Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
Happy New Year 2019

  • "อัดเสียงเสร็จแล้วโว้ยยยยย " โทโมยะตะโกนขึ้นกลางสตูดิโอ เรียวตะที่นั่งสะโหลสะเหลอยู่บนพื้น ถึงกับทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา หมดเรี่ยวหมดแรงไปตามๆกัน


    เสียงประตูห้องพักเปิดออกพร้อมกับโทรุที่เพิ่งกลับเข้ามาหลังเสร็จงานอัดจากอีกห้อง เขาขยับยิ้มบางมองสภาพเพื่อนสองคนอย่างเข้าใจดี 


    "ขอโทษที่ต้องให้มาทำงานกันจนถึงสิ้นปีแบบนี้ ทั้งๆที่ก็ประกาศพักแล้วแท้ๆ ไม่คิดว่าจะเจอปัญหาซะก่อน ยังไงขอบใจนายสองคนมากนะ  ขอบใจที่รีบออกมาแต่เช้าเลย" เสัยงต่ำเอ่ยทอดนิ่ง ร่างนั้นเท้าเอวพลางถอนใจยาว 


    "อย่าพูดแบบนั้นสิโทรุ วงเนี่ยก็เป็นความรับผิดชอบของทุกคน จะให้นายกับทากะเหนื่อยตามลำพังได้ไง มีอะไรก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วน่า " เรียวตะว่าบ้างเหลือบตามองคนที่ยืนค้ำอยู่  โดยมีโทโมยะพยักหน้าหงึกหงักหนักแน่นอยู่บนโซฟาถัดออกไป


    คำกล่าวที่โทรุยิ้มรับแล้วว่าต่อ

    "ทางนี้คงไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วล่ะ พวกนายก็รีบกลับบ้านเถอะ ป่านนี้ยัยเจ๊กับตี๋น้อยคงชะเง้อรอปาป๊าอยู่ไปไม่ทันละโดนงอลแน่" โทรุเอ่ยปากไล่พวกมีครอบครัวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แขนยาวดึงเรียวตะที่นั่งอยู่บนพื้นขึ้นมา ตบหลังเจ้าน้องชายเบาๆ 


    "...ทากะล่ะ ?" เขาหันไปถามมือกลองพ่อลูกอ่อนอีกคน คนที่มักจะตัวติดกับนักร้องนำของวงเสมอ เฉพาะตอนไม่ได้อยู่กับเขาน่ะนะ


    โทโมยะพยักเพยิดไปยังห้องอัดถัดไปอีกห้อง


    "ยังไม่ออกมาเลย  เหมือนรายนั้นจะไม่ได้นอนตั้งกะเมื่อคืนรึเปล่า ถึงไม่บอกก็พอเดาได้แหละดื้อแบบนั้น  ฝากนายดูแลด้วยละกัน  มีแต่นายคนเดียวที่รับมือได้นี่"เขาว่ายิ้มๆ ยักคิ้วอย่างรู้กันให้เรียวตะ

    โทรุส่ายหน้าระอาใจ เพื่อนสองคนตบไหล่ลาเขา ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องพักไป



    คนตัวสูงหันไปมองประตูห้องที่โทโมยะว่า บานไม้สีขาวแง้มอยู่ แสงนวลตาของแสงไฟกลางห้องลอดออกมา เขาหันไปยิ้มให้ทีมผู้ช่วยคนสุดท้ายที่กำลังเดินสวนเขาเพื่อจะล็อคประตูห้องนั้น  ร่างท้วมที่มือจับลูกบิดไว้ชะงักไป


    "ทากะซัง....?" ฝ่ายนั้นหยั่งเสียง แล้วหันมาหาหัวหน้าวง

    "เดี๋ยวผมจัดการเอง ทาเคชิม่าซังกลับได้เลยครับ ไม่ต้องห่วง"

    ร่างนั้นยิ้มรับ รู้ดีถึงความหมายของคำว่า 'จัดการ' ของอีกฝ่าย  เขาเอ่ยสวัสดีปีใหม่กับโทรุแล้วออกจากห้องไปในที่สุด





    โซฟาตัวยาวปรากฏร่างเล็กนอนขดอยู่บนนั้น เสียงหายใจสม่ำเสมอดังประสานกับเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงครางต่ำ 


    เผลอหลับอยู่ที่นี่จริงๆด้วย...

