Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
No Title





  • "กลับมาแล้วครับ..."

    เสียงหวานเอ่ยเหนื่อยอ่อน มันดังขึ้นพร้อมกับที่เขาทิ้งร่างหมดแรงลงบนโซฟาสีขาวตัวนิ่ม ถึงรู้ดีว่าเสียงที่เคยขานรับไม่อยู่แล้ว แต่ความเคยชินทำให้เขาอดไม่ได้ ยังคงติดแบบนี้ ยังต้องพูดออกมา ลึกๆก็หวังว่าจะมีใครบางคนส่งยิ้มบาง ขานรับตอบกลับเขาเช่นทุกวัน

    ทากาฮิโระหลับตาลง คิ้วเข้มมุ่นเขาหากัน เขานวดปลายหางคิ้วน้อยๆ การเดินสายโปรโมทผ่านวิทยุวันเว้นวันสูบพลังเอาเรื่อง

    ปกติก็เหนื่อยอยู่แล้ว

    ยิ่งโทรุไม่อยู่ด้วยแบบนี้ ยิ่งหมดแรงง่ายกว่าเดิม บ้านหลังใหญ่ยิ่งเหงาเข้าไปอีก


    'จะรีบกลับให้เร็วที่สุด นายน่ะดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ'

    เสียงดุย้ำเขาหนักแน่น เขากดจูบเร็วๆบนหน้าผากเนียนสวยที่เล่นเอาอีกฝ่ายตาค้าง ก่อนคนตัวสูงจะรีบสะพายกระเป๋าแล้วเดินทางไปขึ้นเครื่อง

    เกือบอาทิตย์ที่โทรุบินไปประชุมกับทางค่ายแทนฝั่งนี้ที่ต้องโปรโมทและวางแผนคอนเสิร์ตกันเองตามลำพังกับสองพ่อลูกอ่อนที่เหลืออยู่

    เหนื่อยน่ะไม่เท่าไหร่ เขายังพอจัดการได้

    แต่คิดถึงนี่สิ...ทรมานเป็นบ้า

    Rrrr Rrrr

    เหมือนรู้ว่าเขากำลังแย่ เสียงโทรศัพท์เครื่องเดิมดังขึ้นพร้อมกับชื่อคุ้นเคยที่ปรากฏชัด

    ทากะตกใจจนลืมเหนื่อย เขาตะปบมือถือด้วยมือสั่นเทา สูดลมหายใจเข้าลึก ฝั่งโน้นจะเที่ยงคืนละนี่ เขาโทรมาจริงๆตามสัญญาสินะ คนตัวเล็กตั้งสติปั้นเสียง ก่อนรีบกดรับสายจากทางไกลทันที


    "ฮัลโหล...ว่าไงคุณหลีด"

    [คิดถึง....]

    "เหอะ....ดึกขนาดนี้ไม่นอนรึไง"

    [ถ้านอนจริงๆ ต้องมีคนร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆ]

    "รู้ดี" ทากะย่นปลายจมูกนึกหมั่นไส้นัก

    [รู้ใจดีตะหาก]

    อีกฝ่ายตอบกลับยียวนพร้อมเสียงหัวเราะในคอ ทากะเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบกล่องน้ำผลไม้ออกมาเทใส่แก้ว แล้วเดินถือกลับมาที่โซฟา

    "งานเป็นไงบ้าง / งานเป็นไงบ้าง" สองเสียงถามขึ้นพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างชะงักไป เสียงโทรุหัวเราะดังหลุดจากปลายสาย ทากะถอนใจแต่ก็ยิ้มออกมา

    "นายเล่าก่อน" คนตัวเล็กว่าพลางจิบน้ำผลไม้เย็นๆจากแก้ว

    [เรียบร้อยดีครับ แผนโปรโมทในอเมริกา เอ็มวีเพิ่มเติม แล้วก็ทัวร์เอเชีย ฝั่งโน้นรับข้อเสนอเราไว้ทั้งหมด ไม่ขัดความคิดของเราเลย ]

    เสียงโทรุกระตือรือร้นชัดเจน นี่เดาว่าอดทนไม่นอนรอจนถึงเวลาเขากลับบ้าน คงเพราะอยากจะบอกเรื่องนี้เป็นอย่างแรกนั่นล่ะ

    หายเหนื่อยขึ้นอีกหน่อยเลย

    "งั้นก็ข่าวดีน่ะสิ"

    [อื้ม...ดีมาก สบายใจได้เลย ว่าแต่ทางนั้นล่ะ]

    โทรุถาม คนตัวเล็กไหวไหล่แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เห็นก็ตาม เขาเปิดไอแพดขึ้นแล้วไถเช็คตารางงานอีกครั้ง

    "สบาย เหลืองานโปรโมทวิทยุอีกสามสี่ที่ ส่วนเรื่องทัวร์เมกาเหนือ เจ้าสองคนนั้นจัดการประชุมกับทีมงานแทนให้ตลอด ทุกฝ่ายพร้อมแล้วล่ะ ก็เหลือแค่..."

