Short Fiction [รวมเรื่องสั้น]nillzeronoun
The Hobbit EP I






  •            โทรุ แบกกิ้นเป็นฮอบบิทที่สูงที่สุดในหมู่บ้านไชร์ เขาแอบชอบเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่สมัยเด็กๆนามว่าทากะ ไวส์ แกมจี  ฮอบบิทอัธยาศัยดี และเป็นที่รักของทุกคนในหมู่บ้าน แน่นอนสาวๆก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น 

    วันนี้เขานัดทากะไว้ ว่าจะไปตกปลาในแม่น้ำท้ายหมู่บ้าน ฤดูหนาวใกล้มาแล้ว วินเทอร์อีสคัมมิ่ง แม่น้ำทุกสายกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็ง ทางที่ดีรีบจับปลาเอามาหมักทำปลาร้ากักตุนเป็นเสบียงไว้คือสิ่งที่ชาวไชร์อย่างเราๆมักจะทำกันมากที่สุดในช่วงนี้

    บ้านของโทรุ แบกกิ้นอยู่ใกล้แม่น้ำที่สุด ส่วนบ้านของทากะ ไวส์ แกมจีอยู่อีกฝั่งห่างไปทางต้นหมู่บ้านใช้เวลาเดินเท้าสิบห้านาที 

    บางวันถ้าออกป่ากลับมาดึกเขาจึงมักให้ทากะนอนที่บ้านตน เพราะถ้าเดินกลับบ้านตัวเองที่ต้นซอย งูเงี้ยวเขี้ยวขอเยอะ อันตราย !!!

    ต้องเสียงดังเพื่อให้ทากะ รับรู้ว่ามันอันตราย !!! จริงๆนะ 


    วันนี้เรานัดกันใต้ต้นข่อย ผมปลูกไว้เอง ใบมันเอาไว้ใช้แทนยาสีฟันได้ ยุคนี้ใครๆก็ต้องประหยัด เอาความจริงหรอ เก็บตังค์ไว้สู่ขอทากะน่ะ บ้านผมทำอาชีพเลี้ยงกระต่ายเอง ขายแค่เนื้อกระต่าย ถ้าจะสู่ขอทากะที่เป็นลูกเจ้าของฟาร์มแกะและโรงสีข้าวสาลี ผมต้องมีเงินระดับไหนล่ะ มีแต่พระราชาเท่านั้นที่รู้ 

    แต่รักจริงน้า รักจริงหวังแต่ง ตอนนี้ผสมกระต่ายขายหนักมาก ขยันจนแม่ งง ก็ปีนี้ยี่สิบแล้วตามธรรมเนียมฮอบบิทจะเริ่มแต่งงานทำลูก ก็อายุยี่สิบนี่ล่ะ 

    ทากะรู้ไหมว่าผมชอบน่ะหรอ เดี๋ยวบอกวันนี้ ทำไมใจร้อน ผมจะแต่งเองยังไม่ใจร้อนเลย ใจเยิ้มๆ 

    อ่ะนั่น ทากะมาพอดี ตัวเล็กตัวน้อยของผม

    โทรุ แบกกิ้นโบกมือทักทายคนขาสั้นที่เดินเข้ามาหา เขาสะพายกระสอบหนังไว้ด้านหลัง มือขวาถือเบ็ดคันยาว ยิ้มแฉ่งมาแต่ไกล

    "รอนานมั้ยโทรุ เพิ่งทำบัญชีโรงสีเสร็จ ป๊าเพิ่งอนุญาตให้ออกมา ขอโทษทีน้า"

    "ละบอกม๊าไว้เปล่า คืนนี้กลับดึก ต้องนอนบ้านเรา" คนตัวสูงเดินมาแย่งกระสอบไปสะพาย รวมทั้งเบ็ดคันยาวของคนตัวเล็กด้วย 

    ทากะพยักหน้า ออกเดินเคียงข้างคนตัวสูงตรงไปยังแม่น้ำ

    "บอกแล้วล่ะ แต่ความจริงสิบห้านาทีเอง เราเดินกลับได้นะ ไม่อยากไปนอนเบียดโทรุล่ะ ไปทีไรไม่มีห้องว่างทุกที เราเกรงใจ"

    "ไม่เป็นไร ฝึกให้ชิน"

    "ทำไมถึงชินล่ะ" ทากะเอียงคอถาม 

    "ไม่....ไม่มีอะไร ทากะอ่ะคิดม้ากกก" โทรุละล่ำละลักปฏิเสธ รีบเดินจ้ำ สะดุดรากไม้ล้มหน้าทิ่ม

    "เห้ย....เอาอีกแล้ว เป็นอะไรมั้ย" ทากะวิ่งมาดูเพื่อน คนตัวสูงร้องโอดโอย ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง

    "โทรุซุ่มซ่ามแบบนี้ประจำ ไม่เปลี่ยนเลยนะ" 

    "โธ่...อย่าซ้ำเติมกันสิ" เขาลูบแขน ตบเสื้อที่เลอะดิน ทากะควักผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปัดดินบนแก้ม กับหน้าผากให้เขา หมอนั่นเช็ดอย่างเบามือมาก ขยับมาใกล้จนได้กลิ่นนมแกะ 

