Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
North America Tour 2019 : Day 20


  • วันก่อนผมโดนทากะงอล ก็เรื่องบนเวทีตอนนั้นนั่นล่ะ ตอนที่ทากะเดินมาหา แต่ผมดันไม่สังเกต มันเลยเหมือนผมพยายามหลบเขากลายๆ 


    จริงๆผมก็ไม่รู้ตัวหรอก เพราะหลังจากตอนนั้น(ซึ่งผมก็ไม่รู้ไงว่าเกิดตอนไหน) โชว์ทุกอย่างก็ปกติ ทากะร้องดียังเอนเตอร์เทนคนดูอย่างเคยจนกระทั่งจบงานกัน


    ตอนที่ทากะจะไปดื่มต่อกับเพื่อนๆอีกสองวง เขาหันมาบอกเรียวตะให้มาบอกผมว่า...ไม่ต้องไป แต่ผมน่ะ ยืนอยู่ข้างๆเรียวตะตอนนั้นนะ 


    งงครับ งงเลยไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จะดึงมาคุยกันเขาก็เดินทิ้งไปแล้ว ผมคอตกกลับขึ้นบัสห่อเหี่ยวมากถึงมากที่สุด เรียวตะก็เป็นห่วงจะเดินตามมาแต่ถูกคุณมือกีต้าร์อีกวงมาคล้องคอลากตัวไป สุดท้ายผมเลยขึ้นบัสมาตามลำพัง บนนั้นน่ะผมเจอโทโมยะกำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่


    เจ้านั่นถามว่าทำไมผมมายืนหน้าเศร้าอยู่ตรงนี้ ทากะไปไหน


    ฟีลตอนนั่นดาวน์มากมืดแปดด้านเลยสารภาพออกไปหมดเปลือกบอกว่าไม่รู้ไปทำอะไรไว้ งงไปหมด แต่ตอนนี้นน่ะโดนทากะงอนไปแล้ว 


    เจ้านั่นหัวเราะใหญ่บอกว่าเขาพอจะรู้ล่ะ โทโมยะอยู่ข้างหลังเขาเห็นทุกอย่าง เห็นกระทั่งผมที่ชอบแอบมองทากะ เจ้านั่นอธิบายเสร็จ แถมยังเสริมอีกว่าตอนแรกก็กำลังจะบ่นผมเหมือนกันว่าไมทำงั้น แต่พอเห็นท่าทางเหลอหลาของผมเลยรู้สึกสงสารแทน


    สรุปก็คือ โดนงอนจริงๆ โทโมยะบอกให้ผมรีบเปลี่ยนชุดแล้วตามไป ถ้าอยากจะง้อน่ะไปดื่มเนี่ยดีสุดแล้วโอกาสเหมาะมีเหล้ากรึ่มๆ บรรยากาศครื้นเครง เขาบอกคำเดียวว่าง่าย เออนั่นสิ ผมจะรออะไรล่ะ


    ตอนที่ตามไปถึงร้านเหมือนทุกคนจะฟาดกันไปสักระยะ ทากะหน้าแดงคอพับคออ่อนอยู่มุมหนึ่ง เขาหันมาเห็นผมก็มองเมิน แถมลุกขึ้นขอตัวกลับก่อน 


    ผมเลิกลั่กแล้วรีบตามออกไปจากร้าน เจ้าตัวเปี๊ยกที่เมาขนาดนั้นยังจะกล้ากลับคนเดียวตามลำพังอวดเก่งจริงเชียว คนในวงเหล้ามองหน้ากันยิ้มๆ แล้วก็ดื่มต่อรู้ดีว่าไม่ควรไปขัด



    ผมวิ่งตามทากะออกมา เห็นขาสั้นๆแบบนั้นแต่เดินเร็วชะมัด รีบขวาแขนอีกฝ่ายไว้ ทากะหยุดเดินแต่ไม่หันมามองผม จังหวะนั้นสารภาพว่าแอบหายใจไม่ทัน ผมกดอาการเหนื่อยหอบแล้วพูดออกไปก่อน

    "ขอโทษ..." 

    ทากะที่ยืนนิ่ง ยืดหลังขึ้นแต่ยังไม่หันกลับมามอง


    "รู้เหรอว่าโกรธอะไร "เจ้าตัวเล็กว่าเสียงเบาห่างเหินชะมัด


    "อื้อ....โทโมยะบอกแล้ว ตอนนั้นไม่เห็นจริงๆ ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจ" ผมรีบอธิบาย ปล่อยแขนเล็ก แล้วยืดตัวรอคำตอบจากเขา ทากะหันมาช้าๆ หน้าขาวๆแดงก่ำไปหมด ส่วนหนึ่งน่าจะเพราะแอลกอฮอล์ แต่ที่น้ำตาคลอนั่น ผมว่า....


