เมษายนsikarin
0104 - two
  • เรารู้สึกคิดถึงทุกครั้งที่ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวเก่า ๆ 
    พลางคิดว่าตอนนั้นเรามีความสุขมาก ๆ 
    ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อก่อนเคยมีความสุขขนาดนี้

    เมื่อก่อนเราเปรียบความรักเหมือนดอกไม้
    เพราะมันช่างสวยงาม
    และมีกลิ่นหอมคละคลุ้งจนอบอวลไปทั่วทั้งจิตใจ
    สีของความรักถ้าให้เปรียบเทียบ
    แน่นอนว่าคงเป็นสีชมพู
    เพราะสีชมพูเป็นสีที่มองดูแล้วให้ความรู้สึกสดใส

    จริงไหม ที่เวลาเรารู้สึกพิเศษกับใครสักคน
    เราจะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพู
    มองไปทางไหนก็สดใส
    ถึงจะมีเรื่องแย่มากมายเกิดขึ้น
    แต่เราก็สามารถที่จะก้าวผ่านมันไปได้

    สำหรับเราคำตอบก็คงจะเป็นจริง
    ใช่ โลกทั้งใบของเราเปลี่ยนเป็นสีชมพูในชั่วพริบตา
    เรารู้สึกสดใสที่ได้มองไปรอบกาย
    เราสดใสเวลาอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
    และเรารู้สึกสดใสเวลาอยู่ใกล้กับคนที่เรารู้สึกพิเศษ

    ไม่สิ นั่นเรียกว่าเขินอายต่างหาก
    เรารู้สึกเขินอายเวลาเราได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เรารู้สึกพิเศษ
    น่าตลกดีที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแสดงออกทางสีหน้า
    ด้วยสีของเส้นเลือดใหญ่ที่อยู่ใต้ผิวหนัง

    เขินอายเวลาอยู่ใกล้
    ยิ้มให้เวลาเธอหันมา
    บรรยากาศช่างอบอวลไปด้วยกลิ่นของความรัก
    ความรักช่างหอมหวานเสียจริง

    ความรักทำให้คนตาบอด
    ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอก
    คนเราจะตาบอดเพราะความรู้สึกที่เรียกว่ารักได้อย่างไรกัน
    แต่สุดท้ายแล้ว...

    ...มันก็จริง
    เราตามืดบอดจนมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่างไป
    เราตามืดบอดจนเผลอไผลคิดไปเองว่าสิ่งที่เขาทำให้
    มันพิเศษกว่าคนอื่นจนทำให้ชวนใจเต้นตึกตักทุกครั้ง
    เราตามืดบอดจนมองข้ามความเป็นจริง
    ละหลงระเริงไปในโลกของความรัก

    จากที่เคยกล่าวตักเตือนตัวเอง
    ว่าสิ่งที่เห็นภายนอกมันไม่ได้พิเศษกว่าใครอื่น
    แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเข้าไป
    หลงใหลและมีความสุขในโลกที่เรียกว่าความรัก
    มันช่างหอมหวาน
    และอบอวลไปด้วยความสดใส
    โลกทั้งใบเปลี่ยนเป็นสีชมพูในชั่วพริบตา

    แต่หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว
    โลกของความรักที่ไม่ได้สมหวังนั้น
    มันก็คือกับดักดีดีนี่เอง

    " เราติดอยู่ในโลกของความรักอย่างสมบูรณ์แบบ "

    ในโลกแห่งความรัก
    เราปิดหูและปิดตา
    จนเหมือนคนที่หูหนวกและตาบอด
    แต่ถึงอย่างนั้น
    เราเลือกที่จะฟังเสียงเรียกร้องของหัวใจ
    ว่ามันต้องการแบบไหน
    สุดท้ายเราก็เลือกที่จะทำ
    และเชื่อในสิ่งที่หัวใจใฝ่หา

