Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
พ่อค้าทาโกะ
  • “วันนี้ก็เหมือนเดิมนะครับ ชุดเก้าร้อยเยนกลับบ้าน” คุณพี่คนขายเอ่ยขึ้นทันทีตอนที่เงยหน้าขึ้นมาเจอผมยังคงส่งยิ้มหวานกับแววตาสุกใสเสมอทุกครั้งที่เจอกัน 


    ลูกค้าตัวสูงได้แต่ยิ้มเขินๆ ไม่กล้าสบตา พยักหน้ารับน้อยๆ ดีใจที่ด้านหลังไม่มีคนมาต่อคิว ไม่งั้นคงได้เห็นท่าทางล่กๆกับใบหูที่เปลี่ยนเป็นสีแดงของเขา


    เขาแอบชอบคนตัวเล็กเจ้าของร้านทาโกะริมแม่น้ำข้างๆโรงเรียนมัธยม  พี่เขาเป็นคนตัวเล็ก แขนเล็ก ขาเล็กร่างกะทัดรัดกระจิ๋วหลิวไปหมดใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูจะเด็กกว่าเขาจนคล้ายว่าเจ้าตัวยังคงอยู่มอปลายด้วยซ้ำ  ทั้งที่อายุอานามก็ปาไปยี่สิบห้าแล้ว  อันนี้รู้เพราะเคยฝากเพื่อนมาถาม แต่พอตกเย็นเท่านั้นตอนพี่คนขายยื่นทาโกะให้เขายิ้มหวานแล้วบอกว่ายี่สิบห้าครับ


    วันนั้นแทบกลับบ้านไม่ถูก เขินมาก


    แต่นะห่างกันเจ็ดปีเชียวหรอ....ไม่สิเจ็ดปีเอง


    เขาชอบมองเวลาริมฝีปากหนาขมุบขมิบทวนรายการที่ลูกค้าสั่ง  ยิ่งในวันที่อากาศเย็น ลูกค้าห้อมล้อมจนเต็มหน้าร้าน อากาศหนาวกับทาโกะร้อนๆจึงเข้ากันดีเป็นพิเศษ  แม้นั่นจะทำให้พี่ชายดูเหนื่อยแต่ก็ไม่เคยหยุดส่งยิ้มให้กับทุกคนที่เข้ามาหา เป็นช่วงเวลาที่ร้านจะขายดีมากๆ


    ซึ่งบอกตามตรง....เขาไม่ชอบเท่าไหร่  มันดีสำหรับพี่ตัวเล็กแต่มันเป็นโชคร้ายสำหรับเขา ยิ่งคนเยอะเขาต้องรีบซื้อรีบกลับเพื่อไม่ให้เกะกะการทำมาค้าขายของพี่ชายทาโกะ


    เขามองตามมือขาวที่กำลังจัดการกลับเจ้าก้อนแป้งบนกระทะหลุมทรงกลม ท่าทางคล่องแคล่วว่องไวมองเพลินมากๆ  ดูน่าสนุกจนอยากสมัครเป็นลูกมือ คงเห็นเขาเงียบไป ตาใสๆถึงเหลือบขึ้นมองเป็นระยะ 


     “ช่วงนี้สอบรึเปล่าครับ  เห็นน้องชายผมกลับมาบ่นทุกวันว่าเรียนยังไม่ทันเข้าใจคุณครูก็เรียกสอบซะแล้ว” เขาเงยหน้าขึ้นมองคนถาม เห็นเขามัวแต่สนใจทาโกะตรงหน้าไม่ได้มองมาจึงเบนสายตาไปที่แป้งเนื้อขาวแล้วตอบเบาๆ


    “ครับ  สอบปลายภาคแล้วน่ะครับ เหมือนจะแว้บเดียวเอง ผมก็รู้สึกแบบนั้น  แต่ความจริงคือเปิดเทอมมาสามเดือนได้แล้วล่ะครับ”


