ก..

     


    การที่คอนเนอร์ตัดสินใจไม่ยิงดีเวี่ยนท์พวกนั้นทำให้ผู้หมวดพึงพอใจ อย่างน้อยแอนดรอยด์ตรงหน้าก็ยังมีศีลธรรมอยู่ในตัว- อย่างน้อยคอนเนอร์ก็ไม่ยิงพวกเธอทิ้ง


    การทำลายชีวิตใครคนหนึ่งอาจเป็นการทำลายอีกครึ่งชีวิตของใครสักคนก็ได้

     


    ถึงแม้คำตอบที่ผู้หมวดแอนเดอร์สันได้รับ, จะถูกพิจารณาจากสมองตรงสู่คำพูดโดยเจ้าหุ่นพลาสติกตรงหน้า แต่มันก็ยืนยันแล้วว่าคอนเนอร์เป็นเพียงหุ่นยนต์แอนดรอยด์ที่ถูกส่งมาปฏิบัติหน้าที่คู่กับเขาเท่านั้นเอง

     

    แอนเดอร์สันเลือกที่จะเงียบ ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเขายอม .. แต่มันเกินคำว่าเสียใจ และเขาเลือกที่จะถอยออกมาเงียบๆ เพื่อกลับไปจัดการกับความรู้สึกของตัวเองที่ปล่อยสะเปะสะปะให้เข้าที่อีกครั้ง

     

     แม้ข้างขมับของผู้หมวดแอนเดอร์สันจะไม่มีวงล้อสีเพื่อแสดงอารมณ์อย่างที่คอนเนอร์มี แต่เจ้าหุ่นยนต์ก็สามารถรับรู้และพิจารณาได้ว่าคู่สนทนาของเขากำลังแสดงความผิดหวังผ่านสายตาคู่นั้น

     



    คุณจะไปไหนครับ?”

     


    เขาตอบโดยที่ไม่หันหลังกลับมา

     


    ..ไปเมาให้มากกว่าเดิม

     



    และทิ้งไว้เพียงแค่ความว่างเปล่า

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    รถยนต์ค่อนข้างบุโรทั่งจอดทับสนามหญ้า, พื้นที่ว่างเปล่าตรงนั้นกลายเป็นที่จอดรถไปโดยปริยาย ดูจากสภาพของต้นหญ้าที่บอบช้ำ และบางส่วนของหย่อมหญ้ากลายเป็นพื้นดินที่ว่างเปล่าตามรอยล้อรถ บ่งบอกถึงนิสัยการขับรถของเจ้าของได้เป็นอย่างดี

     


    ไม่ต้องเดา ก็รู้ว่าฝีมือใคร..

    แต่ใครกันจะกล้ามีปัญหา ไม่เหยียบคันเร่งทับคอใครตายก็บุญแค่ไหนแล้ว

     



    ปัง!” 


    เสียงสะบัดฝ่ามือปิดประตูรถดังสนั่น แอนเดอร์สันอารมณ์เสียและเลือกที่จะลงความรู้สึกนั้นกับสิ่งไม่มีชีวิตอย่างประตูรถ

     

    อย่างน้อยประตูรถมันก็ไม่มีปากมาจ้ออยู่ข้างหูทุกวัน

     


    สองเท้าสาวยาวเดินเข้าบ้านของตัวเอง- นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมรถเศษเหล็กคันนั้นถึงจอดแน่นิ่งอยู่บนสนามหญ้า 




    ปัง!”


    แอนเดอร์สันฟาดประตูปิดอีกครั้งจนมู่ลี่แทบจะปลิวตามแรงเหวี่ยงไม่ทัน




    เซนท์เบอร์นาร์ดตัวใหญ่ที่นอนรอเจ้าของอยู่หน้าโทรทัศน์เงยมองบุคคลที่คุ้นเคย ไม่มีท่าทีสะดุ้งตื่นหรือร้องจนเสียงหลง ถ้าให้เดาคงเพราะมันกลายเป็นความเคยชินของเจ้าหมาตัวใหญ่ไปเสียแล้ว

     


