เรื่องแรกที่อยากเล่าMybad ahhh
ทำไมมันปวดใจจัง
  •    ทำไมความรู้สึกการจบกันครั้งนี้มันหน่วง มันยากกว่าครั้งก่อนๆนะ คงเพราะครั้งนี้เราจบแย่มาก จบแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีเราก็สู้หน้าเธอไม่ได้แล้ว ไม่ได้บอกลากันด้วย ทั้งทีมีหลายเรื่องที่อยากคุยด้วยแท้ๆ ฮ่าๆ สมเพชตัวเองจังเลย 
       
       วันแรกๆหลังตัดสินใจจบคสพ.แล้ว รู้สึกสั่นไปทั้งตัวเลย รู้สึกหนาวทั้งๆที่อุณหภูมิประเทศไทย 35 องศา ใจมันโหว่งๆ เหมือนขาดอะไรไป ปกติทุกวันสามทุ่มก็เริ่มเข้าไปเล่นเกมแล้วรอเขามาออนไลน์ รู้สึกเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขดีนะ ทั้งๆทีพร่ำบอกตัวเองว่าอย่าคิดจริงจัง แต่ความผูกพันก็ดันทำให้คิดถึงเธออยู่ทุกวัน บ้าจริง 

       ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอก ไม่รู้สึกเศร้า ออกจะขำๆด้วยซ้ำ ก็รู้ว่าสักวันเธอต้องรู้ความจริง แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ฮ่าๆ เห็นแก่ตัวจังเนอะ พอเข้าวันที่สอง ก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย ฟุ้งซ่านทั้งวัน เพราะอยากรู้ว่าเธอจะคิดยังไง อยากจะเข้าไปเล่นใจจะขาด คิดว่าจะไม่ดูอะไรที่เกี่ยวกับเกมนี้แล้วนะ แต่สุดท้ายก็ฝืนใจตัวเองไม่ได้อยู่ดี เหอะๆ 

       เราไม่ควรมาเจอกันตั้งแต่แรกเลย ถ้าเราไม่เจอเธอ เราก็คงไม่ปวดใจเท่านี้ ถ้าโลกนี้มียาลบความทรงจำก็ดีสิ ฮ่าๆ คิดถึงจนเพ้อไปเรื่อยเลยเรา พอเข้าวันที่สามก็เริ่มทนไม่ไหว อยากโหลดเกมนี้กลับมาเล่นมากๆ แต่ถ้ากลับไปเล่นถึงเราจะบล็อกเธอ เวลาไปฟามด่านไหนก็คงคิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันอยู่ดี แย่ที่สุด ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าตัวเองเลย

       อยากทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่คงได้แค่ฝันและมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก ได้แต่ยอมรับและหวังว่าสักวันความรู้สึกนี้คงหายไปเอง ความผิดนี้มันเริ่มจากเราตั้งแต่ต้นแล้ว โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองแหละ

    " ขอโทษนะ ขอโทษที่โกหก "


       

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in