YOU / MELIPDA
DAY 2 : DAWN (1)
  •         เช้าวันที่สองดำเนินไปอย่างเอื้อยเฉื่อย เพราะอากาศช่วงเช้าค่อนข้างเย็นสบายเนื่องด้วยอิทธิพลของลมทะเล
           พวกผมสามคน ผม โอมและน้ำตาลพากันออกมาเดินรับลมเย็นของทะเล ก่อนที่ลมร้อนจะเข้ามาเยือนในช่วงบ่าย เห็นพระอาทิตย์ค่อยๆปรากฏตัวหลังจากที่ซ่อนร่างอยู่ใต้ทะเลมาทั้งคืน แสงสีอำพันย้อมทั้งท้องฟ้าและพื้นน้ำให้เป็นสีเดียวกับมัน
           ตอนแรกทั้งผมทั้งโอมต่างหลับกันเพลินจนน้ำตาลต้องเข้ามาปลุก เพราะเธอบอกว่าอยากเห็นพระอาทิตย์ขึ้นด้วยตาตัวเองสักครั้ง เป็นบุญของผมกับมันจริงๆ ถ้าน้ำตาลไม่ปลุกพวกผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นทิวทัศน์ที่ตราบตรึงใจแบบนี้แน่ๆ ระหว่างที่เดินชมความงามของพระอาทิตย์ ก็บังเอิญได้เจอกับกรผู้ไม่ได้หลับมาทั้งคืนกำลังยืนถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น รวมถึงปุณณ์ที่ติดนิสัยตื่นเช้าออกมาเดินสำรวจรอบๆชายหาด อีกฝ่ายค่อนข้างตกใจเล็กน้อยที่เห็นพวกผม คงเพราะไม่คิดว่าพวกผมจะตื่นเช้าขนาดนี้

    01.

             พวกผมแยกย้ายกันเดินเล่นส่วนที่ตัวเองสนใจ น้ำตาลที่ยังคงอินกับพระอาทิตย์ขึ้นยืนถ่ายรูปด้วยกล้องโทรศัพท์ ส่วนโอมที่ยังง่วงนอนค้างเพราะตื่นเช้าขอตัวกลับที่นอนต่อที่เต็นท์
             ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้าไม่มากหนัก ผมเลยได้แต่เดินไปเรื่อยเปื่อยท่ามกลางหาดทราย ก่อนจะเห็นคนๆหนึ่งที่นั่งกอดเขามองพระอาทิตย์อย่างเหม่อลอย 
       
            บนหาดทรายที่ว่างเปล่ามีเวฟนั่งอย่างโดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น

            “มึงนี่ตื่นเช้าเนอะ” ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเอ่ยทักอีกฝ่าย เวฟหันมองทางผมก่อนจะถอดหายใจแล้วเบือนหน้าพร้อมกรอบสายตาเบื่อหน่าย เหมือนจะสื่อว่า “มึงอีกแล้วเหรอ?”
            “เสือก”
           ว่าแล้วว่าต้องพูดแบบนี้
           ผมแอบหัวเราะในลำคอตอนได้ยินคำตอบ เวฟเลือกที่จะแกล้งเมินผมโดยการหันไปมองพระอาทิตย์อีกครั้ง ผมจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขา อีกฝ่ายเหลือบสายตามามองผมเล็กน้อย
           “แล้วทีมึงอะ?”
           “…?”
           “แล้วทีคนอย่างมึงอะ ตื่นเช้าเป็นกับเขาด้วยเหรอ?” เวฟพูดโดยไม่หันมาทางผม
           ผมสะงัดเล็กน้อย แอบแปลกใจเพราะนี่น่าจะเป็นครั้งแรกของบทสนทนาที่เวฟเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนหรือคุยด้วยท่าทีที่ไม่มาดร้ายเหมือนที่ผ่านๆมา จนอยู่ๆทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยิ้มอยู่เลย
           “ยิ้มเชี่ยไรของมึงว่ะ?”
           อา นี่ผมยิ้มอยู่จริงๆด้วย
          “เปล่า แค่ดีใจที่มึงชวนกุคุย...แค่นั้นแหละ”
          “เสียสตินะมึงอะ”
          “เออๆ กุยอมรับ”
          พระอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือน่านน้ำแล้ว
          ผมหันไปมองเวฟที่ในดวงตาสะท้อนภาพดวงตะวันอันงดงามนั้น แต่ผมว่าใบหน้าที่แสงอาทิตย์ตกกระทบถึงของเวฟกลับสวยงามยิ่งกว่า

          อย่างที่มันว่า ผมคงเสียสติไปแล้วจริงๆ
    02.
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
mook_kanokwan07 (@mook_kanokwan07)
หูยยยย ละมุนอะ น่ารัก