    ผู้หมวดแอนเดอร์สันเสสายตามองเจ้าซูโม่ที่ทำตาแป๋วอยู่ตรงนั้น, น้ำลายของมันย้อยหยดลงบนพื้นพรม บ่งบอกว่าเลยเวลาอาหารเย็นของมันมาพักใหญ่แล้ว.. หากแต่เจ้านายยังไม่ได้กิน เหตุใดกันเล่ามันถึงจะได้กินก่อน กล่องอาหารเม็ดก็วางไว้เสียสูง จะให้กระโดดคาบลงมากินเองก็ใช่เรื่องอยู่ (ถึงแม้ครั้งหนึ่งซูโม่จะเคยทำตอนที่แฮงค์เมาค้างจนไม่ยอมลุกจากเตียงนอนมาให้อาหารก็เถอะ)

     



    หิวสินะ..”

     

    เขาถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว

     

    ตามมาสิ

     



    แผ่นหลังนั้นเดินลิ่วหายเข้าไปในห้องครัว ตามด้วยเจ้าหมาตัวใหญ่ที่เดินอุ้ยอ้ายตามเขาเข้าไป, แอนเดอร์สันเขย่งปลายเท้าเพื่อหยิบกล่องอาหารเม็ดกล่องใหม่บนชั้นวางของมาแกะและเทลงบนชามข้าวให้กับเจ้าซูโม่


    จะโทษเขาอย่างเดียวก็ไม่ได้ เพราะเจ้าซูโม่มันไม่ได้กระโดดคาบมากินอย่างสุภาพชน แต่มันกัดและสะบัดกระจัดกระจายไปทั่วห้องครัว การวางอาหารไว้บนที่สูงจึงเป็นการกำจัดปัญหาที่จะตามมาทีหลัง หรือเป็นการป้องกันไว้ก่อน (ถึงแม้ต้นเหตุมันสามารถแก้ได้ด้วยการให้อาหารตรงเวลาก็ตาม)

     



    เด็กดี.. 


    แอนเดอร์สันเทอาหารให้กับเจ้าซูโม่เสร็จแล้ว แต่เขายังนั่งอยู่ที่เดิมมองเจ้าหมาตัวโตที่กินอาหารในชามอย่างเอร็ดอร่อย (หรือไม่ก็หิวจนกินไม่เลือก) และการนั่งมองเจ้าซูโม่อยู่เฉยๆแบบนี้ มันเลยเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้แอนเดอร์สันสงบลง


    มองดูเจ้าตัวโตที่กินมูมมามจนเสียงดัง

    รอยยิ้มบนใบหน้าที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น กลับหาได้ง่ายๆจากช่วงเวลานี้

     





    แต่รอยยิ้มนั้นหายไปพร้อมกับเสียงผู้มาใหม่ที่กำลังกดออดอยู่หน้าบ้าน

    ไม่ต้องบอกแอนเดอร์สันก็รู้ดีว่าเป็นใคร ไม่รู้จักเวล่ำเวลาแบบนี้คงมีแค่อย่างเดียว...

     



    ผู้หมวดครับ!” เสียงเรียกมาพร้อมกับเสียงเคาะประตู ยิ่งช่วยยืนยันความคิดของนายตำรวจวัยกลางคน, แอนเดอร์สันเลือกที่จะปิดปากเงียบ เพื่อสื่อให้แขกนรกไม่ได้รับเชิญรู้ตัวว่าเขาไม่ต้องการรับแขกในเวลานี้

     




    แต่เปล่าเลย...

     



    ถ้าคุณไม่เปิด ผมจะพังประตูเข้าไปแล้วนะครับผู้หมวด” เสียงเคาะประตูแปรเปลี่ยนเป็นทุบหนัก

     


    เออ!” หันไปมองหน้าต่างที่แตกยังไม่ทันจะถึงสิบชั่วโมง แล้วมานึกภาพประตูบ้านที่ปลิวไปตามแรงถีบของหุ่นพลาสติกตรงนั้น ก็อดคำรามระบายความโกรธออกมาไม่ได้, แอนเดอร์สันจำใจยอมลุกขึ้นในที่สุด

     


    ทำไมถึงช้านักล่ะครับผู้หมวด!?”

