Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
Sleep tight

  •      
         คนตัวสูงเดินลากกระเป๋าออกมายังทางออกของอาคารผู้โดยสารขาเข้า  หลังผ่านด่านตรวจสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อย  นิ้วเรียวสวยกดเปิดมือถืออย่างไม่รีบร้อนนัก ข้อความจำนวนมากเด้งขึ้นทันที เขาไล่อ่านผ่านๆ จนสะดุดกลับข้อความเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อน มันถูกส่งมาจากไทเลอร์ เพื่อนหนุ่มคนสนิทของทากะ

    ส่งอะไรมาน่ะ....คลิปเหรอ

    รถแท็กซี่คันนึงจอดลงตรงหน้าเขา พร้อมกับกระเป๋าที่ถูกยกขึ้นให้ ขายาวก้าวขึ้นไปยังที่นั่งในห้องผู้โดยสาร สายตายังคงจดจ่อกับคลิปที่เพิ่งกดเล่น เพราะเห็นว่าสั้นเพียงไม่กี่วิเท่านั้นคงไม่รบกวนเวลามาก

    ภาพที่เห็นทำเอาเขาขยับยิ้มทันที รู้สึกว่าคืนนี้เขาต้องเปลี่ยนจุดหมายปลายทางนิดหน่อย 

    'ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงยังไม่ถึง ฉันจะอุ้มขึ้นห้องแล้วนะ'  - ไทเลอร์











    "มาทันจนได้นะ ไม่สนุกเลย" เพื่อนตัวใหญ่ออกมารับเขาที่หน้าบ้าน  เจ้าตัวกอดเขาเบาๆ ก่อนขยับออกมายืนส่งยิ้มกว้าง โดยที่มือข้างนึงยังถือแก้วไวน์ค้างไว้อยู่เลย

    "เมารึเปล่า ปกติไม่มาหลับบ้านคนอื่นง่ายๆแบบนี้นี่นา" โทรุมีสีหน้าครุ่นคิด เขาเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามายังห้องรับแขกด้านใน

    บนโซฟาตัวยาวปรากฏร่างเล็กที่กำลังนอนหลับพับขาเรียบร้อย น่าเอ็นดูจนเผลอขยับยิ้มบาง รอยยิ้มที่เจ้าของบ้านเห็นแล้วหมั่นไส้จนนึกอยากจะแกล้งนัก รู้งี้ไม่บอกก็ดี ปล่อยให้กลับบ้านทากะแล้วไม่เจอใครคงสนุกกว่า

    "เมาอะไรดื่มเท่าไหร่เชียว เหงาล่ะมากกว่า เอาแต่นั่งจ้องมือถือ ฝากจัดการต่อด้วยล่ะ ....ข้างบนมีห้องว่างห้องนึง คืนนี้นายก็ค้างนี่ก่อนละกัน"

    โทรุพยักหน้ารับรู้ ส่งยิ้มให้เพื่อนตัวใหญ่ พลางเอ่ยขอบคุณเบาๆ ไทเลอร์เดินหายเข้าไปในห้องครัว คงจะไปเอาเครื่องดื่มเพิ่ม เสียงสาวๆอีกสองสามคนแว่วตามมา แปลกมากที่ปาร์ตี้คืนนี้เจ้าตัวเล็กของเขาดันพลาดซะได้

    คนตัวสูงย่อตัวลง ชันเข่าอยู่ข้างๆร่างขดกลมบนโซฟา คงจะหลับลึกจริงๆ เขาอยู่ใกล้ขนาดนี้ยังไม่รู้สึกตัว

    มือหนาเอื้อมสัมผัสพวงแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่ออาจจะเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เจ้าตัวขยับซุกเขาหาเล็กน้อย ขยับยิ้มเล็กๆบนมุมปาก

    "โท....รุ"

    "หืม....กลับมาแล้วครับ" เสียงทุ้มเอ่ยรับแผ่วเบา ไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือไปตามพวงแก้ม ค่อยๆก้มลงบรรจงแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากสวย

    "อะแฮ่ม...บ้านเพื่อนค่าา เพื่อนยังอยู่จ้ะ" เสียงแหลมๆของไทเลอร์ดังขึ้นด้านหลัง โทรุหันไปหัวเราะใส่ไหวไหล่ดูไม่สะทกสะท้านจนน่าหมั่นไส้

    "โอเคร...ราตรีสวัสดิ์นะไท เจอกันพรุ่งนี้" คนตัวสูงกล่าวลา พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาโดยง่ายดาย ศรีษะทุยซบเข้ากับแผ่นอกกว้างอย่างพอเหมาะพอเจาะ

    "รีบๆไปนอนเลย นัตโตะว่าเหม็นแล้ว ความรักพวกนายนี่เหม็นกว่าล้านเท่า เจอกันพรุ่งนี้ กู้ดไนท์จ้ะ"


    โทรุบรรจงวางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่ม กระเป๋าของเขาถูกเอามาเก็บไว้บนห้องเรียบร้อย ชายหนุ่มค้นเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวออกมาวางเตรียมไว้ ก่อนจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป



    ที่นอนยวบลงพร้อมกับกลิ่นหอมอันคุ้นเคย ทากะพลิกตัวเข้าหากลิ่นนั้นซุกหน้าลงแนบสัมผัสหยุ่นอุ่น มือเล็กยกขึ้นโอบไว้

    เป็นฝันที่ดีชะมัด ฝันว่าได้นอนกอดโทรุ

    เจ้าบ้านั่นคิดถึงจะตายแล้ว เมื่อไหร่จะมาสักทีนะ.

