untitled-WANPUT
รกร้าง
  • ผมไม่ทราบว่าขณะนี้ตัวเองกำลังอยู่ในอิริยาบถใด 
    สายตาของผมเพิ่งจะปรับเข้ากับความมืดที่รายล้อมไม่สิ้นสุดได้ ขอให้ผมได้ใช้เวลาประมวลผลสักครู่... เปลือกตาของผม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้กำลังลืมตาหรือหลับตาอยู่ มันรู้สึกเบาบาง ราวกับได้นอนอยู่บนกลีบเมฆ แต่ที่นี่ไม่มีเมฆครับ พูดให้ถูก หลังจากผลประมวลทุกสิ่งอย่างได้แล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรเลย

    ไม่มีอะไรเลย...
    ลองหลับตาและจินตนาการคำว่าไม่มีอะไรเลยเข้าสิครับ มันคือความว่างเปล่า ตัวของผมไม่รู้ว่าอยู่ ณ ที่แห่งได้ ไม่ทราบว่ามีจุดเริ่มต้นหรือจุดจบหรือไม่ นาทีแรก ผมรู้สึกสบายใจครับ โล่งใจเหลือเกิน ในหัวของผมว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกนึกคิดใดๆ ตัวของผมลอยล่องไปมาราวกับว่าไม่มีแรงโน้มถ่วง ผมถูงพยุงไว้ด้วยผืนน้ำที่มองไม่เห็น รอบตัวเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ แต่ผมได้ยินเสียงพูดคุยกับตัวเองในหัวชัดเจนเชียวในนาทีต่อมา

    มันรู้สึกราวกับว่าที่นี่คือเอกภพที่รกร้างเลยครับ โลกหายไปแล้ว ไม่มีดวงอาทิตย์ด้วย ไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นหรือหินอวกาศปลิวว่อนไปมา ราวกับทุกอย่างถูกเนรมิตให้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงออกซิเจนให้มนุษย์บุรุษคนสุดท้ายอย่างผมได้หายใจ มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมจำอะไรไม่ได้เลย และผมต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในเอกภพแห่งนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ หากว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในเอกภพไม่ใช่เรื่องเวลาอย่างที่มนุษย์เชื่อกันมาเนิ่นนานล่ะครับ หากว่ามนุษย์หาจุดจบของเวลาไม่เจอจริงๆ พวกเขาจะรู้สึกผิดหวังหรือเปล่า มีใครพยายามส่งตัวผมไปยังจุดสิ้นสุดของเวลาเพื่อกลับไปยังโลกที่ผมอยู่ไหม?

    ผมอาจจะวิงวอนมากเกินไป ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมากเกินไป แต่คิดดูแล้วตัวผมอาจจะสมควรถูกทิ้งไว้ ณ เอกภพรกร้างแห่งนี้ก็ได้ ขอผมคิดถึงเวลาก่อนหน้านี้สักนิด เมื่อครั้งที่ผมยังไม่สูญเสียทุกอย่าง แต่การที่มีตัวผมคนเดียวที่อยู่รอด ณ ที่แห่งนี้ ต้องเป็นเรื่องที่พิเศษเป็นแน่แท้

    ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้ครับ ผมพยายามมาสักพักแล้ว เป็นสักพักที่รู้สึกนานราวกับผ่านไปสิบแปดปี แต่ผมไม่อาจรู้ได้เพราะไม่มีีดวงจันทร์และตะวันสลับกันขึ้นและตกเพื่อบอกวันเวลาผมแล้ว แต่ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้ครับ ผมคิิดไม่ออกว่าตัวผมคือใคร เติบโตมาอย่างไร ผมจำเพื่อนๆ พ่อแม่ หรือคนรักก็ไม่ได้ หรือว่าผมจะไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้กันนะ อา...ตัวผมคือใคร ราวกับว่าได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย

    ขอผมพยายามนึกเรื่องอื่นๆ อีกหน่อยนะครับ ขณะที่ก้มมองตามร่างกายเพื่อสำรวจตำเองเมื่อครู่ ผมเห็นรอยสีม่วงและเขียวเต็มไปหมด แต่เมื่อเอามือสัมผัสกลับไม่รู้สึกอะไร ผมนึกไม่ออกว่ารอยพวกนี้เกิดจากอะไร และผมควรจะรู้สึกอย่างไร บางแห่งมีร่องรอยเป็นทางยาวและมีของเหลวไหลซิบออกมา ของเหลวที่คาดว่าอยู่ในร่างกายของผม พอยื่นมือไปแตะก็ให้ความรู้สึกเหมือนหยดน้ำข้นๆ บนผิวเท่านั้น โอ้... จู่ๆ ผมก็นึกถึงคำว่าเจ็บได้ ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร แต่เมื่อมองไปยังสิ่งที่ผมพรรณามาเหล่านั้น ผมก็นึกถึงคำว่าเจ็บครับ

    ในกระเป๋ากางเกง เมื่อล้วงมือเข้าไป เจอกับกระดาษแผ่นหนึ่ง สภาพดูไม่ได้ทีเดียว พลิกไปดูด้านหลัง เป็นภาพของเด็กผู้ชายอายุราวๆ สิบแปดปีคนหนึ่ง ข้างๆ มีเด็กผู้หญิงหน้าตาคล้ายๆ กัน และสตรีวัยกลางคนประกบอีกข้าง ยืนด้วยท่าทีสำรวมเพื่อถ่ายรูปนี้ กระดาษข้างเด็กสาวถูกฉีกออกไป รูปนี้มีแค่สามคนเท่านั้นครับ ว่าแต่เขาเป็นใครกันนะครับ

    ในกระเป๋าอีกข้าง ผมเจอกระดาษใบหนึ่งเขียนด้วยลายมือหวัดๆ เป็นภาษา หรือตัวอักษรอะไรก็ไม่ทราบ แต่แปลกที่ผมอ่านออกทันทีที่มอง เนื้อความนั้นเขียนไว้คร่าวๆ ดังนี้ ผมจะอ่านให้ฟังนะครับ

    'ผมเสียใจ แต่ผมไม่อยากอยู่อย่างนี้อีกแล้ว ในทุกๆ วัน ผมเจ็บปวดเหลือเกิน ร่างกายของผมมันระบมและเจ็บไปหมด ผมเบื่อการไปโรงพยาบาลทุกสัปดาห์ ขอบคุณแม่ น้อง และพี สำหรับหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ผมรู้ว่าทุกคนพยายามอย่างมากเพื่อให้ผมมีความสุข ผมมีความสุขครับ ผมได้กินอาหารเลิศรสทุกวัน ผมได้ฟังเพลงเพราะๆ ผมได้ดูหนังสนุกๆ ผมได้ออกไปเที่ยวเล่นกับทุกคน ผมได้รับแต่รอยยิ้มและความรัก  ผมมีความสุขทุกวันเลย แต่ผมกลัว ถ้าหากว่าวันหนึ่งผมต้องสูญเสียความสุขและทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมสร้างมา ทุกสิ่งที่ผมได้รับและพยายามรักษามาตลอด ผมกลัวว่าทุกอย่างจะอันตรธานหายไป ผมไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้วครับ หากเป็นไปได้ ก่อนที่ทุกอย่างที่ผมมีจะหายไป ผมควรเป็นคนหายไปพร้อมกับความสุขทั้งหมดเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยดีไหม?'

    ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ทำไมน้ำตาของผมถึงได้ไหลไม่หยุดอย่างนี้ก็ไม่รู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมกระจ่างแจ้ง ตัวผม ณ ที่แห่งนี้ เวลานี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่คนที่พิเศษที่ถูกเลือกให้อยู่ในเอกภพที่เหลือนี้หรอกครับ แต่เป็นเพราะตัวกระผมนั้น สูญเสียตัวเองจนไม่รู้จะสูญเสียอย่างไรแล้ว ผมหวาดกลัวว่าความสุขที่มีจะหายไป ไม่ใช่โลก ดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ หรือทุกสรรพสิ่งในจักรวาลที่อันตรธานหายไป แต่เป็นตัวของผมเอง ที่ได้อันตรธานหายไปจากจักรวาลที่วุ่นวายแห่งนั้น.

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in