     


    แน่นอนว่าคำถามนั้น เป็นชนวนจุดไฟต้มน้ำเดือดที่เดือดอยู่แล้วให้เดือดยิ่งกว่าเดิม- แอนเดอร์สันกระชากประตูเปิดจนฟาดกับฝาผนังบ้านในสภาพ 180 องศา

     


    จะตายหรือไง แค่ยืนรอไม่กี่นาที!” มือกร้านผลักไหล่ของแอนดรอยด์ตรงหน้า ซ้ำลงกับที่เดิมที่เขาเคยผลักคอนเนอร์ตอนที่อยู่สวนสาธารณะ เขาอยากจะระเบิดบทสนทนาให้มากกว่านี้ แต่แอนดรอยด์ตรงหน้าคงต่อความยาวสาวความยืดไม่ยอมลดละแน่ๆ

     


    ผมประเมินความเป็นไปได้ที่คุณจะเกิดอุบัติเหตุจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ มีมากเกินกว่า 42 เปอร์เซ็นต์ เนื่องจากก่อนหน้านี้คุณเพิ่งดื่มแอลกอฮอล์จนหมดสติไป แต่..” วงล้อสีฟ้าข้างขมับหมุนเร็วกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้น รวมไปถึงร่างกายของแอนดรอยด์หนุ่มหยุดนิ่งอยู่เสี้ยววินาที – เขากำลังสแกนร่างกายของคนตรงหน้า ..คุณไม่ได้ดื่มอย่างที่บอก?”

     


    ฉันจะทำอะไรแล้วแกจะทำไม คอนเนอร์?” แอนเดอร์สันยังคุมโทนเสียงตวาดได้ดีเช่นเคย สายตาที่แข็งกร้าวของเขาช่วยให้แอนดรอยด์เพิ่มเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ของการคาดคะเนมากยิ่งขึ้น

     


    ผมดีใจที่คุณไม่ไปดื่มเพิ่มนะครับ เพราะตลอดทั้งเดือนที่มาผ่านมา คุณดื่มมากกว่าเดือนที่แล้วเสีย...

     


    คอนเนอร์พูดยังไม่ทันจบก็โดนผู้หมวดแอนเดอร์สันตัดบท

     


    ฉันจะดื่มไม่ดื่ม กินไม่กินอะไร มันก็เรื่องของฉัน ถ้าจะมาเพื่อบ่นเหมือนแม่แบบนี้ก็ไสหัวกลับ CyberLife บ้านเกิดแกไปเลย ไป!” ไม่พูดเปล่า, ฝ่ามือข้างที่ใกล้กับกลอนประตูที่สุดก็เอื้อมเตรียมกระชากปิดอีกหนทันที

     


    เพราะผมทำงานพลาดใช่ไหมครับผู้หมวด?” วงล้อข้างขมับที่ก่อนหน้านี้เป็นสีฟ้าถูกแทนที่ด้วยสีเหลืองอ่อนหมุนวนอย่างเชื่องช้า ..คุณโกรธที่ผมไม่ยิงดีเวี่ยนท์ตัวนั้น

     


    คอนเนอร์เข้าใจถูกแล้ว- ยกเว้นเรื่องเดียว .. แอนเดอร์สันไม่ได้โกรธเรื่องที่เขาจะยิงหรือไม่ยิง ถึงอย่างไรมันก็เป็นการตัดสินใจของคอนเนอร์ จะต่างกันตรงไหน..เพียงแค่เหนี่ยวไกหรือวางปืนลง

     

    สุดท้าย..ยังไงแอนดรอยด์ตรงหน้าก็ยังคงยืนหยัดว่าตัวเองคือหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึก

    เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่การตัดสินใจที่จะไม่ยิงเท่านั้น..

     

    ..มันก็เท่านั้นเอง

     

    แอนเดอร์สันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไปโกรธหรือต่อว่าแอนดรอยด์อย่างคอนเนอร์

     



    ฉันมีสิทธิ์นั้นด้วยหรือไง?”

     


    คอนเนอร์ขยับใบหน้าเล็กน้อย .. เขามองใบหน้าของผู้หมวดแอนเดอร์สันด้วยความไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายคอนเนอร์ก็เลือกที่จะตอบ มีสิทธิ์ครับ เพราะผมถูกส่งมาจาก CyberLife เพื่อทำงานคู่กับคุณ ดังนั้นทุกครั้งผมจึงต้องรับคำสั่งจากคุณครับ

     


    แอนเดอร์สันจิ๊ปากเหมือนถูกขัดใจ, คำตอบของคอนเนอร์ดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่ถูกคำถาม แต่เปล่าเลย.. ถ้าคิดเชิงลึกกว่านี้ มันคงต้องดึงความรู้สึกของมนุษย์เข้ามาช่วย

     

    .. หุ่นพลาสติกอย่างหมอนี่จะไปเข้าใจอะไร ..