    เสียงฉ่าเบาๆ ดังคั่นบทสนธนาพร้อมกับกลิ่นทาโกะที่ค่อยๆอยู่ตัว  เจ้าของร้านหยุดมือปล่อยให้เจ้าก้อนกลมเซ็ตตัวเองสักครู่แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกค้าตัวสูง


    “คิดไปก็ไวนะครับเทอมนึง ตอนปิดเทอมผมก็เหงาน่าดูไม่มีน้องนักเรียนน่ารักๆมาอุดหนุน”


    “ปิดเทอมก็ขายหรอครับ” เด็กหนุ่มมอปลายมีสีหน้าตกใจจนพี่ทาโกะหัวเราะออกมา ตลกตาโปนๆที่เบิกกว้างเกินจริงนั่น


    “ครับ...อาจจะปิดร้านไวหน่อย แต่ก็ขายทุกวันตามปกติครับ แต่ผมก็เพิ่งมาเปิดได้ไม่นานเราคงคิดว่าร้านมาตอนเปิดเทอมล่ะสิ ” 

    คนตัวสูงพยักหน้าน้อยๆก็ใช่...เขาปิดเทอมไปสองเดือนเต็ม  ตอนเปิดเทอมสองวันแรกก็เห็นร้านมาตั้งอยู่แล้ว  แถมลูกค้าก็เยอะอีกต่างหาก  เหมือนทุกคนรู้ว่าที่นี่มีร้านทาโกะเป็นปกติ  พอปิดเทอมบอกตามตรงเขาช่วยงานที่บ้านอย่างเดียวไม่เคยเฉียดเข้าใกล้ละแวกโรงเรียนอีกเลย


    ถ้าเขามาปั่นจักรยานเล่นแถวนี้บ้าง  คงเจอพี่ทาโกะตั้งนานแล้ว  ไม่ใช่แค่สามเดือนนี่   คิดๆไปเขาคงกินทาโกะจนตัวกลม กินจนเป็นอาหารหลักแทนข้าวไปเลย


    “เรียบร้อยครับ ระวังร้อนนะครับ ผมแถมผงปลาหมึกให้พิเศษสำหรับลูกค้าขาประจำเลยนะครับ” เขายิ้มกว้าง มือเล็กจัดแจงส่งทาโกะในกล่องใสที่บรรจุใส่ถุงหูหิ้วมาอีกชั้น  เด็กนักเรียนล้วงกระเป๋ากางเกงนับเหรียญจนครบเก้าร้อยเยนแล้วส่งให้พ่อค้าหน้าใส   


    พี่ชายทาโกะยิ้มเอ็นดู คิ้วเข้มๆนั่นขมวดไปมาระหว่างนับโดยไม่รู้ตัวสงสัยจะกลัวมีเงินให้เขาไม่ครบ


    “เก้าร้อยเยนพอดีครับ” เด็กหนุ่มวางเหรียญลงบนถาดรับเงิน  เขาไม่ชอบวิธีการนี้เลย อยากส่งให้กับมือมากกว่า คิดว่ามือเนียนๆของพี่ทาโกะต้องนิ่มมากแน่ๆ


    เด็กหนุ่มหน้าหมองลง มองทาโกะในถุงแล้วได้แต่ถอนใจเบาๆ


    เสร็จไวจัง....ยังอยากจะคุยกับเขาอีกหน่อยแท้ๆ


    งั้นซื้อเพิ่มดีมั้ย  ไม่มีคนด้วยยืนกินมันตรงนี้เลยกินช้าๆจะได้คุยกันนานๆ


    ความคิดที่เด็กหนุ่มยิ้มตาใส รีบหันไปหาพ่อค้าที่เหมือนจะรออยู่แล้ว


    “เอ่อ...ขอเก้าร้อยเยนเพิ่มอีกชุดนึงครับ ทานนี่”


    “แล้วอันนั้น” คนขายหน้าหวานปรายตามองทาโกะในมือเขา ก่อนหันมาสบตายิ้มๆ


    “อ่า...ของพี่ชายน่ะครับ พี่ชายก็ชอบเหมือนกัน”


