Mirai's Reviews | อ่านวนไปMirai
[Book Review: 220] หลุมลับ | พยอนฮเยยอง
  • ADVERTISEMENT


    หลุมลับ (The Hole)
    ผู้เขียน: พยอนฮเยยอง
    ผู้แปล: ตรองสิริ ทองคำใส
    สำนักพิมพ์ Bibli

    "หลุมปริศนาถูกขุดขึ้นมาในสวน และดูดกลืนสงสว่างของทุกชีวิตลงไป" (คำโปรยปกหน้า)

    เรื่องราวของ "โอกี" อาจารย์มหาวิทยาลัยวัยกลางคน ที่จู่ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับพบว่า ตัวเองได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และได้สูญเสียภรรยาไปกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น ส่วนตัวของเขา ต้องเป็นอัมพาต พูดไม่ได้ ทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงและกระพริบตาเพื่อโต้ตอบกับคนรอบข้างเท่านั้น และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ "แม่ยาย" มารดาของภรรยาที่ล่วงลับ ก้าวเข้ามาดูแลผู้ป่วยติดเตียงอย่างเขา

    อย่างแรกที่อยากกล่าวก่อนเลยสำหรับหนังสือเล่มนี้ก็คือ.. ผู้เขียนเก่งมากๆ เลยค่ะ อันนี้ชื่นชมสุดๆ เพราะเรารู้ว่า การเขียนนิยายที่ตัวละครหลักของเรื่องเป็นอัมพาตแถมยังพูดไม่ได้อีกนั้น มันค่อนข้างยากเลยทีเดียวที่จะทำให้เราจดจ่อกับเนื้อเรื่องได้นานๆ เพราะมันจะมีแต่เรื่องของ "ความคิด" ของตัวละครตัวนั้นแล่นไปแล่นมาผสมปนเปไปหมด แต่เราจะไม่เห็น "การกระทำ" ใดๆ ผ่านตัวละครนั้นเลย เพราะเขานอนอยู่แต่บนเตียง และมองสิ่งรอบตัวไปเรื่อยๆ.. เรื่อยๆ..

    "โอกี" ประสบอุบัติเหตุ และกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ทั้งอัมพาตทั้งพูดไม่ได้ ดูเหมือนจะโชคร้ายที่รอดชีวิตมากกว่าโชคดี เขาทำได้แค่มองเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว มองการกระทำของตัวละครอื่นที่โผล่เข้ามาเยี่ยมหรือดูแลเขา เป็นได้แต่ผู้เฝ้ามอง.. มองแล้วก็คิด.. แล้วก็จมอยู่กับความคิด จมอยู่กับความทรงจำในอดีตที่มันหวนคืนมาเป็นระยะๆ เหมือนหนังที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา บางครั้ง อดีตพวกนั้นก็แจ่มชัดเสียยิ่งกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันนั้นอีก

    "ภรรยาของโอกี" บุคคลผู้ล่วงลับไปตั้งแต่ยังไม่เปิดเรื่อง บุคคลที่เสียชีวิตไปพร้อมกับความรู้สึกติดค้างของโอกี ทำให้โอกีเป็นกังวลใจว่าตนจะเป็นต้นเหตุแห่งความโศกเศร้าของแม่ยายหรือไม่ ที่ทำให้ลูกสาวเพียงคนเดียวต้องมาตายจากไป ไหนจะสวนของภรรยานั่นอีก ความงดงามของต้นไม้และดอกไม้ที่ภรรยาเคยหมั่นดูแล กำลังจะเสื่อมโทรมและถดถอยลงเพราะเจ้าของสวนไม่อยู่เสียแล้ว แต่เชื่อมั้ยว่า ภรรยาของเขาไม่ได้จากไปไหนหรอก เพราะโอกีนั่นแหละที่เป็นคนปลุกเธอให้ฟื้นจากความตายและทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำที่วนเวียนของเขาอยู่ตลอดทั้งเรื่องจนคนอ่านอย่างเราแทบจะลืมไปแล้วว่า เธอตายไปตั้งแต่คนอ่านยังไม่ทันได้รู้จักกับเธอเลย 

    "แม่ยาย" มารดาผู้สง่างามของภรรยาโอกี และญาติเพียงคนเดียวที่โอกีเหลืออยู่ เธอเข้ามาดูแลโอกีตั้งแต่ที่เขาฟื้นขึ้นมา คอยจัดการจัดแจงอะไรหลายๆ อย่างให้เขา แต่ถึงกระนั้น โอกีผู้นอนอยู่กับที่กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างของแม่ยาย พฤติกรรมของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ความประหลาดของเธอเริ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ จนโอกีเริ่มรู้สึกหวาดระแวงและไม่ไว้ใจแม่ยายของเขา แต่อะไรล่ะ ที่ทำให้แม่ยายของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปแบบนี้? โดยเฉพาะเรื่องของ "หลุม" นั่น ที่ผู้คนต่างเอ่ยถึง หลุมใหญ่ในสวนของภรรยาที่แม่ยายเป็นคนขุด ทั้งๆ ที่หลุมอยู่ใกล้โอกีเพียงแค่นี้ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็ไม่สามารถมองเห็นหลุมนั้นจากหน้าต่างห้องของเขาได้

    สนุกและระทึกขวัญมากค่ะ เรื่องนี้ผู้เขียนเค้าจะพาเราไปรู้จักกับพื้นเพและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครผ่านความทรงจำของโอกี เป็นการเล่าเรื่องในอดีตสลับกับปัจจุบันได้อย่างแนบเนียนทีเดียว รู้สึกทึ่งมาก เพราะทำให้เราอยากรู้ทั้งเรื่องในอดีตและเหตุการณ์ในปัจจุบันไปพร้อมๆ กัน เรานี่อ่านแทบทุกตัวอักษรแบบละสายตาไม่ได้เลย ความน่าหวาดหวั่น ความน่าสะพรึงกลัว ความขนลุก มันค่อยๆ ทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขีดสุดในท้ายเรื่องที่จบได้สั่นสะท้านมาก 

    เราชอบเล่มนี้มาก ยกให้เป็นนิยายเล่มโปรดของปีเลย เป็นหนังสือที่กักเก็บความน่ากลัวเอาไว้อย่างเงียบเชียบ ก่อนที่จะค่อยๆ เผยมันออกมา อ่านจบแล้วรู้สึกเหมือนโดนผู้เขียนผลักตกลงไปใน "หลุม" นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีคือตัวเองกำลังนอนมองแสงสว่างรำไรจากก้นหลุมซะแล้ว 5555

    รีวิวโดย มิราอิ
    ____________________
    สามารถติดตามการรีวิวหนังสือของเราและเพื่อนๆ ได้ที่ แฟนเพจ Rook a Bead
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in