     



    ฉันจะถามแกอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้ายนะ..แอนเดอร์สันวางแขนพิงกับกรอบของประตู ..แกไม่กลัวตายจริงๆเหรอคอนเนอร์ ตอนที่ฉันเอาปืนจ่อหัวแกแบบนั้น

     


    เพราะถ้าเป็นแอนเดอร์สันที่โดนบ้าง อย่างน้อยเขาก็คงไม่มีเหตุผลอะไรมาปฏิเสธลูกกระสุนนั้น- ดีเสียอีกที่มีคนเข้ามาช่วยให้พรของเขาเป็นจริงในสิ่งที่เขาต้องการตลอดทั้งชีวิตที่เหลือ

     

    และหากวันนั้นมันมาถึง ผู้หมวดแอนเดอร์สันก็คงหวังว่าจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว

     

    เขาเพียงแค่หวังที่จะเป็นแบบนั้น..

    ..เหมือนทุกครั้งที่เขาหวังว่าจะเหนี่ยวลั่นไกปืนให้ได้ด้วยน้ำมือของตัวเอง

     



    ไม่ครับ” คอนเนอร์ปฏิเสธ ผมเป็นเพียงแค่หุ่นยนต์ที่ถูกส่งมาให้ปฏิบัติหน้าที่ร่วมกับผู้หมวดแอนเดอร์สัน หากร่างนี้พังหรือสูญเสียไป ทาง CyberLife ก็จะจัดส่ง...

     


    พอ ฉันรู้แล้ว..” ปลายนิ้วสะบัดไล่เล็กน้อยเพื่อให้หุ่นตรงหน้าได้เงียบปาก..รู้ด้วยว่าทุกครั้งที่ฉันเห็นแกตาย เช้าวันต่อมาฉันก็จะเห็นแกยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานเหมือนเดิม


    ทุกครั้ง.. มันยังเป็นแกเหมือนเดิม เสียงของแกยังเหมือนเดิม เสื้อผ้าที่แกใส่ก็ยังเหมือนเดิม เป็นเครื่องจักรตัวใหม่ที่ถูกส่งมาเพื่อทดแทนเครื่องจักรตัวก่อน..” ผู้หมวดแอนเดอร์สันยิ้มเยาะ และทุกคืนก่อนนอน.. ฉันหวังว่าแกจะไม่กลับมา

     

    แต่รู้ไหม.. อีกเรื่องหนึ่งที่มันยังเหมือนเดิมคืออะไร..”

     

    มันคือการที่ฉันต้องข่มตานอนในทุกๆคืน” .. “เพื่อที่รุ่งขึ้นจะต้องกลับมาเจอแกเหมือนเดิมอีกครั้ง.. ทั้งๆที่ฉันไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลยก็ตาม

     

    เจ้าของบ้านยักไหล่ ฉันรู้.. แกเป็นหุ่นยนต์ แกอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่อย่าลืมนะว่า ฉันเป็นมนุษย์ ฉันมีความรู้สึก..”

     



    เพราะถูกต้อง...

     

    แอนเดอร์สันยอมรับว่าบางทีเขาก็อิจฉา

    อิจฉาหุ่นพลาสติกอย่างคอนเนอร์

    อิจฉาที่มันไม่มีความรู้สึก

     


    ที่เขาพูดได้.. เพราะเขามีความรู้สึก- และทุกครั้งที่แอนเดอร์สันเห็นคอนเนอร์ตายในอ้อมแขน เขารู้สึกไม่ต่างอะไรเลยกับตอนที่นั่งมองชีพจรของโคลหยุดเต้นไปอย่างช้าๆ,

     


    ไม่เพียงแค่พื้นที่ข้างเบาะคนขับ

    แต่เป็นหลายๆอย่างที่กลายเป็นความว่างเปล่าอีกครั้ง..

