MYSTORIESตัวเล็ก
ขนมปังปิ้ง
  • วันนี้ได้มีโอกาสนั่งคุยกับเพื่อนๆถึงเรื่องสมัยปีหนึ่ง



    ตอนปีหนึ่งเราต้องไปเรียนที่องครักษ์  (ไม่น่าจะต้องบอกว่ามหาลัยอะไร 5555555) ทางมหาลัยก็บังคับให้อยู่หอใน และด้วยความโชคดีหรืออะไรไม่รู้ เราและกลุ่มเพื่อนสนิทได้อยู่หอเดียวกัน รวมถึงเพื่อนร่วมสาขาอีกสองสามคนก็ถูกจับมาอยู่หอเดียวกัน รวมแล้วก็ประมาณ 7-8 คนได้ ทำให้มีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะพอสมควร เรียกได้ว่าแทบจะกินนอนอยู่ด้วยกัน เวลาปั่นงานก็มานั่งรวมกันที่ห้องส่วนกลางของชั้น นั่งสุมหัวกันยันเช้า



    "เปิดคอมนั่งเรียงกันขนาดนี้ เหมือนอยู่ในร้านเกมเลยว่ะ พวกมึงนั่งแบบนี้กันทุกวันเลยป่ะวะ"



    นี่คือคำพูดของเพื่อนร่วมสาขาคนหนึ่งที่อยู่คนละหอแต่ทำเรื่องเข้าหอมานั่งทำงานด้วยกัน



    เออ พอคิดไปคิดมามันก็จริงอะ เอาโต๊ะมาต่อกันแล้วต่างคนต่างเปิดคอมพิมพ์งานของตัวเองไป มันก็ให้อารมณ์ร้านเกมจริงๆนั่นแหละ 5555555555555



    อีกเรื่องที่เราคิดถึงตอนอยู่หอ



    คือเรื่องขนมปังปิ้ง



    เรื่องของเรื่องคือ เพื่อนของเราคนหนึ่งเอาเครื่องปิ้งขนมปังมาจากบ้าน (คล้ายๆกับของเซเว่น) มันบอกว่า อุตส่าห์แอบแบกมาแต่ก็ไม่ได้ใช้ วันไหนซื้อขนมปังมานั่งทำกินกันเหอะ ตอนแรกก็ทำกินกันเล่นๆแหละ ทำกินช่วงดึกๆตอนปั่นงานงี้ 555555555555 ไปๆมาๆ เลยตกลงกันว่า ทำกินตอนเช้าก่อนไปเรียน เรากับเพื่อนเลยหารเงินกันซื้อขนมปังแถวกับแยมจากเซเว่นมา เพื่อจะมาทำขนมปังปิ้งกินกัน



    ในตอนแรก เพื่อนเจ้าของเครื่องปิ้งเป็นคนปิ้งขนมปังให้ทุกคน ส่วนเราก็มีไปช่วยบ้าง ขอสารภาพว่าเป็นครั้งแรกที่ทำเลยนะ การมาอยู่หอได้ทำแต่อะไรที่ไม่เคยทำ เปิดโลกมาก 55555555 ทำไปทำมา เห้ย มันเวิร์คว่ะ ทำง่ายและอร่อยแถมยังประหยัดเงินด้วย แค่ทามาการีนที่ขนมปังด้านนึง ให้ขนมปังไม่ติดเตา แล้วก็ทาแยมอีกด้าน ทำแบบนี้สองแผ่น นำมาประกบกันแล้วเอาใส่เครื่องปิ้ง อาจมีพลิกด้านบ้างเพื่อให้ขนมปังไม่ไหม้และสุกโดยทั่วกัน พอทำเสร็จก็เอากล่องข้าวของเพื่อนอีกคนหนึ่งมาใส่ขนมปังเพื่อกินระหว่างเดินไปตึกเรียน (ช่วงแรกๆฟิตไง ตื่นเช้า มีเวลามากพอจะเดินไปตึกเรียนโดยไม่สาย) จำได้ว่าทำเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน คือทุกเช้า พอเราแต่งตัวเสร็จ เราก็จะเดินขึ้นบันไดไปห้องเพื่อนเพื่อไปช่วยมันปิ้งขนมปัง (เราอยู่ชั้นสาม ในขณะที่คนอื่นอยู่ชั้นสี่กันหมด)



    คือมันเป็นอะไรที่ตลกมาก คือทุกเช้าที่ชั้นสี่ จะเห็นอีนี่เดินไปเคาะห้องเพื่อนคนที่หนึ่งเพื่อเอากล่องข้าวมาใส่ขนมปัง เพื่อนก็จะหยิบมาให้ในสภาพแบบหัวฟูๆหน่อย (เพิ่งตื่น) พอได้กล่องข้าวแล้วเราก็เดินไปเคาะอีกห้องหนึ่งเพื่อเข้าไปทำขนมปังปิ้งให้ทุกคน แม่งแบบ ทำไมมันดูวุ่นวายแบบนี้วะ 555555555555



