100 Things I Love: 100 สิ่งที่เรารักLittle Miss Luna's Cabinet of Curiosities
หมา

  • จริง ๆ แล้วเรารักสัตว์เกือบทุกชนิดนะคะ (พวกที่มีพิษและอันตรายก็จะเว้นเอาไว้หน่อย) แต่ที่เรารักมาก ๆ ก็คือ หมา เพราะชีวิตเรานี่ผูกพันกับหมามาตั้งแต่เด็ก ๆ บ้านเราเลี้ยงหมามาหลายรุ่น หมาทุกตัวที่เราเลี้ยงเลยเหมือนเป็นคนในครอบครัวของเรา เพราะเรากล้าพูดได้ว่า เรารักหมาทุกตัว เราดูแลหมาของเราทุกตัว และหมาทุกตัวก็รักเรา คอยดูแลและปกป้องเรากับคนในบ้าน จนทุกตัวถึงเวลาของมัน จนทุกตัวจากไป หมาทุกตัวที่เราเลี้ยง เราจำลักษณะรูปร่างหน้าตาและนิสัยประจำตัวของแต่ละตัวได้หมด เพราะทุกตัวเหมือนพี่น้องหรือญาติ ๆ ที่เรารัก เราเลยจะเก็บความทรงจำดี ๆ นั้นเอาไว้ระลึกถึงเวลาที่พวกมันจากไปค่ะ

    หมารุ่นแรกที่เราเลี้ยงคือ "น้ำตาล" หมาจรจัดในซอยบ้านหลังเก่าซึ่งเป็นหมู่บ้านในสวนมะพร้าวสมัยที่เราอายุราว ๆ 10 ขวบ มันเป็นแม่หมาท้องแก่ที่เราคอยให้ข้าว ให้น้ำ ให้พื้นที่ลานหน้าบ้านเป็นที่อยู่ที่นอนของมันเสมอ รู้ตัวอีกที ครอบครัวเราก็กลายเป็นเจ้าของของมันไปแล้ว แต่ในตอนที่มันออกลูก มันกลับไปออกลูกที่ท้องร่องสวนมะพร้าว (ตอนแรกพวกเราไม่รู้ว่ามันไปออกลูกที่ไหน) ซึ่งวันต่อมาฝนตกหนัก มันก็เลยคาบลูก ๆ หนีน้ำมานอนใต้รถกระบะของพ่อเรา เรากับพ่อเชื่อว่า น่าจะมีลูกหมาเหลือรอดอยู่ที่แม่มันลืมหรือทิ้งไว้ เลยเข้าไปดูในท้องร่องสวน ก็เจอจริง ๆ ค่ะ เป็นลูกหมาตัวเล็ก ๆ สองตัว ตัวนึงจมูกแหว่ง ๆ กับอีกตัวเป็นลูกหมาสีดำตัวผอมแห้ง เราคิดว่าแม่มันอาจจะจงใจทิ้งเอาไว้ เพระาเห็นว่าไม่น่ารอด แต่สองตัวนี้กลับรอดมาได้ปาฎิหาริย์มาก ๆ เราเลยได้อุ้มกลับออกมา ดูแลและให้นมกินจนมันโตขึ้นและแข็งแรง แถมซนกว่าพี่น้องในครอกเดียวกันซะอีกค่ะ