     


    ความว่างเปล่าและความเดียวดาย ที่ก่อนหน้ามันคือเพื่อนสนิทเพียงสิ่งเดียวของ แฮงค์ แอนเดอร์สัน

    ตอนนี้มันกลับถูกแทนที่ด้วยหุ่นพลาสติกตัวหนึ่ง ซึ่งเข้ามาเติมเต็มพื้นที่ที่ว่างเปล่าตรงนั้น

     


    ไม่ถึงกับพอใจมาก ..

    แต่อย่างน้อยก็อุ่นใจที่ได้มีเพื่อนร่วมทางอีกครั้ง

     


    แอนเดอร์สันเคยชินกับการมีอยู่ของคอนเนอร์ และนั่นคือข้อเสียของการเป็นมนุษย์ ที่หุ่นแอนดรอยด์อย่างคอนเนอร์ คงไม่เข้าใจและไม่มีวันจะเข้าใจ

     

     


    ผมรู้ครับผู้หมวด.. ความรู้สึก เป็นอีกสิ่งมหัศจรรย์ที่มนุษย์มีมาตั้งแต่กำเนิด ระบบของผมลองค้นหาดูแล้วแต่ความหมายตายตัวยังไม่พบแน่ชัด ซึ่งบางทีความรู้สึกอาจเป็นสิ่งหนึ่งในจิตใจของมนุษย์ที่สลับซับซ้อนและยากที่จะทำความเข้าใจ

     

    ทุกครั้งที่ CyberLife ปรับปรุง สำรองข้อมูลเดิม และส่งผมกลับให้มาทำงานใหม่อีกครั้ง..” วงล้อสีฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน, คอนเนอร์กำลังประมวลผลความคิดตัวเองภายในสมองอันปราดเปรื่อง

     

    ฝ่ามือที่วางแนบอยู่ข้างลำตัวถูกยกขึ้นมาสัมผัสบนหน้าอกของตัวเอง พร้อมกับการเปลี่ยนสภาพผิวให้มองเห็นเพียงแค่พื้นผิวที่แท้จริงของพลาสติกแข็งภายใน “..มันมีความว่างเปล่าตรงนี้

     

    และตรงนี้..” ปลายนิ้วขยับขึ้นไปแตะบนวงล้อที่กลายเป็นสีเหลืองเข้มเบาๆ อยู่สองสามที มันดูว่างเปล่า.. เหมือนผมทำอะไรบางอย่างที่สำคัญหล่นหายไป

     

    มันเหมือนการไม่มีอยู่ของคุณ.. ณ ช่วงเวลาหนึ่งที่ผมประเมินความเป็นไปได้ มันเกิดภาพซ้อนขึ้นในหัวของผมทุกครั้งที่เราปฏิบัติภารกิจเสี่ยงตายร่วมกัน, ภาพที่ไม่มีคุณ..

     

    ผมรู้สึกกลัว...

     



    คอนเนอร์เลือกที่จะเงียบ เพราะทุกอย่างในความคิดของเขาตอนนี้ เขาได้พูดมันออกไปหมดแล้ว, แอนดรอยด์หนุ่มไม่ได้ทิ้งคำถามไว้อย่างที่ปกติมักจะเคยทำ เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง และรอประโยคถัดไปจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

     

    เลนส์นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นช้อนมองเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งของผู้หมวดแอนเดอร์สัน- ทั้งคู่ปล่อยให้บทสนทนาเงียบลง ทิ้งไว้เหลือเพียงแต่บรรยากาศเงียบงันที่ลอยเคว้งคั่นกลางระหว่างมนุษย์และหุ่นยนต์

     

     




    กินเวลาอยู่เนิ่นนาน..