    "ถ้ามีทากะดูแลเราแบบนี้ตลอดไปก็ดีนะ" เขาเผลอพึมพำออกมา คนตัวเล็กชะงักก้มลงมองหน้าเขา

    "ก็ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เราอยู่กะโทรุมาตั้งแต่เด็กๆนะ ไม่คิดจะย้ายหมู่บ้านหรอก หรือโทรุไม่ชอบไชร์หรอ "

    คนตัวเล็กว่าไปอีกเรื่อง พอเห็นว่าหน้าเพื่อนกลับมาหล่อใสเหมือนเดิมก็เก็บผ้าเช็ดหน้าเข้ากระเป๋า

    "นั่นสิ เราถามอะไรแปลกๆเนอะ ไม่ย้ายหรอกถ้าทากะชอบที่นี่เราก็จะอยู่กับทากะที่นี่"

    คนฟังยิ้มกว้างแล้วส่งมือฉุดคนที่นั่งบนพื้นให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง 

    "เดินไหวใช่มั้ย ไม่ต้องตกปลาก็ได้นะ เราเป็นห่วงโทรุอ่ะ"

    คนตัวสูงส่ายหน้าจนคอแทบเคล็ด แล้วว่า "ไม่ได้ !! ต้องไป ต้องวันนี้เท่านั้น !!!"

    "โทรุนี่ เป็นคนชัดถ้อยชัดคำเสมอนะ คิก"

    เขาเรียกตะโกนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวต่างหาก ทากะเคยรู้อะไรบ้างเนี่ย 

    "ไปกันเถอะ ขอจับมือนะกลัวล้มอีก " 

    เสร็จ....เนียนได้อีกหนึ่งดอก เจ็บตัวทั้งทีต้องเอาให้คุ้ม

    ทากะเดินฮัมเพลงประจำหมู่บ้าน ไม่นานเขาทั้งสองก็มาถึงแม่น้ำสีฟ้าใสท้ายหมู่บ้าน

    โทรุหย่อนตัวลงไปในเรือก่อน แล้วส่งมือมารับคนตัวเล็กให้ตามลงมา ว่าจะพาไปเก็บดอกบัว จังหวะที่ท่ากะก้มลงดึงสายบัว จะทำเรือโคลง ทากะจะหล่นลงไป เขาตามไปช่วย ทากะสลบไม่ได้สติ แล้วเขาก็จะได้ผายปอด อะคริ

    "โทรุ โทรุ!! เป็นไร เหม่อเชียว " 

    เขาสะดุ้ง ความเป็นจริงคือทากะเป็นคนพายเรือให้ เพราะเขาพายไม่เป็น ส่วนนึงก็เคยตกน้ำตอนเด็ก ว่ายน้ำไม่เป็นอีก มิชชั่นตกปลานี่เสี่ยงชีวิตเขามากๆเลยล่ะ 

    อย่าหน้าซีดนะ ทากะมองอยู่ เก็บอาการๆ

    "ตรงนี้ก็พอแล้วเนอะ เอาตรงนี้ล่ะ " คนตัวเล็กว่าจัดการโยนสมอลงน้ำแล้วหยิบอุปกรณ์ออกมา

    "โทรุไม่เป็นไรแน่นะ โทรุไม่ชอบน้ำนี่นา ไม่น่ารับปากเราแบบนี้เลย " ทากะว่าเนือยๆ เหมือนกำลังรู้สึกผิดที่ฝืนใจเพื่อนมา

    "ไม่....ไม่เป็นไรดิ จะปล่อยให้ทากะมาคนเดียวได้ไง ถึงเราจะพายเรือไม่ได้ ว่ายน้ำไม่เป็น แถมซุ่มซ่ามแต่ก็ชอบทากะ เอ้ย...ชอบตกปลานะ ชอบ...มากๆเลย" เขาหลบตาคนตัวเล็ก ยกมือขึ้นแตะท้ายทอยแก้เก้อ รีบสะบัดเบ็ดเหวี่ยงออกไปสุดแขน

    เขาสองคนไม่ได้พูดอะไรอีก ตกปลาไปเงียบๆแน่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะได้ปลา

    กระทั่งเบ็ดโทรุตึงขึ้น " ได้...ได้แล้วทากะ ปลาติดแล้ว" เขาลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจจนเรือโคลง

    ทากะมีสีหน้าตกใจ เรือโคลงเคลงใหญ่ กำลังจะดึงโทรุลงมาจังหวะนั้นคนตัวสูงหงายหลังตกน้ำไปแล้ว

    "เฮ้ย.....เจ้าบ้าเอ้ย โทรุ โทรุ" 

    ทากะกระโดดน้ำลงไปงมคนตัวสูง 

    อะไรอ่ะ นุ่มๆ อุ่นๆ ยุ่นๆ กลิ่นคล้ายนมแกะ

    โทรุเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ มีลมผ่านเข้ามาในปากเขา แต่ด้านบนก็ถูกอะไรนิ่มๆปิดไว้แล้วเป่าลมเข้ามาแทน

    ปากนี่ ทากะนี่....