    แรกๆอ่ะใช่ แต่หลังจากถูกน้องชายแบบเขาบังคับกินทุกวันก็เริ่มเอียนจนได้ยินคำว่าทาโกะแล้วหลอนน้ำตาเล็ด


    “งั้นทานอันนั้นก่อนมั้ยครับ ของสำหรับกลับบ้านเดี๋ยวทานเสร็จผมจะทำให้ใหม่จะได้ร้อนๆ” พ่อค้าเสนอ คนตัวสูงยิ้มเขินเขามัวคิดแต่แผนจะดึงเวลาจนอะไรก็ดูล่กไปหมด


     “เข้ามานั่งข้างในก่อนสิครับ  ร้านอาจจะเล็กไปหน่อย แต่มีเคาน์เตอร์บาร์สำหรับลูกค้าที่ยังไม่รีบไปไหนอยู่ครับ” เจ้าของร้านผายมือ จัดแจงเอาเก้าอี้สูงมาให้เด็กหนุ่มลูกค้าประจำ


    “ขอบคุณมากครับ” เขาก้มหัวให้พี่ทาโกะคนใจดี แล้วรีบมุดตัวตามเข้าไปในร้านเล็กๆ  ร้านที่หอมไปด้วยกลิ่นทาโกะ


    “อันนี้ชาเขียวเย็นครับ บริการพิเศษจากผมเอง” เจ้าของร้านเดินมาเสิร์ฟน้ำถึงที่   พอมายืนข้างๆถึงได้รู้ว่าพี่ชายทาโกะสูงแค่คางเขาเท่านั้นเอง จินตนาการแล้วพาลให้หน้าขึ้นสีโดยไม่รู้ตัว


    รอไม่นานทาโกะอีกชุดก็มาเสิร์ฟลงตรงหน้า  พร้อมกับเจ้าของร้านที่ถือกระป๋องชาเขียวมานั่งลงข้างๆ เพราะดูท่าจะไม่มีลูกค้ามาอีกสักพัก


    เด็กหนุ่มลงมือคีบลูกแรกที่ส่งควันฉุยแล้วใส่เข้าปาก 


    “ระวังนะครับมันเพิ่งสุก มันร้อน”


    ไม่ทันแล้ว...เขามัวแต่ตื่นเต้นที่พี่มานั่งข้างๆจนเผลอใส่เข้าไปทั้งลูก   ลิ้นคงพองหมดแล้วคายก็ไม่ได้ คนตัวสูงน้ำตาเล็ดท่าทางตอนป้องปากทรมานสุดชีวิต   เรียกเสียงหัวเราะใสๆของพี่ชายดังคับร้าน  เขาช่วยลูบหลังลูกค้ามอปลายคนเด๋อ  ยิ้มจนตาหยีอ้า จนเห็นฟันขาวครบทุกซี่


    น่ารักจนเขายอมลิ้นพองกินข้าวไม่รู้รสไปทั้งอาทิตย์เพียงแค่ได้เห็นมันอีก


    “ร้อน...ร้อนจริงๆด้วยครับ แต่อร่อยมากเลย อร่อยเหมือนทุกวัน ”ลูกค้าพูดขึ้นหลงจากจัดการเจ้าลูกแรกเสร็จ หน้าแดงปากเจ่อ เขาซดชาเขียวเย็นจนหมดแก้ว   พี่ชายเจ้าของร้านเดินไปหยิบชาในตู้มาเพิ่มแล้วเปิดรินใส่แก้วเขา


    “ชอบกินทาโกะมากสินะครับ เห็นมาซื้อทุกวันเลย”


    “ครับ...ชอบ....ชอบมากๆ” ตอนพูดนั่นเขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างไม่วางตา คนเพิ่งรินชาเสร็จตวัดกลับมามองแล้วได้แต่แสร้งเลิกคิ้ว


    “หมายถึงทาโกะร้านพี่อร่อยมากจริงๆครับ ผมชอบมากๆเลย”


    “แล้วนี่เรียนอยู่ปีไหนแล้วครับ” เขาเอียงคอถามเหล่มองเครื่องแบบก็พอรู้ว่าเป็นเด็กมอปลาย ตัวก็โตขนาดนี้ด้วย