    ตอนแรกเรากับเพื่อนก็ช่วยกันทำเนี่ยแหละ แต่ผ่านไปสักพัก กลายเป็นเราทำคนเดียวละ เพราะเพื่อนแต่งตัวไม่ทัน 55555555555555 ก็คล้ายๆเดิมคือเราจะเดินขึ้นไปชั้นสี่ เคาะห้องเพื่อนคนที่หนึ่งเพื่อเอากล่องข้าว และเคาะห้องเพื่อนคนที่สองเพื่อเข้าไปนั่งปิ้งขนมปัง ทำที่พื้นนั่นแหละ นั่งทาแยม นั่งปิ้งไป ในขณะที่เพื่อนเจ้าของห้องและเมทของเพื่อนเดินไปเดินมา สถานการณ์โคตรของโคตร awkward 55555555555 แบบช่วงแรกทำตัวไม่ถูกอะ เพราะเราก็ไม่สนิทกับเมทเพื่อน (ถึงแม้ว่าเกือบทุกวัน เมทของเพื่อนจะเป็นคนเปิดประตูให้เราเข้าห้องด้วยสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวบ้าง ไม่ใส่เสื้อบ้างก็ตามที /ไม่ชิน) เพื่อนก็ไม่ว่างมาคุย เราก็ได้แต่นั่งปิ้งขนมปังงกๆต่อไป



    ตอนหลังๆการทำขนมปังปิ้งเริ่มแอดวานซ์ขึ้น เพื่อนเจ้าของเครื่องปิ้ง กลับบ้านไปทำแยมมาเอง เพราะมันบอกว่าแยมเซเว่นมันหวานไป ไม่อร่อย (เราเฉยๆนะ แต่ยอมรับว่าแยมที่เพื่อนทำอร่อยมาก) แล้วตอนหลังก็ไปซื้อนมข้นหวานกับไมโลซองๆมา กลายเป็นไส้ใหม่ ไส้นมไมโล เพื่อนสามารถเลือกได้ว่าอยากจะกินไส้อะไร แล้วเราก็เป็นคนทำ



    ทำขายเลยไหมอะ ขนาดนี้แล้ว 55555555555555555



    ก็นั่นแหละ ทำจนเป็นอาชีพได้ ทำเกือบทุกวัน แต่ไม่แน่ใจว่าครึ่งเทอมหรือเทอมนึง ก็เริ่มหยุดปิ้งขนมปังละ อยู่ๆก็หยุดไปดื้อๆ เพราะเรียนหนักขึ้น การบ้านเยอะขึ้น เพื่อนก็ไม่ได้ว่าอะไร คงเบื่อขนมปังแล้วด้วยแหละ กินแทบทุกวันขนาดนั้น



    ก็ถือว่าปิดกิจการขนมปังปิ้งไปแบบถาวร555555555555555



    ส่วนเราก็เริ่มขี้เกียจทำละ ความขี้เกียจทำได้ทุกอย่างแหละ ขนาดตอนแรกเดินไปเรียน ตอนหลังขี้เกียจเดินก็เลยเลือกจะนั่งรถกะป๊อ (รถโดยสารในมอ) ไปเรียนแทนเลย โถ่



    ความจริงมันก็เรื่องเล็กๆน้อยๆที่อยู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ คิดย้อนไปแล้วก็ตลกดี ความจริงมีอีกหลายเรื่องที่เกิดขึ้นตอนปีหนึ่ง เป็นวีรกรรมที่นึกย้อนไปแล้วตลกอะ คือตอนที่เกิดเรื่องมันก็ไม่ตลกหรอก แต่พอมันผ่านมาแล้วเรานึกย้อนไปมันก็แบบ แม่ง ทำไมตอนนั้นเราทำอย่างนั้นวะ ทำไปได้ยังไงวะ บางเหตุการณ์ก็หนักมาก เหนื่อยมาก พอคิดย้อนไปก็แบบ เออ เราก็สู้จนแม่งรอดมาได้ว่ะ 



    ไปๆมาๆก็คิดถึงตอนอยู่หอ ตอนแรกเราก็กังวลนะ เพราะเราเป็นคนติดบ้าน กลัวว่าอยู่หอแล้วจะลำบาก เป็นโฮมซิกงี้ คิดไปไกลมาก แต่ความจริงคือ โฮมซิกอยู่อาทิตย์นึง หลังจากนั้นก็คิดได้ว่าอยู่หอสบายมาก สบายจนไม่อยากกลับบ้าน คือเป็นมอที่มีทุกอย่าง อาหารการกินคือครบครัน ไม่ต้องไปไหนอะ เป็นทุกอย่างให้แล้วจริงๆ 555555555555555



    โอย คิดถึงปีหนึ่ง คิดถึงหอ คิดถึงร้านอาหารของมอที่นู่น 555555555555
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in