     



    สุดท้ายแอนเดอร์สันเลือกที่จะแทนความเงียบด้วยการดึงแขนของเจ้าแอนดรอยด์เข้ามาสวมกอด ร่างเย็นเฉียบของหุ่นพลาสติกไม่ได้ทำให้ผู้หมวดรู้สึกสะดุ้งตกใจเลยแม้แต่น้อย, เขาคิดเพียงแค่ว่าถ้ากอดแล้วจะทำให้เจ้าหุ่นนี่ตัวอุ่นขึ้น นานแค่ไหนเขาก็จะกอด

     

    ไม่พูดและไม่ตอบอะไร- มีเพียงแค่เสียงของหัวใจของแฮงค์ แอนเดอร์สันเท่านั้นที่ดังสะท้อนเข้าไปในหัวใจของคอนเนอร์, และเขารับรู้มัน ทั้งคู่รับรู้มัน

     


    ใบหน้าของคอนเนอร์ฝังลงบนร่องไหล่หนาของผู้หมวดแอนเดอร์สัน แขนที่ก่อนหน้าถูกดึงให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของหมีกริซลี่ตัวใหญ่ เริ่มขยับกอดคนตรงหน้าแบบที่เจ้าของอ้อมแขนนั้นกำลัง กอด’  ตัวเอง- ในที่สุดเสียงงึมงำเหมือนหมีกินน้ำผึ้งก็ยอมเอ่ยถาม,


    ความกลัวของแกคืออะไร.. จะเหมือนความกลัวของฉันไหม คอนเนอร์... ความกลัวที่จะสูญเสียใครสักคนไปตลอดกาล

     


    ผมคงกลัวทำคุณหล่นหายไประหว่างทางมากกว่า..” เสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบ “..ชีวิตของผมคงไม่มีความหมายอะไร ถ้าไม่มีคุณอยู่ในความทรงจำนั้น..

     

    การมีชีวิตอยู่กับความทรงจำที่ไม่มีคุณ .. มันไม่ต่างอะไรกับการที่ผมถูกปิดระบบเลย

     


    งั้นมันก็คงไม่ต่างอะไรกับความกลัวของฉันเลยสินะ..

     



    ฝ่ามือหนาลูบผ่านเส้นผมใยสังเคราะห์อย่างอ่อนโยน เหมือนทุกครั้งที่แอนเดอร์สันชอบทำเวลาลูกชายตัวเล็กพุ่งเข้ามากอดเขา .. ส่วนมืออีกข้างก็ตบแผ่นหลังนั่นเบาๆ เป็นจังหวะ

     


    ไม่เป็นไรแล้ว.. ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง

    ..จะไม่ไปไหนแล้ว

     



    แอนเดอร์สันรับรู้ได้ถึงอ้อมแขนเล็กที่ขยับกอดเขาแน่นกว่าเดิม

    รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา

     


    ฝ่ามือคู่เดิมขยับเลื่อนขึ้นมาแนบขนาบข้างศีรษะของหุ่นยนต์แอนดรอยด์ตรงหน้า


    นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล, จ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น

    ก่อนที่ริมฝีปากใต้หนวดเคราสีดอกเลาจะเริ่มเอ่ยประโยคถัดไป

     



    แต่แกต้องสัญญากับฉันก่อน..ว่าจะไม่พาตัวเองไปตายอีก

     



    ไฟข้างขมับของหุ่นพลาสติกหมุนวนเป็นสีเหลืองอ่อน

    เขากำลังสับสนระหว่างโปรแกรมที่ CyberLife ตั้งค่าเอาไว้ แต่กลับถูกคนตรงหน้าเปลี่ยนแปลงมันเสียเอง

     



    โปรแกรมของผมถูกสั่งให้ปกป้องคุณครับ ผู้หมวด

     


    ไม่ได้ฉันปล่อยให้แกปกป้องฉันคนเดียวไม่ได้แอนเดอร์สันปฏิเสธทันควัน ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะต้องมีคนมาเดินตามต้อยๆแบบนี้

     

    ฉันอยากให้แกเดินไปพร้อมๆกันมากกว่า.. หน้าผากของแอนเดอร์สันจรดลงบนหน้าผากที่เล็กกว่าของเจ้าหุ่นแอนดรอยด์ แกเข้าใจฉันใช่ไหม.. ฉันไม่อยากเสียแกไปไหนอีก”

     


    ครับผู้หมวด..