    "เสียใจนะ....ก็คิดว่าไม่ชอบ"เสียงที่เคยใสสั่นเครือมาก ผมใจหายวาบ เจ้าตัวที่ปกติก็อ่อนไหวอยู่แล้ว ยิ่งเหล้าเข้าปากแบบนี้ ผมรีบขยับไปใกล้แล้วดึงเขามากอดแน่น กดหัวทุยแนบอกโยกตัวเบาๆ


    "ถ้าไม่ชอบน่ะ คงไม่ปล่อยให้มาวอแวบ่อยๆรึเปล่า นายก็รู้จักฉันดีนี่ ไม่เอาดิ"

    "อื้อ "เจ้าตัวเล็กรับคำผมเบาๆ แล้วยกแขนขึ้นกอดตอบ ผมงี้โล่งขึ้นเลยเหมือนยกภูเขาออกจากอก

    "งั้นเอาใหม่เนอะ เพื่อป้องกันครั้งหน้าฉันเมินนายอีก อนุญาตให้ลากถูไปได้ทั่วเวทีตามที่นายต้องการเลย" ผมรีบยื่นข้อเสนอ ไม่ได้แค่รับปากเพื่อขอไปทีนะ ทุกอย่างที่คุยที่พูดกับเขาผมจำได้หมดนั่นล่ะ เป็นเรื่องสำคัญสำหรับผมทั้งหมด


    "จริงนะ" เจ้านั่นยิ่งซุกผมหนักกว่าเดิม โอ่ย...ได้ยินเสียงหัวใจผมเต้นแรงแล้วมั้งน่ะ


    "อื้อ ตามสบายเลย" 

    ทากะเงียบอีกแล้ว ผมคลายอ้อมกอดในที่สุด ก้มลงมองคนแก้มแดงตรงหน้า "หายงอลยัง หือ"

    "ใครงอนกัน ไม่ได้งอนซะหน่อย"

    "แต่ก็โกรธ ?"

    "ก็นิดนึงอ่ะ มันเสียเซลฟ์นะ"


    "งั้นเอางี้ ถ้าครั้งหน้าฉันเมินนายอีกอนุญาตให้ลงโทษได้" ผมยื่นข้อเสนอ แสร้งทำหน้าจริงจังซ่อน
    ยิ้มเจ้าเล่ห์


    "ยังไง...?" ทากะเอียงคอมอง น่ารักชะมัด ผมแกล้งทำท่าคิดหนักอยู่อึดใจ แล้วเฉลยในที่สุด

    "ถ้าฉันเมินนายอีก ให้นายหอมแก้มลงโทษเลย เพื่อป้องกันการบิดพลิ้วอนุญาตให้มัดจำตอนนี้เลยก็ได้ อ่ะ..." พูดจบผมก็เอียงแก้มลงไปหาเขา มือเล็กฟาดป้าบเข้าให้ เจ็บอ่ะมือทากะไม่ใช่เบาๆ


    "ไอ้บ้า เล่นเป็นเด็กไปได้" เจ้าตัวค้อนตาคว่ำ เม้มปากแน่น เขินละสิ


    "ก็ใครใช้ให้แฟนงอนเป็นเด็กล่ะ ก็ต้องง้อแบบเด็กนี่ล่ะ" ผมยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้


    "ไม่เอาละ ไม่เล่น" เขาใช้มือเล็กๆอุ่นนั่นผลักหัวผมออก ผมยิ่งหัวเราะมองคนที่หน้าแดงจนใกล้ระเบิดเข้าไปทุกทีอย่างนึงมันเขี้ยวนัก 


    "งั้นกลับบัสกันเนอะ " ผมเสนอขึ้น อีกฝ่ายไม่ว่าอะไร แต่กลับยื่นมือมาให้แทน ผมยิ้มกว้างรีบจับมือข้างนั่นไว้ประสานปลายนิ้วเข้ากับอีกฝ่ายทันที ตอนที่จับกันแบบนี้ให้ความรู้สึกต่างกะบนเวทีลิบลับ 


    เราสองคนเดินฝ่าอากาศเย็นๆ กลับไปยังรถนอน อากาศคืนนี้หนาวจนควันออกปาก แต่มือที่กุมอยู่นี่อุ่นขึ้นมาถึงใจเลย คืนนี้ขอไปนอนใกล้ๆได้มั้ยนะ.

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in