clandestine;-
sleeping beauty โฉมงามนิทรา
  • แทนที่จะบอกว่าโฉมงามต้องบอกว่าคุณแมวดำหรือเปล่าหนอ เอาเถิด เป็นเรื่องราวการระลึกถึงของความทรงจำที่คุณเจ้าชายหวนคะนึงถึงได้ พูดอย่างนั้นคงถูกต้องมากกว่า



    บางคราวที่เห็นแผลบนตัวอีกฝ่ายยามร่วมรักก็อดไม่ได้ที่จะฝังรอยฟันปกคลุมลงไปแทน ฟิลลิปไม่ชอบ คนของเขาไม่ควรถูกใครมาฝากรอยแผลเอาไว้ และบางครั้งความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเกินกว่าเหตุนั้นก็ทำให้เขานึกขำตัวเองแต่ไม่เคยเลิกนิสัยได้เสียที ท้องนิ้วลากผ่านผิวกาย ทิ้งสัมผัสหนักเบาราวครุ่นคิดก่อนประทับจูบตีตรา วาดหวังอวยพรให้มันมลายหายได้ไวขึ้นทุกครั้งที่ลงตราแทนที่


    พอมานึกเอาทีหลังว่าบาดแผลพวกนั้นมาจากไหน ก็พาลนึกไปถึงว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นแรนดอลนั้นมีแผลเป็นเมื่อไหร่กันหนอ ภาพจำเลือนรางเสียจนต้องขุดค้นลึกลงไปหน่อย และพอนึกได้ ก็ดูเหมือนว่าจะมีอีกความทรงจำหนึ่งพ่วงมาด้วย


    ครั้งสุดท้ายที่เห็นแรนดอลหลับ, เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาเห็นอีกฝ่ายบาดเจ็บจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อ


    ว่ากันตามตรงจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งคุณองครักษ์พิทักษ์กายไม่เคยมีสักคราที่จะทอดร่างลงพักผ่อนเยี่ยงคนปรกติเขาทำกัน ต่อให้ใช้เวลาด้วยกันจวบจนถึงรุ่งสาง ฟิลลิปก็ไม่เคยสักครั้งที่จะตื่นก่อน (และเชื่อเถอะฟิลลิปมั่นใจว่าไม่สักครั้งที่แรนดอลหลับใหลไปพร้อมเขา เวลาลืมตาตื่นมาเห็นแรนดอลทีไรนั่นมักจะหมายถึงอีกฝ่ายยังไม่ได้นอน)


    รายละเอียดค่อนข้างเลือนรางไปพอสมควร เป็นตอนที่ฟิลลิปยังเยาว์วัยกว่านี้ เส้นผมสั้นกว่าปัจจุบัน ยังคงมองโลกใบนี้เป็นสีเทาเเทนที่จะเป็นสีดำ และสะสมซิปโป้ทั้งที่ไม่สูบบุหรี่ ส่วนแรนดอลตอนนั้นยังเป็นช่วงรับภารกิจแรก ๆ อ่อนวัยกว่านี้ก็ใช่ แต่ก็ฝีมืออ่อนด้อยกว่านี้ด้วยเช่นกัน ดูเป็นวัยรุ่นที่อาจจะอนาคตฉบับคนธรรมดาไกลกว่านี้หากไม่ถูกสังคมมาเฟียกลืนกิน และที่สำคัญความสัมพันธ์ของเราสองคนในตอนนั้นคงไม่ลึกซึ้งเท่ากับตอนนี้


    ถ้าจะเล่าให้คร่าวก็เป็นหนึ่งในวันที่ฝนพรำของเมือง ฟ้าฝนมืดครึ้ม และตอนที่ฟิลลิปกำลังอ่านเอกสารงานอยู่ ก็มีการเอกสารแจ้งผลรายงานภารกิจมาพอดี เป็นภารกิจที่สำเร็จสวยงามแต่คงเรียกว่าได้ด้วยดีไม่เต็มปาก เพราะรายชื่อผู้รับผิดชอบภารกิจอันแสนคุ้นตานั้นถูกเขียนต่อท้ายมาว่าได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล 