    เพราะปิดหู และปิดตา
    มันทำให้เราไม่รู้มาก่อนเลย
    ว่าทุกสิ่งที่ได้รับ
    มันไม่ต่างอะไรจากคนอื่น

    เราทึกทักไปเอง
    ว่าทั้งหมดมันพิเศษ
    เราเรียกมันว่า พิเศษ
    แต่เขาเรียกมันว่า ธรรมดา
    เพราะเรารู้สึก มันเลยพิเศษ
    เพราะเขาไม่รู้สึก มันเลยธรรมดา

    สุดท้ายแล้ว
    ใครกันที่มานั่งเสียใจ
    ก็ไม่พ้นตัวเรา
    ที่เลือกจะปิดหูปิดตา
    ทึกทักคิดไปเอง
    ว่าทุกอย่างมันช่างดีงาม

    อยากจะดุด่าตัวเองให้หลาบจำ
    ว่าช่างโง่งมในความรัก

    แต่ก็ไม่ทำ
    เพราะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสั่งการ

    ได้เพียงแค่ปล่อยน้ำตา
    ให้ไหลออกมา
    แทนความรู้สึกที่มี
    อย่างช้า ๆ

    หากคุณมีความสุข
    น้ำตาที่ไหลออกมาก็จะเป็นน้ำตาแห่งความสุข
    หากคุณมีความเศร้าอยู่ภายในจิตใจ
    น้ำตาที่ไหลออกมาก็จะเป็นน้ำตาแห่งความเศร้า

    ในสถานการณ์แบบนี้
    สถานการณ์ที่มีแต่ความผิดหวังและเสียใจ
    ก็คงเป็นน้ำตาแห่งความเศร้าอย่างแน่แท้
    ที่ไหลรินออกมา

    นอกจากน้ำตาที่ไหลริน
    ก็ยังมีความรู้สึกสีชมพู
    ที่ค่อย ๆ ถูกสีดำกลืนกินอย่างช้า ๆ
    จนสุดท้ายแล้ว มันก็กลายเป็นสีดำ
    ที่ว่างเปล่า
    อย่างสมบูรณ์แบบ

    รู้สึกเจ็บปวด
    เหมือนโดนหนามแหลมทิ่มแทง
    จนเป็นแผลเหวอะหวะน่ากลัว

    อ้อ
    ถ้าถามว่าหนามนั้นมาจากไหน
    ก็คงตอบได้ว่า
    ก็หนามจากดอกไม้ที่เคยเปรียบเทียบว่ามันคือความรักนั่นแหละ
    แท้จริงแล้ว
    ความรัก
    ก็เหมือนกับดอกไม้มีหนาม
    มันสวยงามจนน่าไขว่คว้า
    ถ้าหากโชคดี
    ความรักก็จะเปรียบเป็นดอกไม้ที่ไร้หนามแหลมคม
    แต่หากโชคร้าย
    ความรักก็ไม่ต่างอะไรจากดอกไม้มีหนามดี ๆ นี่เอง

    กาลเวลาเนิ่นนานผ่านไป
    มันทำให้เราที่มีแผลเหวอะหวะน่ากลัว
    ดีขึ้นได้อย่างน่าประหลาดใจ
    จากทีี่เคยรู้สึกรัก
    กลับกลายเป็นด้านชา
    เพราะกลัวว่า
    หากรู้สึกแบบเดิม
    จะต้องกลับไปเป็นแบบเดิม

    กลัวที่จะรู้สึกแบบนี้
    กับใครสักคน
    ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของตัวเอง
    สุดท้ายก็ไม่กล้า
    ที่จะเปิดใจ
    รับคนใหม่ ๆ ให้เข้ามาช่วยสมานแผลใจให้หายดี

    นาทีนี้
    ขอเพียงเวลา
    ที่จะช่วยเยียวยา
    จนทำให้มันหายดี

    ขอแค่เวลาเท่านั้น :-(







    แด่ตัวเองที่เคยเจ็บช้ำเพราะความรัก
    ศิขรินทร์



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in