Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
Game Caster II
  • โทรุยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้ามีทติ้งรูมไม่ได้ใส่สูทมาหรอก กลัวทางการและเด่นเกินไป เขาเลือกสวมเพียงเชิ้ตสีแดงเลือดนกที่ตัดกับผิวขาวของตัวเองคู่กับยีนส์เข้ารูปสีดำพอดีตัวและรองเท้าหนังขัดเงาสีเดียวกัน  ผมสีบลอนด์ถูกเซ็ตมาอย่างดี วันนี้ตั้งใจงดบุหรี่เพราะกลัวกลิ่นติดตัว


    เขาประคองช่อดอกไม้ไว้ในอ้อมแขนให้ทางร้านช่วยเลือกให้ ตอนแรกตั้งใจจะซื้อเป็นกุหลาบแดงช่อใหญ่ดีที่เบรคตัวเองทันมันคงมองไม่ดี  จู่จะมีคนที่่งรู้จักกันมาแสดงความยินดีด้วยช่อกุหลาบแดง


    ยังไม่ถึงเวลา ใจเย็นไว้ก่อน...

    โชว์บัตรในมือถือให้กับใครคนนึงที่โต๊ะด้านหน้า มีสาวๆสามสี่คนหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังรับลงทะเบียนอยู่

     ส่วนคนที่กำลังเช็คข้อมูลของเขาเป็นผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานผิวขาวละเอียด เข้าสวมเชิ้ตสีน้ำเงินพอดีตัวพับท่อนแขนโชว์ผิวขาวๆนั่นดูตัวเล็กบอบบางไปหมด 


     ใบหน้านั้นแย้มรอยยิ้มน่ารัก เขาเงยขึ้นสบตาแขก เหล่มองช่อดอกไม้ จนโทรุต้องหลบสายตาแล้วยิ้มเขินๆ คนคนนั้นไม่ได้พูดอะไร  แค่ส่งสายคล้องบัตรสำหรับเข้างานให้แล้วยิ้มสำทับ 

    เสร็จจากเขาเหมือนมีใครคนนึงเข้ามาคุยด้วยแล้วร่างนั้นจึงผละออกไปไม่ได้อยู่รับลงทะเบียนอีก


    โทรุก้มลงมองป้ายที่คล้องคอตัวเอง มันเขียนว่า VIP ตัวใหญ่ๆ  มือไม้ชักเย็นๆกังวลสารพัดสิ่ง กลัวคุณกระต่ายผิดหวังในตัวเขา เขาก็แค่ผู้ชายธรรมดากลัวว่าจะผิดจากที่คุณเขาจินตนาการไว้ แต่มาถึงนี่แล้ว ตัดสินใจแล้วยังไงก็จะไม่หนีเด็ดขาด


    มีผู้หญิงคนนึงน่าจะเป็นหนึ่งในผู้จัดงานเดินมาพาเขาเข้าที่นั่งเจ้าหล่อนแย้มรอยยิ้มน้อยๆยามมองช่อดอกไม้ในมือ 

     เดินเข้ามาไม่นานเขาก็เจอกับห้องจัดงานกว้างๆคล้ายโรงหนังขนาดใหญ่ มุมที่เขาได้ก็เห็นคนบนเวทีชัดเจน มีแกนเปียโนสีขาวหลังใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางเวที ตำแหน่งเก้าอี้ตรงกับที่เขานั่งพอดิบพอดี

    ตอนแรกก็ว่าคนคงไม่เยอะมาก  แต่ผิดคาดทุกที่ถูกเติมเต็มเกือบหมด อันที่จริงโดยรอบเต็มหมดแล้วยกเว้นที่ของเขา

     

    พิธีกรหญิงปรากฏขึ้นประกาศกลางเวทีชวนแขกคุยฆ่าเวลาก่อนจะชี้แจงว่าเจ้าของเสียงใสจะขึ้นมาในอีกสิบนาทีต่อจากนี้  

    ตื่นเต้นชะมัดทั้งที่ฮอลออกจะหนาวแต่มือเขาชุ่มเหงื่อไปหมด พิธีกรสาวลงจากเวทีไปแล้วไฟทั้งฮอลดับลงคนเริ่มส่งเสียงฮือฮา ก่อนสปอร์ตไล จะเปิดจ้าสาดลงกลางเวที บนเปียโนตัวเด่นนั้นณ ที่นั้น เจ้าของร่างเล็กผิวขาวละเอียดในเชิ้ตสีน้ำเงินกำลังจรดนิ้วลงบนโน้ตตัวแรก