    ภาพที่คนมาใหม่ได้แต่ส่ายหน้าเอ็นดู มองร่างเล็กบนโซฟาที่ท่านอนดูไม่ค่อยสบายนัก แต่ก็เหมือนกำลังหลับสนิทได้ที่ คนตัวสูงก้มดูนาฬิกาข้อมือ....หกโมงเย็นแล้ว ให้นอนต่ออีกหน่อยคงพอมีเวลา



    หัวหน้าวงเดินไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเองที่ถอดพาดไว้บนพนักเก้าอี้ตัวหนึ่ง ไม่ลืมคว้าเอาหมอนอิงบนเก้าอี้อีกตัวกลับมาด้วย


    เขาจัดการจับหัวทุยที่ตอนนี้ย้อมผมกลับเป็นสีดำเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า ขยับจับให้นอนหนุนหมอนแทนแขนเล็กของเจ้าตัว จากนั้นจึงใช้เสื้อคลุมของตัวเองคลุมทับคนตัวเล็กที่ใส่เพียงเสื้อยืดแขนสั้นตัวบางอีกที



    2018.12.31 



    ปฏิทินกำลังจะเปลี่ยนหน้าเข้าสู่ปีใหม่ 


    วันสุดท้ายของปี แทนที่จะได้พักผ่อนกันตามแพลนกลับต้องมาแก้งานกันหน้าดำคร่ำเครียด แก้กันจนอดหลับอดนอนสภาพอย่างที่เห็น


    โทรุหย่อนตัวลงบนโซฟา มือขาวลูบสัมผัสไปบนเส้นผมสีดำหยุ่งเหยิงอย่างเบามือ เจ้าตัวเล็กของเขาถนัดนักเรื่องทำอะไรเกินตัว ถึงภายนอกจะดูสบายๆ ขะมักเขม้น คงมีแต่เขานี่ล่ะที่เห็นมุมนี้ของเจ้าตัว และคงเป็นคนเดียวที่ได้รับอภิสิทธิ์นี้


    "โท...รุ"ร่างเล็กงึมงำเสียงต่ำ


    "เหนื่อยล่ะสิ..." มือเรียววางพักบนแก้มนิ่ม "นอนเถอะ... ฉันอยู่นี่ ไม่หนีไปไหนหรอก" เสียงทุ้มดังแผ่ว แววตาคมอ่อนแสงยามทอดมองเสี้ยวหน้าขาว ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามข้างแก้มของคนที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา


    พักเถอะ....ฉันจะดูแลนายเอง


    .

    .

    .
    ทากะสะดุ้งตื่นตอนที่มือของใครบางคนตกลงข้างซอกคอเขา ตอนคนตัวเล็กงัวเงียลืมตาขึ้นมา ก็เห็นโทรุนั่งหลับอยู่ข้างๆก่อนแล้ว 


    ดวงตากลมมองหานาฬิกาบนผนัง ตกใจเล็กน้อยตอนเห็นว่ามันเกือบจะสามทุ่ม....ดึกแล้ว สำหรับวันหยุดแบบนี้


    สตูดิโอเงียบกริบ ทุกคนคงแยกย้ายกันกลับบ้านเตรียมเคาท์ดาวน์กับครอบครัว ส่วนคนไม่มีครอบครัว...ก็คงต้องไปด้วยกันอย่างเคย


    "โทรุ...."นักร้องหนุ่มเรียกเสียงเบา รวบเสื้อคลุมบนตัวที่เขาจำได้ว่าเป็นของอีกฝ่าย พอรู้ว่ามาได้ไงก็ขยับยิ้มบาง รวบมันมากองไว้บนตักก่อน 


    เจ้าของชื่อหันมาหา เขาทำหน้าเหลอหลาเล็กน้อยแล้วรีบยกข้อมือขึ้นดูเวลา


    "สามทุ่มแล้ว" ทากะบอกเสียเอง


    "อ่อ...เอ้อ...หิวรึเปล่า" ประโยคแรกที่ถูกถามทำเอาคนปลุกอมยิ้ม แล้วรีบพยักหน้ารับ


    "อื้อ...หิวแล้ว....ไปหาไรกินกัน" ว่าเสร็จคนตัวเล็กรีบฉุดข้อมืออีกฝ่ายให้ออกจากสตูดิโอไปในทันที


    .

    .