    แต่แรกเริ่มเดิมทีเเล้วฟิลลิปอาจจะไม่ต้องใส่ใจก็ได้ ภารกิจเรียบร้อยดีก็ดีแล้ว เจ้านายและลูกน้อง ต่อให้เด็กคนนี้จะใช้การได้ดีและดูพร้อมภักด้วยรักและภักดีเพียงใด กับลูกน้องปลายแถวมีหรือที่คุณหัวหน้าแฟมิลี่อย่างเขาจะสละเวลาไป ส่งกระเช้าผลไม้ไปก็เต็มที่แล้วด้วยซ้ำ แต่ด้วยเหตุผลกลอันใดไม่อาจทราบอาจเป็นความรู้สึกรับผิดชอบที่คงเหลืออยู่บางส่วนในจิตใจหรืออาจเป็นเพราะภาพของแววตาที่ยังคงตราตรึงในวันแรกเจอ อาจเพราะหากขาดเสียงที่แฝงความห่วงใยพวกนั้นในชีวิตไปบ้างคงเหงาไม่น้อยกระมัง


    ฟิลลิปเรียกตัวคนทำเอกสารแทนผู้บาดเจ็บมา สอบถามไม่กี่คำ (แรนไปขู่อะไรเอาไว้หรือเปล่าหนอ คนตอบคำถามฟิลลิปถึงได้ทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้เสียอย่างนั้น) และในเวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถหรูสีดำสนิทก็จอดลงตรงหน้าโรงพยาบาลในเครือลูเซียโน่ (ฟิลลิปภูมิใจเล็กน้อย สวัสดิการพนักงานเขาดีนะที่พัก น้ำ อาหาร สวัสดิการค่ารักษาพยาบาลและประกันชีวิตพร้อม)


    เบื้องหลังบานประตู บนเตียงกว้าง; คุณเจ้าชายนิทรานอนอยู่บนเตียง ประดับประดาด้วยผ้าพันแผลสีขาวพันหลายจุดของร่ายกาย และสวมเครื่องแต่งกายแบบผู้ป่วย สีหน้าหลับสนิทเพราะพิษบาดแผลนั้นช่างดูไร้พิษภัย ทรวงอกขยับขึ้นลงตามการหายใจนั้นดูลำบากเล็กน้อย (หมอบอกเขาว่าซี่โครงร้าวจากแรงกระแทก นายไปทำอะไรมาเนี่ยเเรนดอล)


    พอมองแบบนี้แล้วที่เคยได้ยินข่าวกระทบหูมาบ้างว่าเป็นคุณหมาตัวโตที่ห้าวด่องด่องไปทั่วเวลาฟิลลิปไม่เห็นช่างดูไม่เหมือนจริงเอาเสียเลย ต้องบอกว่าเป็นคุณแมวดำที่กำลังหลับใหลอย่างเป็นสุขหรือเปล่าหนอเพราะแมวนั้นไว้ใจใครยากจึงยากจะนอนหลับไปด้วยหากมีคนล้อมรอบ พอได้พักผ่อนก็เคลิ้มฝันไปเสียเเล้ว ผู้มาเยี่ยมยกมือขึ้น วางลงบนกรอบหน้า ปัดปอยผมสีเข้มที่ปรกบังนั้นออกเล็กน้อย เกลี่ยให้เห็นกรอบหน้าคมคายนั้นเต็มตา แล้วจึงละมือออกมาอย่างนุ่มนวล ทิ้งสัมผัสอุ่นไว้บนเรือนผมนั้น


    ไม่อยากจะปลุกคนบาดเจ็บ เขาตั้งใจจะกลับ เเต่สุดท้ายการนั่งมองแมวเหมียวตัวโตกลับรั้งให้อยู่ต่อ งานเอกสารถูกหยิบจับมาทำฆ่าเวลา กระทั่งเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาย่ำเที่ยงคืน ผู้ได้รับบาดเจ็บก็ได้สติ


    แต่แทนที่จะดีใจที่เขามาหา กลายเป็นว่าเจ้าเด็กตื่นมาแล้วงอแงเสียอย่างนั้น 


    ปฏิกริยาตรงกันข้ามกับที่คาดหวังไหวได้รับการเฉลยเมื่อแรนดอลแสดงสีหน้าสลดหดหู่เสียจนอียอร์ชิดซ้าย อุบอิบอะไรทำนองว่าไม่อยากให้ฟิลลิปมาเห็นเจ้าตัวในสภาพนี้เลย เขาหลุดขำออกมาไม่ได้ อะไรกันดูเหมือนแรนดอลจะยังเป็นวัยรุ่นอยู่บ้าง เหตุเพราะประพฤติตนราวชายหนุ่มยามตกหลุมรักแรกแย้มที่อยากดูเท่ต่อหน้าคนที่ชอบ (ฟิลลิปในตอนนั้นไม่ได้คิดว่าเราจะก้าวมาถึงความสัมพันธ์ในปัจจุบัน สาบานได้ เขาแค่คิดว่าแรนดอลในตอนนั้นใช้การได้ สามารถเอามาอยู่ข้างตัวไว้ก็เป็นผลดี ส่วนสาเหตุที่เขาหลวมตัวให้อีกฝ่ายโอบกอดไว้ยามร่วงหล่นในค่ำคืนเป็นเรื่องเล่าสำหรับคราวอื่นเเล้วกัน)