    ทั้งฮอลเงียบกริบ โทรุเบิกตากว้าง หนุ่มน้อยที่ยื่นบัตรให้เขากับมือคือคนเดียวกับที่นั่งอยู่บนเวทีในเวลานี้  เหมือนรอบด้านถูกสะกด มีเพียงเสียงเปียโนเพียวๆคลอไปกับเสียงใสที่ส่งมาตามไมค์เผลอมองค้าง แทบลืมหายใจ  ไม่อาจละสายตาจากเขาคนนั้นได้เลย


    คุณกระต่าย....



     

    หลังจากจบโชว์ทั้งห้าเพลง ก็มีช่วงพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเล่าเรื่องราวต่างๆคุณกระต่ายเอนเตอร์เทนเก่งมาก ไม่มีช่วงน่าเบื่อเลย เสียงกรี๊ดปรบมือดังสนั่นแทบจะทุกครั้งที่เขาหัวเราะ  เป็นคนที่ดูฮอตมากๆเขากล้าเมินแชทคนคนนี้ถึงห้าเดือนได้ยังไงกัน เจ้าบ้าโทรุเอ้ย

    คุณกระต่ายร้องปิดท้ายอีกสามสี่เพลง ก่อนจะกล่าวลาแล้วแยกย้ายกันไป

     

    เจ้าของงานเดินหายไปทางหลังเวทีแล้ว โทรุรู้สึกเหมือนมีเหวขนาดใหญ่กลั้นเขาไว้กับคุณกระต่าย ทั้งที่ถูกเขาเชิญมาแต่พอเห็นความต่างชั้นขนาดนี้ก็ไม่กล้าทำเหมือนสนิทแล้วเอาดอกไม้ไปให้เขา


    ยืนนิ่งอยู่นานจนผู้หญิงคนเดิมที่พาเขามาเดินมาแตะข้อศอก


    “โทรุซังคะ เชิญห้องรับรองหลังเวทีกันค่ะ ดอกไม้สวยขนาดนี้ไม่ได้ให้กับมือ เซมไปต้องเสียใจแย่แน่” คนถูกเชิญเงอะงะมองหญิงสาว “จะดีหรอครับ จะรบกวนรึเปล่าครับ ทากะซังเพิ่งจะแสดงเสร็จผม...ผม”


    “ป้ายวีไอพีนั่น ในงานนี้มีแค่โทรุซังที่ได้นะคะ  ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”หญิงสาวแย้มยิ้มกว้างเป็นฝ่ายถือวิสาสะจูงแขนลากเขาไปห้องแต่งตัวหลังเวทีไป

     

    ในห้องไม่มีใคร....


    เจ้าของงานก็ไม่อยู่ จะว่าไปตื่นเต้นกว่าตอนนั่งดูอีกแฮะ


    ก็อก ก็อก


    เสียงประตูถูกเคาะ เขาสะดุ้งรีบหันไป เจ้าของงานปิดประตูตามหลังก่อนเดินยิ้มกว้างเข้ามาหา


    “ดีใจที่มานะครับ ผมทากาฮิโระครับขอโทษที่ตอนนั้นไม่ได้แนะนำตัว ดันออกไปแย่งงานน้องซะได้ แอบขี้โกงนิดหน่อย แต่ผมก็อยากเจอคุณโทรุก่อนนี่นา”เจ้าตัวยิ้มเขินๆ เกาท้ายทอยยามเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือส่งให้


    “โทรุครับ ยามาชิตะ โทรุ อ่า...เอ่อ ดอกไม้ครับดีใจด้วยนะครับ เป็นงานที่ดีมาก โชว์ก็ดีมาก ทากะซัง....สุดยอดมากๆไปเลยครับ”เขายื่นดอกไม้ส่งให้ คนตัวเล็กรับมา ยิ้มกว้างไม่หยุด


    “เขินจัง นี่ผมตื่นเต้นกว่าตอนอยู่บนเวทีอีกนะ”เขาหัวเราะเสียงใสๆ เผลอมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมาอีกจนได้