    ร้านคาราโอเกะแน่นขนัดทุกร้าน ไม่ต้องคิดเลยว่าคนที่ไม่ได้จองมาก่อนจะมีสภาพแบบไหน สุดท้ายพวกเขาเลยจบลงที่ร้านเนื้อย่างเล็กๆข้างทางแถวอุเอโนะ

    แสงไฟรอบเมืองประดับประดาหลากสีละลานตา  คนสองคนเดินออกจากร้านยาไตด้วยสภาพพุงกางบวกกับกรึ่มแอลกอฮอล์เล็กน้อย 


    โทรุยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกหน 


    11.30 PM.



    "ไปเดินย่อยกัน" คนตัวสูงว่า แล้วคว้าจับมืออีกคนมากุมไว้ คนตัวเล็กก้มหน้าลงจนคางแทบชิดอก โทรุหัวเราะเบาๆ แล้วจึงจัดการเอามือข้างที่กุมมือเล็กไว้ยัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา


    "จะได้ไม่เขิน" เสียงทุ้มดังบอก พร้อมกับเสียงหึหึในลำคอ ทากะหน้าร้อนกว่าเดิมได้แต่สบถพึมพำอย่างทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายกุมมือต่อไป


    คนทั้งสองเดินห่างจากสวนอุเอโนะมาพอสมควร แต่ยังก้าวต่อไปเรื่อยๆจากผู้คนที่เคยพลุกพล่านเริ่มบางตาลง  โทรุกวาดตามองรอบตัวเล็กน้อย ก่อนจู่ๆจะหยุดเดินแล้วหันมาหาเขา 


    "ของขวัญปีใหม่น่ะ" เจ้าตัวว่าง่ายๆแล้วยื่นถุงกระดาษสีน้ำเงินถุงนึงที่ถือมาตลอดทางให้เขา ทากะรับมาอย่างงงๆ 


    "เปิดดูสิ" คนให้เอ่ยเร่ง ดวงตากลมเงยขึ้นมองเขาก่อนจะล้วงลงไปหยิบของในถุงขึ้นมา


    "หือ...." ทากะอุทาน ในมือเขาคือผ้าพันคอสีแดงเลือดนก เป็นผ้าถักไหมพรมผืนนุ่มแถมหนามาก เขาจำได้มันอยู่ในร้านที่เพิ่งไปกับโทรุเมื่อเดือนก่อน ตอนแรกเขาก็จับๆมันอยู่แต่ยังไม่ได้ซื้อมาเท่านั้น ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเห็น


    "เอามา....เดี๋ยวใส่ให้เลย อากาศหนาวแล้ว  นายน่ะต้องดูแลสุขภาพหน่อย ยิ่งช่วงคอเนี่ยจะปล่อยโล่งแบบนี้ไม่ได้นะ" 


    คนตัวสูงแย่งของขวัญในมือไปถือไว้เอง แล้วจัดการพันผ้าพันคอผืนหนาให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า ใบหน้าคมดูตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษจนคนลอบมองขยับยิ้มบาง

    ยอมรับว่าอุ่นขึ้นทันที แต่คงไม่ใช่จากผ้าพันคอหรอก มันอุ่นจากความรู้สึกของคนที่กำลังผูกให้ต่างหาก 


    "เสร็จแล้ว..." เขาว่าเสียงเบา ยามที่ถอยออกมาดูผลงาน ทากะยกมือขึ้นแตะผ่าพันคอผืนใหม่เบาๆแล้วซ่อนหน้าตัวเองครึ่งนึงไว้ในนั้น


    มีกลิ่นหอมอ่อนๆแบบที่เขาชอบด้วย


    "ขอบใจนะ ส่วนของนายน่ะ.....ขอโทษนะที่ไม่ทัน ทางร้านเพิ่งโทรมาเมื่อวานนี้เลย" คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตารู้สึกผิดชัดเจน


    โทรุแกล้งทำหน้างุ้ม


    "แบบนี้ก็ขี้โกงดิ ไม่มีของขวัญมาแลก"


    "ง่า...ไม่ใช่นะ ให้ทำไงเล่า มันไม่ทันจริงๆนี่นา" 


    "งั้น...ขอรางวัลปลอบใจ" คนตัวสูงปรายตาต่ำ มองเขาด้วยแววตาอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า แววตาที่ทากะชักหายใจไม่ทั่วท้อง


    คนรู้สึกผิดได้แต่ถอนใจอย่างยอมจำนน


    "ปลอบตรงนี้....ปลอบหนักๆ" ร่างนั้นว่า พร้อมสาธิด้วยการจิ้มปลายนิ้วชี้ลงข้างแก้มตัวเองเพื่อยืนยันตำแหน่ง


    คนตัวเล็กเลิกลั่ก มองซ้ายมองขวา แล้วตีท่อนแขนคนตัวสูง

    "เจ้าบ้า นี่อยู่ข้างนอกนะ "