     


    ให้โอกาสพูดใหม่

     


    ครับ..แฮงค์

     



    เจ้าของบ้านยิ้มพอใจ, แขนท่อนใหญ่พาดคล้องรอบคอของหุ่นแอนดรอยด์ตรงหน้าแล้วดึงให้เดินตามเข้าไปในบ้านของตัวเอง- บานประตูถูกปิดลงไปตามแรงผลักของฝ่ามือ ทิ้งไว้เพียงแค่ไออุ่นของคนที่อยู่ก่อนหน้า

     







    ว่าแต่.. ไอ้ไซเบอร์หลอกไซเบอร์ไลฟ์นั่นได้ลงโปรแกรมทำอาหารไว้หรือเปล่า ฉันเบื่อบะหมี่กล่องเต็มทีแล้ว...




    แล้วหุ่นแบบแกทำอย่างอื่นได้ไหมนอกจากวิ่งไล่จับดีเวี่ยนท์ไปวันๆ...





    คอนเนอร์อย่ากินน้ำลายเจ้าซูโม่! ไปล้างมือออกเดี๋ยวนี้...






    คอนเนอร์... คอนเนอร์..... คอนเนอร์......

     



    เสียงบทสนทนาของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ไม่อาจจับใจความสำคัญได้อีกต่อไป




    ท่ามกลางหิมะสัญลักษณ์แห่งความหนาวเย็นโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

     

    ยังมีบ้านเล็กหลังหนึ่งในเมืองดีทรอยต์ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น 

    มีซูโม่ที่ได้หุ่นแอนดรอยด์อย่างคอนเนอร์เป็นเพื่อนใหม่

    มีคอนเนอร์ที่อยู่เคียงข้างผู้หมวดแอนเดอร์สัน 


    มีมิตรภาพระหว่างมนุษย์และหุ่นยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นร่วมกัน

     


    ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

    เพียงแค่รอวันเวลาที่ทุกอย่างจะดีขึ้นกว่าเดิม


    ..

     





    Talk-Talk!


    สามารถคอมเมนท์ติชมได้ที่ช่องคอมเมนท์ด้านล่าง, ใน wordpress, หรือสามารถคอมเมนท์โดยติดแท็ก #seanfic ได้ในทวิตเตอร์ค่ะ


    ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจนะคะ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
marrythebed (@marrythebed)
โอ่ยยยย น่ารักจังเลยค่ะ เป็นความน่ารักแบบขมๆ(?)ในความคิดของเรา ความสอดรู้สอดเห็นของคอนเนอร์มันน่าเอ็นดูเสมอเลยสำหรับเราค่ะ ใจละลายทุกครั้งที่น้องพยายามซอกแซกเรื่องส่วนตัวของหมวด ช่างใส่ใจจ555

เราค่อนข้างหัวทื่อ เลยไม่แน่ใจว่าคิดตาม2คนนี้ถูกไหม แต่ที่รู้สึกได้คือหมวดมีความเป็นมนุษย์สูงมากแล้วก็เปราะบางมากๆ เหมือนหมวดทั้งมองหาทั้งคาดหวังความเป็นมนุษย์ในตัวคอนเนอร์อยู่ตลอดจนเหมือนกับจะยัดเยียดความเป็นมนุษย์ให้น้องแต่ปากก็เอาแต่ว่าเขาเป็นแค่หุ่นจะไปเข้าใจอะไรอย่างนั้นอย่างนี้55 ตรงนี้น่าจะชัดที่น้องบอกอยากปกป้องหมวดแต่หมวดไม่ยอม ดื้อจัง555 (ทำให้เรานึกถึงในเนื้อเรื่องของเกมที่หมวดให้น้องหลบข้างหลังในที่เกิดเหตุเลยค่ะ เกินไปปะหมวดด) ซึ่งเป็นความแฮพพรี่ที่น้องมันก็มีความเป็นมนุษย์อยู่จริงๆ แง ใช่ไหมนะ ตอนนี้อาจจะยังไม่รู้ตัว แต่อยู่ด้วยกันนานๆหมวดก็จะดึงออกมาจนได้เอง บีคัมฮิวแมนทรี่แทร้😭 เรื่องนี้เกิดจากความเหงาและดื้อของหมวด555

เราชอบตรงที่ทั้ง2คนแชร์ความกลัวของกันและกันค่ะ ขมๆดี ฮลุ่ก วิธีตามง้อของเจ้าน้องเราก็ชอบค่ะ555 เป็นการก่อกวนอย่างบริสุทธิ์ใจมากๆ (((แล้วก็เฟดเอ้าได้น่ารักมั้กๆค่ะ)))