    [ทัวร์ / ทัวร์ ]

    ทั้งสองคนพร้อมใจกันเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย ปล่อยให้ต่างฝ่ายต่างกลายเป็นบรรยากาศส่วนนึงของกันและกัน ไม่มีเสียงพูดคุยมีแต่เสียงก็อกแก็กที่เหมือนโทรุเองก็กำลังทำอะไรอยู่อีกฟากไม่ต่างกัน

    [นี่...ให้บินกลับมั้ย พรุ่งนี้สายๆก็คงประชุมเสร็จแล้ว]

    เสียงทุ้มดังเปรยขึ้นหลังต่างคนต่างทำกิจกรรมของตนเอง ทากะเหลือบมองมือถือบนโต๊ะที่เปิดลำโพงวางไว้ ก่อนว่า

    "ไม่เป็นไรหรอก นายอยู่ที่นั่นไปเถอะ เดี๋ยวทุกคนก็บินแล้ว กลับมาก็อยู่ได้ไม่กี่วัน นั่งเครื่องเหนื่อยเปล่าๆ"

    [ก็คิดถึง...]

    "ยังจะล้อเล่นอะไรอีก" ทากะว่าดุๆ ไม่จริงจังนัก โทรุเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่มีเสียงก็อกแก็กแล้ว เหมือนเขาจะยกมือถือขึ้นแนบหูในที่สุด

    [เสียงฉันมันไม่หนักแน่นขนาดนั้นเลยหรอ]

    คนถูกถามเกร็งตัว เมื่อคำถามจากอีกซีกโลกมาพร้อมน้ำเสียงนิ่งเย็นโหมดคุณชายเต็มตัวแบบนั้น

    "ก็นะ...ก็..ไม่ค่อยพูดบ่อยๆ รึเปล่า" ทากะไม่กล้าจ้องหน้าจอมือถือ ตอนที่ตอบเขา

    ได้ยินเสียงโทรุถอนใจ

    [อยากกอด กอดแน่นๆ ที่นี่หนาวจะตาย ฉันนอนทรมานทุกคืน]

    "...."

    [ คิดถึงจริงๆ คิดถึงมากเลย]

    ทากะหลุดขำ "รู้แล้วๆ ก็คิดถึงเหมือนกันล่ะน่า ไม่มีคนขับรถมันลำบากนะ"

    [ว้า...เป็นได้แค่นั้นเอง ]

    "พอ...เป็นแค่นี้พอ เดี๋ยวเจอกันจะให้เลื่อนขั้น" เสียงเล็กๆนั่นกลั้วหัวเราะตอบไป

    [หูยๆ เป็นอะไรหรอครับ ]

    "อืม....แฟนล่ะเป็นไง" พูดเองก็เขินเองขึ้นมาซะงั้น แต่อีกฝ่ายนั้นเงียบไปนี่สิ

    [....]

    " ฮัลโหล โทรุ ยังอยู่มั้ย ฮัลโหล"

    [ทากะ...เมื่อกี้อัดเสียงไว้แล้วนะ แค่นี้ก่อน ขอจองไฟล์ทแปป ฉันจะบินกลับบ่ายพรุ่งนี้เลย]

    "ไอ้บ้า...โทรุ ฮัลโหลๆ หนอยตัดสายหรอ "

    ทากะพยายามโทรกลับไปหาเจ้าคนใจร้อนนั่น แต่เหมือนอีกฝ่ายจะปิดเครื่องหนีไปแล้วนี่สิ ปล่อยให้คนบนโซฟานั่งกัดปากตัวเองอย่างแค้นใจ ไม่น่าเลย ไม่น่าพูดแบบนั้นเลย เจ้าหมอนั่น....จะกลับมาจริงๆหรอเนี่ย

    แต่ก็นะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเองก็อยากให้โทรุ กลับมา

    "ฝั่งนี้น่ะ ก็คิดถึงมากๆ รู้ไว้ด้วย"


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in