    "กลัวคนเห็น ?"เขาเลิกคิ้ว หน้านิ่ง

    "ก็ใช่น่ะสิ !" ทากะว่าเสียงดุ ตาก็ดุไม่ต่างกัน โทรุหัวเราะหึในลำคอ เผลอเลียริมฝีปาก

    "งั้น...ถ้าคนไม่เห็นก็ไม่เป็นไรสินะ" คนว่า ทำหน้าเจ้าเล่ห์


    โทรุผิวปากอย่างอารมณ์ดี ค่อยๆถอดเสื้อโค้ทตัวยาวออกช้าๆ ทากะหน้าตาเลิกลั่กหนักกว่าเดิม ไม่เข้าใจอีกฝ่าย กะอีแค่ไม่ยอม...ถึงกับต้องประชดชีวิตกันเบอร์นี้เลยหรอ

    "โทรุนายจะทำบ้าอะไร หนาวนะ ใส่เสื้อกลับไปเดี๋ยวนี้เลย" แต่โทรุไม่ยอมทำตาม แถมยังขยับเข้ามาชิดกว่าเดิมอีก

    "ก็ใส่ผ้าคลุมล่องหนให้ไง" คนตัวสูงสะบัดโค้ทตัวใหญ่ขึ้นคลุมทั้งตัวเองและคนตัวเล็กไว้แทนคำอธิบาย ทากะเบิกตากว้างเงยหน้ามองเขา


    "ที่นี้....ก้อไม่มีใครเห็นแล้วเนอะ" ว่าพลางโค้งตัวลงมาหา เขาหลับตาลงเบาๆ พองแก้มข้างซ้าย รอคอย


    ทากะกลอกตาขึ้นฟ้า เม้มปากก่อนสบถพึมพำไม่ได้ศัพท์ มือเล็กกำแน่น กลั้นใจจรดปลายจมูกลงบนแก้มข้างนั้นเร็วๆ แล้วรีบถอนตัวออก แก้มขาวอุ่น แต่หน้าเขาร้อนจัด

    "พอเลย....หนาวจะตาย กลับกันเถอะ" คนตัวเล็กรีบเปลี่ยนเรื่องหาทางหนี 

    "ไม่เอาอ่ะ ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ทันรู้สึกเลย"

    "เอ้า....กะ...ก็...หอมแก้มแล้วไง จะเอาอะไรอีก"

    "เปลี่ยนใจละ นายขี้โกง งั้นฉันก็จะขี้โกงบ้าง"

    "อะไร---อึ้ก"

    ไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กคัดค้าน โทรุโน้มตัวลงมาปิดเสียงอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากตัวเอง กลีบบางเรียวสวยประทับสัมผัสนุ่มนวล ผ่อนคลาย ขยับเอียงองศาขบเม้มบนเรียวปากหนาของอีกฝ่าย

    มือน้อยไต่ขึ้นยึดต้นแขนแกร่ง จับไว้เป็นหลัก เสื้อโค้ทตัวใหญ่ไหลหลุดลงตกมาอยู่บนไหล่ พร้อมกันกับที่ท้องฟ้าด้านบนเหนือพวกเขาปรากฏแสงสว่างวาบ ตามมาด้วยเสียงกัมปนาทจากพลุที่จุดอยู่ไม่ไกล

    ริมฝีปากคู่นั้นผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

    "Happy New Year นะ....ทากะ ปีหน้าก็ฝากตัวด้วยล่ะ" คนตัวสูงยิ้มกว้างมอง มองดวงตากลมที่สะท้อนแสงพลุวาววาม คนตัวเล็กยังคงนิ่งค้าง ก่อนเสียงพลุลูกถัดไปจะดังเรียกสติเขา

    "อะ...อื้ม....เหมือนกัน....ทางนี้ก็ขอรบกวนอีกปีล่ะนะ Happy New Year นะ...โทรุ" 

    เจ้าตัวมองหน้าเขา ก่อนจะฉีกยิ้มสว่างไสว ไม่รู้ว่าพลุด้านบนกับรอยยิ้มคนตรงหน้าอะไรที่ทำให้เขาตาพร่ามากกว่ากัน


    มือเล็กสอดปลายนิ้วประสานกับมือใหญ่


    คนสองคนสบตากัน ก่อนจะเบนขึ้นไปยังพลุหลากสีบนท้องฟ้า 



    ปีหน้าต้องเป็นปีที่ดีอีกปีแน่ :)

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in