เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nilzeronoun
นิโคติน


  • - แล้วคุณก็คงเดินจากไปอย่างง่ายดายเช่นเดียวกับตอนนั้น

     

    เป็นอีกวันที่ไม่ต่างจากวันธรรมดาทั่วไปเป็นอีกวันที่เลือกปล่อยให้ควันสีขาวลอยเคว้งไปในอากาศ เพียรพยายามซึมซับกลิ่นมิ้นท์เย็นชื่นที่ไม่เคยเย็นไปถึงใจอย่างเก่งคงพอสะกดความหน่วงในอกให้คลายลงได้สักระยะ

     

    คล้ายไม่เคยเรียนรู้ไม่เคยหลาบจำ นั่นมันก็คงเป็นเพราะเขาไม่เคยคิดจะตัดใจ

     

    กลัวอะไรนัก ยามาชิตะโทรุ

    เขาเฝ้าถามตัวเองย้ำๆด้วยคำถามเดิมซ้ำๆ

    กลัวสิ

    ความว่างเปล่ามันน่ากลัวจะตายไป

    ถ้าโซฟาตัวยาวมันจะเหลือเพียงเขามันจะไปมีประโยชน์อะไร

     

    เขาได้ยินมันชัดเจน เสียงประตูที่เปิดเข้ามาเสียงที่แผ่วเบา แต่คงเป็นเพราะการเฝ้ารอถึงทำให้มันดังก้อง ไม่เคยสงสัยในผู้มาเยือน พื้นที่ของเขาไม่เคยจะปล่อยให้คนอื่นเข้ามาง่ายๆ  เมื่อมันไม่เคยยินดีต้อนรับใคร เว้นไว้เพียงคนหนึ่งคน

     

    เขาปล่อยเวลาผ่านไปอาจจะสิบนาที หรือสิบห้า บางทีอาจจะนานกว่านั้น ก็ทำได้เพียงชะลอการเผชิญหน้าหลบมาใช้นิโคตินแทนยาชา

     

    ฝนข้างนอกกำลังจะตกแต่สำหรับใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามานั่น ฝนของเขาคงตกแล้ว...

     

    น่าแปลกที่น้ำฝนของคนคนนั้นกลับเอ่อล้นในใจเขาอยู่ตอนนี้-

     

     

    “เปิดไฟได้มั้ย? ยามาชิตะ โทรุแค่ลองหยั่งเชิงดูก่อนแต่ถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธเขาก็คงได้แต่ตามใจ แต่ไหนแต่ไรก็เป็นฝ่ายตามใจมาโดยตลอด


    “...โทรุ”คนตัวเล็กปาดน้ำตาลวกๆ ขอบตาเขาร้อนในหัวก็ร้อนไปหมด ทรมานแต่ก็ไม่มีทางไหนระบายออกได้ดีเท่านี้  รู้ดีว่าดูอ่อนแอ อ่อนแอซะจนเวลานี้ยังไม่กล้าเงยหน้าสบตากับใครอีกคน กลิ่นมิ้นท์ชัดเจนนั่น คงสูบมันอีกแล้ว โซฟายวบลงตอนที่เจ้าของห้องทิ้งตัวลงข้างๆ

    เขาน่ะตัวเล็กมาก เล็กพอจะกอดเข่าสองข้างไว้บนโซฟาได้สบาย

     

    ความจริงโซฟาที่ห้องก็มี แต่มันไม่เห็นอุ่นเท่าที่นี่เลย เขาเองก็ไม่เคยเข้าใจ

    “อยากเล่ารึเปล่า? ”เจ้าของห้องเกริ่นก่อนน้ำเสียงไม่ได้คาดคั้นอะไร คงไม่ชอบให้ห้องเงียบแล้วมีเพียงเสียงสะอื้นของเขา

    ความจริงมีเรื่องเยอะเลยล่ะทากะอยากเล่าแต่ไม่อยากให้โทรุรู้ไปมากกว่านี้ เขามันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง คนที่แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร...ความรู้สึกของโทรุน่ะเขารู้ดีแก่ใจมานานแล้ว

     

    “โทรุ...ฉันเหนื่อยอยากจะพอแล้ว ไม่อยากกลับไปแล้ว”

     

    จะด้วยอารมณ์ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ตอนนี้เขาคิดแบบนั้นจริงๆ

     

     

    ...ครั้งที่101

    โทรุผ่อนลมหายใจเอนหลังถ่ายน้ำหนักลงกับพนักโซฟา ไม่ได้เกินคาดเท่าไหร่ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทากาฮิโระเดินมาร้องไห้กับเขาไม่ใช่ครั้งแรกที่บอกว่าพอแล้ว แม้เขาจะแอบหวังว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆเสียที

     

    “ถ้ากลับช้าหมอนั่นจะเป็นห่วงนะ ฉันจะโทรบอกให้-

     

    “ไม่เอา...ไม่ต้องบอก” ทากะส่ายหน้า มือเล็กรั้งแขนเขาที่กำลังจะล้วงเอามือถือออกมา

     

    “...ตามใจ”

    ดวงตาแดงช้ำคู่นั้นช้อนมองเขามันเศร้าเกินไป “นายจะอยู่เป็นเพื่อนฉันใช่มั้ย...”

    ความเงียบของเขาคือคำตอบ

     

    ...อยู่เป็นเพื่อน เป็นมาตลอด

    เป็นคนแรกที่คิดถึงตอนเสียใจ...เหมือนจะสำคัญ

     

    “โทรุ ขอโทษนะ...”

    -ไม่เป็นไร”

     

    โกหก...ทำไมจะไม่เป็นไร มันเจ็บชิบหายเลยตอนนี้

     

     

     

    เสียงฝนเม็ดใหญ่สาดปะทะกระจกคงไม่ใช่ฝนธรรมดา บางทีเขาคิดว่าอาจจะเป็นพายุ

    ชักคิดถึงกลิ่นมิ้นท์เย็นๆอยากจะได้นิโคตินเพิ่มขึ้นอีกหน่อย อย่างน้อยมันก็คงพอทำให้ใจชาลงได้สักระยะ

     

     

     

    เสียงคนตัวเล็กสูดหายใจเข้าลึกยืดตัวขึ้นช้าๆ  สุดท้ายทากะก็เลือกกลับไปยืนจุดเดิมจุดที่เคยผ่านเข้ามา 


    บานประตูสีขาวปิดลงแล้วหวังเพียงว่าครั้งหน้าเมื่อมันถูกเปิดออก เขาจะได้พบกับรอยยิ้มของใครบางคน...สักที.

     

     




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in