    เหมือนอ่านความคิดของเขาออก คนตัวสูงที่ใส่เพียงกางเกงนอนตัวยาวเปลือยอกท่อนบนกระชับอ้อมแขนกอดร่างอุ่นนี้แน่น

    พรุ่งนี้เช้าเจ้าตัวเล็กจะตกใจแค่ไหนนะถ้าตื่นมาแล้วเจอเขา จริงๆก็มาถึงก่อนล่วงหน้าสองวันละนะ จากที่ประชุมกันว่าจะมีถ่ายเอ็มวีเพิ่มเติม

    ก็ช่วยไม่ได้....ก็มันคิดถึงนี่นา คิดถึงอยู่ตลอดเลย.



    ------------------------------------



    คนตัวเล็กมุ่นหัวคิ้ว ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆเขาไม่ได้นอนอยู่บนโซฟาแล้ว

    ว่าก็ว่าเถอะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็เรื่องนึง แต่เจ้าของแผ่นอกเปลือยที่เขาซุกซบอยู่นี่สิ

    "โทรุ...." เขาอุทานเสียงแผ่ว กวาดตามองใบหน้าคมเจ้าของอ้อมแขน จมูกคม เรียวปาก รอยช้ำจางๆใต้ตา บ่งบอกว่าเป็นคนที่เขาคิดถึงมาโดยตลอด ยอมรับว่าตกใจมากๆ ไม่มีทางเป็นหมอนั่นแน่ๆ คนที่ยังอยู่อีกซีกโลกนั่น

    เขาเห็นโทรุ....

    มือน้อยยกขึ้นช้าๆ กล้าๆกลัว ก่อนแตะข้างกรอบหน้าคมที่นูนสวยด้วยสันกราม มือหนาของคนในฝันยกขึ้นวางซ้อนทับกระชับมือน้อยบีบเบา มันอุ่นสมจริง...เขาลืมตาขึ้นมาสบ

    "อรุณสวัสดิ์ครับ" คำทักทายเสียงต่ำที่มาพร้อมสัมผัสแผ่วเบาบนเรียวปากหนา คนตัวสูงกดร่างเล็กกว่าไว้กับเตียงนิ่ม ก่อนเปลี่ยนจูบแผ่วเบาให้หนักหน่วงเรียกร้อง ลึกซึ้งให้สมกับความคิดถึงที่สั่งสมมาโดยตลอด

    เหมือนจริงจนไม่น่าจะใช่ความฝันแล้ว คนที่เคยโอนอ่อนตามใจ ดันแผ่นอกกว้างออก คนตัวสูงไม่อยากจะยอมง่ายๆ แต่สุดท้ายจำต้องถอนริมฝีปากอย่างจนใจ

    "โทรุ....เดี๋ยว...นายจริงๆหรอ เป็นไปไม่ได้ ทำไมมาอยู่นี่ มันยังไงกันแน่"

    "ก็คิดถึง....คิดถึงมากๆ" คำอ้อนที่ดังคลออยู่ข้างหู กับใบหน้าคมที่ขยับซุกไซร้อยู่แถวนั้น

    คนที่รู้ตัวว่าไม่ได้ฝันพลันเบิกตาโพลง ใบหน้าแดงซ่าน ตัวเล็กพยายามห้ามเขาเป็นพัลวัน จนมือใหญ่กว่าจำต้องรวบสองมือนั่นกดไว้เหนือศีรษะเจ้าของ

    ดวงตาคมทอดมองใบหน้าเรียว กวาดมองทั่วใบหน้าก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากแดงระเรื่อนั่น

    "อย่าไปนอนแบบนั้นที่ไหนอีกนะ ครั้งนี้ถือว่าตักเตือนจะลงโทษสถานเบาเอาไว้ก่อน"

    คนตัวเล็กทำหน้าเหรอหรา อ้าปากจะคัดค้าน แต่ก็ถูกคนตัวโตจู่มโจมปิดปากไว้ โทรุจูบลึก นาน จนเขาใจสั่นไปหมด มือหนาปล่อยข้อแขนเล็ก แล้วล้วงลอดเข้าไปในเสื้อสีเข้ม รูปสัมผัสสีข้างโค้งกับหน้าท้องแบนราบที่นับวันจะผอมมากขึ้นทุกที

    ทากะค่อยๆจูบตอบ วงแขนเล็กโอบรัดรอบคอเขา เอียงใบหน้ารับปรับมุมให้เขารุกรานอย่างรู้ใจ มือหนาขยับลงต่ำ ต่ำลง....ก่อนจะหยุดแค่นั้นพร้อมกับถอนริมฝีปากออก แววตาคนใต้ร่างแฝงความงุนงงชัดเจน คนตัวสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์

    "กลับบ้านเรากันเถอะ ไม่อยากถูกขัดจังหวะน่ะ" ประโยคชี้แจงกึ่งชักชวน ที่คนตัวเล็กค้อนเข้าให้ ทากะผลักไหล่หนาเบาๆ รีบจ้ำหนีเข้าห้องน้ำไป

    โทรุมองตามหลังทิ้งตัวลงนอนแผ่แล้วถอนใจ อีกสองวันเรียวตะกับโทโมยะจะตามมาสมทบแล้ว คงต้องใช้เวลาช่วงนี้กับทากะให้คุ้มที่สุดล่ะนะ.

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in