    “ว่าแต่ทากะซังฝีมือดีขนาดนี้  ไม่คิดจะเป็นนักร้องจริงๆจังๆบ้างเหรอครับหรือมีอยู่แล้ว ผมไม่ค่อยตามวงการเพลงเท่าไหร่ ต้องขอโทษจริงๆครับ”


    ทากะส่ายหน้า “มีแล้วน่ะครับ หลังจากงานนี้ผมจะเซ็นสัญญากับค่ายนึง จะได้ร้องเพลงของตัวเอง จากนี้ไปคงต้องจริงจังมากขึ้น อาจไม่ค่อยว่างไปอัดคลิปเหมือนแต่ก่อนแล้ว”


    “เอ่อ....ดีแล้วครับถือเป็นข่าวดีมากเลยล่ะครับ” ทากะหลุดยิ้มแวบนึงเขาเห็นสีหน้าชายหนุ่มเหมือนจะสลดลงจนต้องรีบเสริม


    “ถึงจะไม่มีเวลาอัดคลิป แต่ผมยังติดตามคุณโทรุอยู่นาฉะนั้นห้ามอู้นะครับ เพื่อแฟนคลับตัวน้อยๆอย่างผม”  โทรุหัวเราะออกมา รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก


    “อย่าลืมมาให้กำลังใจผมบ่อยๆนะครับเป็นคนขี้เหงาคนนึง ได้คุณกระต่าย...อ่า.ขอโทษครับติดซะแล้ว ได้คอมเม้นท์จากทากะซังมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย ”

    ทากะนิ่งไปนิด เขาทำสีหน้าครุ่นคิดคนตัวสูงเริ่มเป็นกังวลเขาขอมากไปมั้ยเนี่ย  ทากะซังก็บอกแล้วว่าจะไม่ว่าง  ยังจะมาขอคอมเม้นท์งี่เง่าจากเขาอีกบ้าจริงๆ


    “ถ้าคอมเม้นท์คงให้กำลังใจได้แค่เวลาคุณโทรุลงคลิป  ขอเป็นไลน์แทนได้มั้ยครับ เอาไว้ทวงเวลาคุณโทรุงอแงไม่ยอมมาเล่นเกมส์ให้ดู ผมจะส่งสติกเกอร์ไปป่วน”


    คนตัวสูงเบิกตากว้าง แน่นอนว่าดีใจมาก เขาควานหามือถือตัวเองแทบไม่ทัน ก่อนจะชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กกว่า


    “ทากะซังขอไลน์ งั้นผมขอเบอร์โทรแลกกันได้มั้ยครับ ผมไม่ชอบเสียเปรียบใครซะด้วย พวกแคสเกมก็งี้ไม่ชอบแพ้น่ะครับ”


    “ไม่มีปัญหาครับ งั้นวันนี้โทรุซังให้ไลน์ผมมาก่อนแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปหากาแฟทานกัน จากนั้นผมจะให้เบอร์โทรอีกที โอเคมั้ยครับ” เจ้าตัวฉีกยิ้มหวาน  ก็แค่อยากหาข้ออ้างเจอเขาก็เท่านั้นเอง  อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆมีหรือเขาจะไม่รู้  


    เขารับโทรศัพท์จากทากะมาสแกนคิวอาร์โค้ดของตัวเอง เจ้าตัวกดเพิ่มเขาเป็นเพื่อนแล้วรีบส่งสติกเกอร์กระต่ายมาทักทายทันที  โทรุมองแชทช่องใหม่ยิ้มๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหาเขา


    “ งั้นวันเซ็นสัญญาผมขอจองตัวทากะซังนะครับ  ไว้มารับไปทานข้าวกัน  มีเรื่องดีๆก็ควรฉลอง” ดวงตาคู่กลมเปล่งประกาย  ดีใจจนเผลอดึงมือคนตัวสูงมาจับไว้


    “ขอบคุณมากนะครับ  แค่วันนี้คุณโทรุมาผมก็ดีใจมากแล้ว  ดีใจมากจริงๆ เราควรเจอกันให้เร็วกว่านี้เนอะ”

    มือหนาอีกข้างวางทับลงบนมือเล็กนั่น


    “ไม่เป็นไรหรอกครับ จะเร็วจะช้า ตอนนี้เราก็เจอกันแล้วเวลาเป็นเรื่องตลกครับ จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยนะครับ ”


    “ทางนี้ก็เช่นกันครับ”

     

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in