    เขาถอนหายใจออกมา ไม่ใช่เพราะผิดหวัง นเำเสียงกึ่งเอ็ดว่าต่อ “บาดเจ็บก็ดีกว่าเธอไม่ได้กลับมาเห็นหน้าฉันอีกไม่ใช่หรือ เธอควรห่วงสภาพตัวเองตอนนี้มากกว่าการที่ฉันมาเห็นอีกมากกว่านะ”


    นิ้วเรียววางลงบนศีรษะนั้นอีกครั้ง แทรกผ่านกลุ่มผมนั่นเเล้วลูบไปมาเชื่องช้าคล้ายกล่อมเกลาและถ่ายทอดไออุ่นอย่างอ่อนโยนในรูปแบบที่ไม่ใคร่มีใครได้เห็น กระนั้นก็แฝงความมั่นคงเป็นผู้นำไว้ในน้ำเสียงราวจะบอกให้รับรู้ว่าเขาไม่ได้พูดไปส่ง ๆ แน่นอน


    “ ก็ถ้าไม่อยากให้ฉันเห็นเธอในสภาพนี้อีกก็ต้องเก่งขึ้นให้มากกว่านี้รู้ไหม เก่งจนไม่มีใครทำอันตรายเธอได้ “


    มืออีกข้างวาดผ่านบนผ้าพันแผล ขมวดคิ้วจ้องมองมันราวไม่ชอบ แต่เพราะคนเจ็บจึงไม่อยากซ้ำ แม้ใจจริงจะอยากกดลงบนแผลฟกช้ำนั่นให้กระตุ้นตื่นตัวสักทีก็ตาม 


    “ ฉันเองก็ไม่ได้ชอบเท่าไหร่ถ้าเห็นคนของตัวเองต้องบาดเจ็บหรอกนะ แรนดอล”


    เขาละมือออกจากการแตะต้องนั้น ทิ้งร่องรอยความอบอุ่นและความเป็นห่วงไว้อย่างเจือจางเสียจนยากจะรู้สึกเมื่อส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ดูไม่พิมพ์ใจเอาเสียเลย บ่ายหน้าไปยังถาดยาและเครื่องดื่มที่ถูกจัดเตรียมไว้ถ้าเข้าใจไม่ผิดมียาแก้ปวดและยานอนหลับที่ถูกเพิ่มโดสเอาไว้ให้เป็นพิเศษ ฟิลลิปคว้ามายื่นให้


    “ นอนเถอะ นี่เป็นคำสั่ง “ เขาว่าขัดหากเจ้าตัวจะเถียง ซึ่งมีแววสูงว่าแรนดอลจะคัดค้านถ่างตาตื่นต่อ “ส่วนที่ถือว่าเป็นรางวัล ฉันจะอยู่เฝ้าจนกว่าเธอจะตื่นอีกรอบก็แล้วกัน “


    “ ฉันไม่ไปไหนอยู่แล้วล่ะ “


    ฟิลลิปคิดว่านั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นแรนดอลหลับด้วยซ้ำไป ต้องขอบคุณยานอนหลับปริมาณล้มช้าวนั้นหรือเปล่าหนอ

    แต่อย่างไรก็ดี สีหน้านั้นสงบนิ่งและเป็นสุข ชวนมองเสียจนกระทั่งรุ่งสางงานเอกสารของฟิลลิปในวันนั้นก็ล่าช้ากว่ากำหนดการอยู่ดี


    *พอคิดว่าสมัยก่อนตอนที่ฟิลลิปยังมองแรนเป็นเเค่เจ้าเด็กต้องใช้สรรพนามเธอเพราะเอ็นดูมากกว่าและมองว่ายังไงก็เป็นแค่เด็กก็รู้สึกว่านี่มันน่าเขียนจังเลยน้า รู้ตัวอีกทีก็ ว้าวซ่า จบบทเสียเเล้ว /ขอบคุณค่ะ he did made a pinky promise to stay haha*



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in