    “มอปลายปีสามแล้วครับ ปีสุดท้าย” ลูกค้าตอบด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงจนน่าเอ็นดู คนขายทาโกะยิ้มบางสีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดบางสิ่งอยู่


    “...ใกล้จบแล้วสินะ รุ่นเดียวกับน้องชายผมเลย  นี่วางแผนอนาคตไว้รึยังครับ” ตอนสายตากลมตวัดกลับมาอยากสารภาพออกไปเหลือเกินว่า วางพี่ไว้ในอนาคตผม แต่ก็กลัวจะโดนเขาปาด้วยทาโกะร้อนๆเพราะไปกวนเขา


    เจ้าหนูมอปลายจึงทำเพียงส่ายหน้าช้าๆ แล้วสารภาพตามจริง“คงช่วยที่บ้านทำร้านอาหารต่อน่ะครับ ที่บ้านผมมีร้านอาหารอยู่”  มัวแต่จัดการจิ้มทาโกะแหวกไส้ให้ควันลอยออกมาเพื่อลดไอร้อนจนไม่ทันเห็นว่าดวงตากลมใสของคนข้างตัวที่เบิกขึ้นด้วยอาการตื่นเต้น


    “ว้าวดีจัง ผมก็เรียนมาด้านนี้เลยล่ะ ทางบ้านไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่ผมเป็นคนดื้อน่ะ  พอไม่มีธุรกิจเองงานเชฟก็จะหายากหน่อยๆตอนนี้เลยถือโอกาสมาเปิดร้านทาโกะฆ่าเวลาไปก่อน” เขามองเจ้าหนุ่มที่เคี้ยวตุ้ยๆด้วยสีหน้าอ่อนโยนแล้วหันไปกระดกน้ำในกระป๋องของตัวเองบ้าง


    “อ่อ...แปลว่าตอนนี้พี่หางานอยู่หรอครับ” ถามหยั่งเชิงไว้ก่อนใจจริงอยากโทรไปหาป๊าเดี๋ยวนี้ แล้วบอกว่าเจอเชฟที่เขาอยากได้ แค่ก.....เชฟฝีมือดีขอใช้อำนาจว่าที่เจ้าของร้าน แต่ง......แค่ก ฝากพี่ทาโกะเข้าทำงานที่ร้านเดี๋ยวนี้


    พี่ทาโกะมีสีหน้าไม่จริงจังนัก เขาหมุนกระป๋องเล่นแล้วว่า


    “ไม่เชิงว่าหางานนะ ตอนแรกก็รอเรียกสัมภาษก์น่ะ แต่พอมาลองทำทาโกะก็ชักติดใจ ทำไมทำมาก็เปิดร้านมาจะห้าเดือนแล้ว  ตอนช่วงสองเดือนแรกกำลังจะปิดแล้วล่ะครับ ดีที่ยังเปิดต่อเพราะสามเดือนหลังมานี่ก็มีความสุขมากเลยครับ เลยคิดว่าแบบนี้ก็โอเคนะ”


    ใช่.....ผมรู้จักพี่เขามาสามเดือนแล้ว เจอกันช้าไปหน่อยแต่ดีใจจังที่พี่เขาไม่ตัดสินใจปิดไปตั้งแต่สองเดือนแรกจริงๆ


    คนตัวโตเขี่ยไม้จิ้มบนลูกทาโกะที่ยังเหลืออยู่อีกครึ่งถาด


    “อาทิตย์หน้าผมก็จบมอปลายแล้วล่ะครับ”


    “อ่อ...” คนข้างตัวเอ่ยรับเบาๆ 


    “คงไม่เจอพี่อีก”


    ไม่กล้าหันไปมองพี่ทาโกะเลย คาดหวังสีหน้าเศร้าสร้อยอาลัยอาวรณ์จากเขา แต่ก็สำเหนียกตัวได้ว่าแค่ลูกค้าชั่วคราว เขาคงไม่รู้สึกอะไร


    “เรียนจบถือเป็นเรื่องที่ดีต่างหากครับ...ไว้คิดถึงทาโกะก็แวะมาอุดหนุนได้ครับ  ผมไม่ย้ายร้านไปไหนหรอก”


    “แล้วถ้าคิดถึงคนขายทาโกะล่ะครับ”


    “เห....”