    ทากะกำลังจูบเขา !!! 

    แม่คร้าบบบบ ผมฝันดีจังเลย

    คนตัวเล็กถอนริมฝีปากออกไป ผมสำลักน้ำที่กินเข้าไปจนพุงกาง ค่อยๆรู้สึกตัวว่านอนมองยอดไม้อยู่ มีสนามหญ้านุ่มๆรับแผ่นหลังเขาไว้อีกที

    ไม่นานใบหน้าทากะก็ก้มลงมาอีกหน ผมรีบหลับตา จะจูบอีกมั้ย คาดหวังนะ 

    แต่ก็นาน เลยเผลอลืมตาขึ้นแอบมองข้างนึง....

    ตกใจแทบตาย ทากะก้มลงมองเขาแบบจมูกแทบชิดกัน เจ้านั่นถอนตัวไปหัวเราะเสียงดัง 
     ก่อนจะนอนลงข้างๆเขา

    "ขอโทษนะ วิธีนี้คงจะแรงไปเนอะ โทรุตัวหนักเอาเรื่อง เราเกือบตายตอนลากโทรุเข้าฝั่ง"

    "อะไร...ทากะหมายถึงอะไร มันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอ " คนตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆหอบหายใจ เอียงหน้ามามอง เขาจับมือข้างซ้ายของผมขึ้น ส่วนมืออีกข้างจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าของตัวเอง มืืืืืืือเล็กๆชูแหวนสีเงินเกลี้ยงเกลาขึ้นมา  แล้วสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของเขา

    ห้ะ....หมายความว่าไง

    "แต่งงานกันนะโทรุ เราไม่อยากเสียโทรุให้ใคร แล้วก็ไม่อยากแต่งงานกับคนอื่นด้วย ยี่สิบแล้วถ้าไม่รีบ เราคงนอนไม่หลับ " เจ้าตัวว่าจริงจัง ก่อนจะพลิกมากอดเขาแน่น

    อ้าว...ทำไมเป็นงี้ 
    งงเลย แต่ก็ดีเหมือนกัน ตอนแรกกังวลแทบตายถ้าทากะปฏิเสธจะทำยังไง เกมพลิกเฉย

    "โทรุคอยดูแลเรามาตลอด ช่วยเราทุกอย่าง ถ้าจะขอโทรุแต่งงานก็อยากให้มองว่าช่วยโทรุได้ เลยใช้วิธีนี้ขอโทษนะ ตกใจแย่เลย"

    "ไม่เป็นไรหรอก มันดีไม่ใช่เหรอนั่นแปลว่าเราต่างดูแลกันและกันได้ไง " 

    "แปลว่าโทรุยอมแต่งกะเราใช่มั้ย ใช่มั้ย " คนตัวเล็กดึงตัวขึ้นค้ำเหนือร่างเขา ดวงตากลมทอแสงเปล่งประกาย 

    โทรุจับสองแขนเล็กแล้วดันตัวขึ้นนั่งช้าๆ ล้วงมือไปยังกระเป๋ากางเกง หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาเช่นกัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนสมัยเด็ก แล้วคว้าเอามือซ้ายของอีกฝ่ายมาประคองไว้ 

    มือสวยบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางของอีกฝ่าย

    "แต่งงานกันนะครับ ทากะ" เขายิ้มบาง 
    ทากะมองแหวนบนนิ้วตัวเองอึ้งๆน้ำตารื้น โผเข้ากอดเขาเต็มรัก

    "เจ้าบ้า ให้ลุ้นตั้งนาน นึกว่าจะไม่ขอซะแล้ว"

    "เราเก็บเงินอยู่น่ะ ทากะรวยขนาดนั้น ถ้าสินสอดไม่มากพอ เราจะกล้าไปขอม๊าทากะได้ไง "

    "เอาเท่าไหร่ว่ามา เดี๋ยวเราโอนให้ แล้วพรุ่งนี้ไปขอเลยนะ" 

    "ทำไมใจร้อน"

    "อ้าว ไหนว่าอยากแต่งกะเราไง หรือไม่อยากแล้ว" ทากะทำแก้มป่อง

    "โอ๋เอ๋ งอนซะละ แต่งครับแต่ง ว่าที่เจ้าสาวน่ารักขนาดนี้ ใครจะไปทนรอนานๆไหว" 

    "ต้องมาขอนะ" 

    "อื้ม พรุ่งนี้ไปขอเลย ไม่ปล่อยให้หลุดมือหรอก ก็จองมาตั้งหลายปีแล้ว โดนชิงไป ร้องไห้ตายแน่" 

    "ไม่แต่งหรอก ไม่ใช่โทรุ เราก็ไม่แต่งกับใครหรอก" 

    โทรุยิ้มกว้าง เขาไม่ว่าอะไรเพียงดึงคนตัวเล็กมากอดไว้ แล้วประทับจุมพิตยืนแทนคำมั่นสัญญา ว่าจะรักและดูแลคนคนนี้ตลอดไป












เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in