Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
Acoustic Live at Fingerprints [19-02-17]


  • คนตัวเล็กเดินวนไปเดินวนมาอยู่ภายในห้องพักรับรอง พื้นที่พักผ่อนและเตรียมพร้อมสำหรับศิลปินที่ถูกเชิญให้มาจัดแสดงดนตรีสดของทางร้าน

    ผิดกับหนุ่มๆพ่อลูกอ่อน เรียวตะ-โทโมยะสองคนนั้นผลัดกันอวดภาพทริปล่าสุดที่เพิ่งพาครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อนกันมาสดๆร้อนๆ ซึ่งดูไม่มีอาการตื่นเต้นกับโชว์ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจนี้ด้วยซ้ำ

    โทรุมองตามคนที่เดินไปจนสุดมุมห้องและกำลังจะเดินวนกลับมาหาเขาที่อยู่อีกฝั่ง

    ทากะกำลังเครียด ถึงวันนี้ตามแพลนจะเล่นแค่สามเพลงก็จริง แต่เนื้อเพลงในอัลบั้มใหม่ยังไม่ใช่อะไรที่ทากะจะชินง่ายๆ คนของเขาขี้ตื่นเต้นแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้ ไม่งั้นหลายโชว์คงไม่แอบเขียนเนื้อไว้บนหลังมืออย่างที่ชอบทำหรอก แม้เจ้าตัวจะไม่เคยอ่านมันก็ตาม

    เขาคว้าข้อมือเล็กตอนที่เจ้าตัวเดินเข้ามาใกล้ กวาดตามองรอบห้องที่มีแต่พวกเขาแล้วตัดสินใจดึงอีกฝ่ายให้มานั่งลงตรงหน้า

    "ทากะ...มองตาฉัน" เสียงทุ้มดังเรียกสติคนที่กำลังเหม่อ ทากะสะดุ้งเล็กๆ แล้วมองตาคนตรงหน้าตามที่เจ้าตัวสั่งอย่างว่าง่าย

    "ฉันนั่งอยู่ข้างๆนาย อยู่ซ้ายมือนายตลอด หันมาเมื่อไหร่นายจะเห็นฉัน"

    ทากะไม่ตอบ ดวงตากลมมันเต็มไปด้วยความกังวลที่แสดงออกชัดเฉพาะเวลาอยู่กับเขา

    "มันไม่มีอะไรเลย ไม่มีใครห้ามนายลืมเนื้อด้วย แถมมันก็วางอยู่ตรงนั้นตลอด นึกไม่ออกก็แค่มอง"

    "มันก็ใช่..." คนตัวเล็กก้มหน้ามองมือใหญ่กว่าที่บีบมือเขาแน่น

    "เชื่อในตัวเอง เหมือนที่ฉันเชื่อในตัวนายมาตลอดไง"

    "อะ..อื้อ" ทากะพึมพำรับก่อนเงยหน้าส่งยิ้มที่ดูดีขึ้นกว่าเดิมให้เขา โทรุยิ้มรับ อดใจไม่ไหวจนเผลอยีผมสีดำที่กลับมาฟูนุ่มอีกครั้ง เสียงกระแอมไอดังมาจากด้านหลัง เจ้าสองคนนั่น....ก่อนตามด้วยเสียงประตูที่เปิดออก ทางร้านส่งคนมาเรียก คงถึงเวลาแสดงแล้วล่ะ












    "สำหรับเพลงต่อไปที่จะเล่นในวันนี้...นั่นก็คือ Head High" คนตัวเล็กกลางเวทีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มน้อยๆ เสียงแฟนเกิร์ลนางนึงตะโกนแหวกฝูงชนพอจับใจความได้ว่าเป็นเพลงโปรดของเธอ ทากะหัวเราะเสียงเบา ตอบรับด้วยรอยยิ้มว่า...เช่นกัน

    เขาเหลือบมองโทรุ หมอนั่นมองอยู่ก่อนแล้ว คนตัวโตส่งยิ้มบางให้และรอคอยจังหวะจากเขา ทากะหลับตาลง



    Yeah, they tried to stop me, but it was too late
    Oh, there's no interfering my fate
    They were trying to hold me in every way
    Thinking I'm taking everything I could take


    Everybody's shadows turning in the morning
    And over came adversity



    สรรพเสียงรอบข้างเงียบสนิท ทุกคนตั้งใจฟังเสียงใสๆที่ดังอยู่เพียงเสียงเดียวใจกลางโถงเล็กของร้าน

    สายตาของโทรุลอบมองเสี้ยวหน้าคนที่กำลังไล่บันไดเสียงกังวานใสนั่น เผลอมองตาค้าง นานแค่ไหนก็จำไม่ได้ ตอนที่รู้สึกตัวเขาถึงหลุดยิ้มเขินออกมา

    เสียงของทากะไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังเป็นเสียงที่เขาชอบที่สุดเสมอ 


    With my head high, my
    Make a stain with my head high, my
    I'm not afraid of love, I'm not afraid to try
    I'm not afraid to fly
    With my head high, my


    เสียงสุดท้ายจบลงแล้ว ทากะถอนใจยิ้มรับเสียงปรบมือเกรียวกราว เขาหันมายิ้มให้โทรุ คงเป็นอีกครั้งตามที่หมอนี่บอก ไม่ก็เหมือนทุกครั้งที่เขาคอยย้ำอยู่เสมอ เชื่อมั่นในตัวเอง เชื่อมั่นว่าเขาทำได้ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขามีคนทางซ้ายที่จะคอยอยู่ตรงนี้เสมอ







    "ขอบคุณนะ" 

    ทากะว่าเสียงเบากับโทรุหลังจาก ทุกคนทยอยกันขึ้นรถเป็นที่เรียบร้อย คนตัวสูงจงใจจับจองเบาะยาวแถวหลังสุด แล้วไล่คนอื่นๆไปนั่งแถวหน้า มือใหญ่ออกแรงดึงคนตัวเล็กลงนั่งด้วยกัน

    "อีกสองวันก็ทัวร์ละ แค่คิดก็ชักเหนื่อยแล้วซิ" หัวหน้าวงพึมพำเสียงต่ำ ทำท่าบิดคอบิดไหล่

    ทากะนิ่วหน้ามองเขา "เอาน่าพรุ่งนี้ให้พักวันนึง"
    คนตัวโตไม่ว่าอะไร เขาเพียงแค่ออกแรงดันทากะไปติดอีกฝั่ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเหยียดยาวหนุนตักอีกฝ่าย

    "งั้นขอพักตั้งแต่ตอนนี้เลยละกัน ยืมตักหน่อยนะ"
    อีกฝ่ายจับมือเล็กมาวางบนเส้นผมสีทองนุ่ม ทากะหันซ้ายหันขวาเลิกลั่ก พอเห็นว่าไม่มีใครมอง ก็ได้แต่ถอนใจมองเขาตาดุ จำต้องปล่อยเลยตามเลยยอมนั่งนิ่งใช้ตักต่างหมอนให้อีกฝ่ายหนุน มือเล็กไล้เล่นไปตามเส้นผมสีทองเส้นนิ่ม


    ดีจังนะที่มีโทรุอยู่ตรงนี้ อีกสองวันก็จะเปิดฉากทัวร์แชปเตอร์ที่สองของพวกเขาแล้ว 


    ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ถึงแบบนั้นมันต้องสนุกมากแน่ๆ.




เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in