    หมาทุกตัวที่เราเลี้ยงในปัจจุบันสืบเชื้อสายมาจากลูกหมาครอกนั้นที่เติบโตขึ้น (แต่บ้านเรามีการนำหมาตัวใหม่มาเข้าฝูงเพื่อผสมกันบ้าง ดีที่พี่น้องในครอกก็ไม่ผสมกันเองด้วยค่ะ) ทุกตัวเป็นหมาพันธุ์ทาง มีทั้ง หูตูบ หูตั้ง ด่างพร้อย หน้าย่น หลังอาน น้ำตาลเข้ม น้ำตาลแดง น้ำตาลเทา ขาวล้วน ดำล้วน มีแว่นตา มีถุงเท้า รูปร่างเตี้ยตัน ผอมเพรียว ไปจนถึงสูงใหญ่แข็งแรง ถึงหมาพันธุ์ทางจะไม่มีความสวยงามแบบพันธุ์แท้ ๆ แต่หมาทุกตัวของเราน่ารัก ขี้อ้อน ขี้เล่น ชอบตามเราไปในทุกที่ที่พวกมันไปได้ (บ้านเราเลี้ยงหมาปล่อยค่ะ เพระามีพื้นที่เยอะ มีสวนป่า มีลานให้หมาวิ่งได้) เวลาเราปั่นจักรยานไปเล่นสวนสาธารณะแถวบ้าน พวกมันก็จะตามไปบ้าง บางทีเราเข้าตลาด ก็ยังจะตามไป ทั้ง ๆ ที่เราก็พยายามไล่แล้ว จนเราต้องปั่นกลับบ้านและไปผูกพวกมันไว้ เพราะเรากลัวรถชนค่ะ

    เรามีความผูกพันกับหมามาก ๆ เพราะว่าในบางทีที่เราเศร้า เหงา ร้องไห้ หรือมีความเครียด เหมือนหมา ๆ จะรู้โดยสัญชาตญาณ ซึ่งอาจจะด้วยเคมีในร่างกายของเราที่เปลี่ยนไป พวกมันก็จะมานั่งข้าง ๆ มองตา ยกขาหน้ามาเขี่ยเรา คาบของเล่นมาชวนเล่น หรือมาซุกมาซบเราให้เราหายเศร้า ดูเป็นห่วงเรา และบางทีเราก็ได้พูดคุย ระบายเรื่องในใจให้หมาฟัง แบบนิด ๆ หน่อย ๆ อะนะ ซึ่งมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก แต่เราก็ดีขึ้นจริง ๆ ค่ะ เหมือนว่ามันก็ตั้งใจรับฟังเรานะ โดยที่ไม่ขัด ไม่ต่อต้าน ไม่มีคำวิจารณ์ใด ๆ (แน่นอนสิ ถ้ามีเราก็คงเผ่นให้ป่าราบเหมือนกัน 55555) แต่เราว่ามันชอบฟังเสียงของเรามากกว่าค่ะ 5555 เพราะเวลาเราทำเสียงเล็กเสียงน้อยหรือพูดนุ่ม ๆ เบา ๆ กับมัน หมาจะชอบกระดิกหางตั้งใจฟัง และเราก็รู้สึกว่า ความจริงใจแบบบริสุทธิ์จริง ๆ สามารถหาได้จากหมาค่ะ นี่แหละที่ทำให้เราค่อนข้างรักหมามาก ๆ

    ทำให้เวลาที่หมาของเราตายไปสักตัว เราจะร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ประหนึ่งญาติเสีย มีอยู่ครั้งนึง ตอนนั้นเรากำลังเดินจากหอย่านอโศกผ่านมศว. ไปทำงานแถวเพชรบุรี แม่โทรมาบอกว่า "ไอ้ย่น (หมาตัวนึงที่เราเลี้ยง) มันแก่ตายแล้วนะลูก" แค่นั้นแหละค่ะ เราน้ำตาแตกกลางมศว. เลยค่ะ ถึงกับต้องไปหาม้านั่งและนั่งร้องเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วต้องสงบสติอารมณ์เดินไปทำงานต่อ เพราะเราเหมือนสูญเสียเพื่อน ญาติ คนที่เรารักและคนที่เป็นห่วงเราจริง ๆ ไป โอเค เล่าเรื่องตัวเองมานานแล้ว ใครมีหมาหรือสัตว์เลี้ยงที่รักมาก ๆ มาแชร์ให้กันฟังได้นะคะ ^ ^

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in