    คนอ่อนกว่าหมุนตัวมาเผชิญหน้าด้วยในที่สุดดวงตาติดจะโปนเพราะนอนน้อยจ้องลึกเข้ามาในแววตาใสแจ๋วของคนทำทาโกะ


    “ผมชอบมากนะครับ”


    “...”


    “หมายถึงพี่น่ะ”


    “...”


    “ผมชอบพี่มากนะ”


    ใจน้องมอปลายเต้นตึกตัก พี่เขามองกลับแต่อ่านแววตาใสนั่นไม่ออกเลย  เขานิ่งนานจนคนรอชักใจคอไม่ดี คิดถูกไหมนะที่พูดออกไปแบบนี้ แต่ถ้าเก็บไว้ถ้าระหว่างเขาไม่อยู่มีคนที่มาชอบพี่ทาโกะแบบเขา มาชิงบอกตัดหน้าไป เขาจะทำยังไงอย่างน้อยก็ส่งความรู้สึกไปถึงเจ้าตัวแล้ว จากนี้เป็นหน้าที่พี่เขาที่จะต้องตัดสินใจว่าจะตัดเยื่อใยหรือจะให้เขาไปต่อ


    คนตัวเล็กอมยิ้ม มือขาวยกขึ้นเกาท้ายทอย แก้มเนียนขึ้นสีจาง “รู้ครับ ก็มาซื้อทุกวันขนาดนี้นี่เนอะ”


    เขาเบิกตากว้าง “ ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ ” 


    จริงๆแค่คิดในใจแต่ดันมีเสียงออกไปซะงั้น  ไม่ใช่ไม่เคยมีคนบอกเรียวตะก็เคยพูดเรื่องนี้  บอกว่าเขารู้กันทั้งโรงเรียนว่าผมชอบพี่ร้านทาโกะ  แต่ตอนนั้นก็คิดว่าเพื่อนอำเล่น  


    ไม่คิดว่า....


    “ดูไม่ยากหรอกครับ” เด็กหนุ่มตัวโตรีบก้มหน้าซ่อนแก้มสีแดงสุกปลั่งของตัวเองอายจนอยากมุดแผ่นดินหนี


     “ที่จริงผมได้งานตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้วล่ะ” เสียงใสที่ดังขึ้นต่อทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจเป็นอย่างมาก


    “อ้าว...แล้วทำไมถึง....”

    “ก็ต้องมาขายทาโกะให้เด็กคนนึงน่ะครับ อยากเจอเขาทุกวัน” คนว่ายิ้มแฉ่ง จนร้านเล็กใต้แสงสลัวดูสว่างขึ้นทันที


    น้องมอปลายเบิกตาโต อ้าปากที่กำลังจะงับทาโกะค้าง เผลอทำทาโกะในมือหล่นใส่ถาด


    “ชอบเขาเหมือนกันครับ กำลังจะหาทางบอกอยู่พอดี ”


    ทาโกะวันนี้อร่อยจนเขาน้ำตาซึม


    “ไม่ต้องขายทาโกะแล้วล่ะครับ ร้านอาหารของผมอยากซื้อตัวพี่”


    “จะดีหรอครับ กินทาโกะทุกวันน่าเบื่อแย่เลย” เขาแกล้งถามยิ้มๆ


    “ตั้งแต่เมื่อกี้ก็ตัดสินใจจะกินทั้งชีวิตแล้วล่ะครับ”



    เจ้าของร้านก้มหน้ายิ้มเขิน เด็กหนุ่มยิ้มกว้างก้มลงเขี่ยทาโกะในถาดที่เหลืออยู่ แล้วจิ้มกินไม่หยุด



    ทาโกะวันนี้อร่อยเป็นพิเศษจริงๆนะ   ^_^


     


     

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in