หลังอ่านนิยายไทยหลังอ่านของน้ำฝน
ปราการแสงจันทร์ : ภัสรสา
  • ADVERTISEMENT



    ชื่อหนังสือ : ปราการแสงจันทร์
    ผู้แต่ง : ภัสรสา
    สำนักพิมพ์ : ภัสรสา พับลิชชิ่ง
    จำนวนหน้า : 543 หน้า
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (เมษายน 2564)
    รายละเอียด : นิชฌานเปรียบเหมือนต้นไม้ใต้เงาจันทร์ ไม่เคยต้องแสงอาทิตย์ ไม่เคยสัมผัสแสงสว่าง ไม่เคยรู้ว่าโลกในยามกลางวันเป็นอย่างไร
    จิลลาดุจว่าวตัวน้อยที่เรียนรู้การลอยตัวท่ามกลางแรงลมทุกรูปแบบ ไม่หวั่นไหวกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผา ไม่ยี่หระต่อความหนาวเหน็บยามค่ำคืน
    เมื่อมีเหตุให้ทั้งคู่ต้องใช้ชีวิตร่วมกันภายใต้ความแตกต่าง อบอวลด้วยความเกลียดชัง ทว่าลึกลงไปกลับมีความเข้าใจซึ่งเริ่มก่อตัวและสานต่อเป็นความผูกพัน
    ทว่าภายใต้ปราการแห่งแสงจันทร์ สายใยบางเบานั้นจะถักทอแน่นหนาเพียงพอให้นิชฌานและจิลลาอยู่ด้วยกันไปได้ตลอดชีวิตจริงหรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…
    นิชฌานเป็นคน ‘ฆ่า’ จิลลาด้วยมือตัวเอง



    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    จะเริ่มยังไงดี

    เหม่อมองจอมาสองนาทีได้ เพราะน้ำฝนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน หรือพิมพ์ยังไงให้ไม่สปอยล์เนื้อเรื่องแต่สื่อออกมาได้อย่างตรงใจที่สุด

    งั้นเริ่มเล่าตั้งแต่แรกเลยดีกว่า 

    แรกของน้ำฝนคือตั้งแต่ตอนซื้อเรื่องนี้

    เคยบอกตัวเองว่า ถ้าจะซื้อนิยายเรื่องไหน ต้องอ่านเรื่องนั้นให้จบภายในปีนั้น น้ำฝนจะเป็นคนใหม่ที่ไม่ดอง แล้วเรื่องนี้ก็เพิ่งออกว่าขาย โดยบอกว่าไม่มีเอี่ยวกับเรื่องไหน ไม่ต่อจากเรื่องใด แล้วออกมาให้จิ้มซื้อในวันที่กำลังหานิยายอ่านพอดี พอจัดการเคลียร์หลังอ่านฯ เรื่องอื่นที่อ่านจบไปเสร็จก็เปิดอ่านทันที

    แล้วก็เป็นเรื่องแรกในช่วงสองสามเดือนมานี้ที่น้ำฝนอ่านหลังปกและอ่านคำนำ เพราะมั่นใจว่าไม่น่าจะมีสปอยล์หรือหลุดบอกจุดสำคัญในเรื่องแน่ๆ และน้ำฝนก็ไม่ผิดหวังเลยสักนิด เพราะคำนำกับหลังปกของนิยายเรื่องนี้ไม่เปิดเผยจุดสำคัญของเรื่อง ไม่มีแม้แต่หลุดสปอยล์ใดๆ แถมยิ่งอ่านก็ยิ่งน่าสนใจ ยิ่งอยากจะรีบอ่านให้ได้รู้เรื่องทั้งหมดไวๆ 

    เพราะนอกจากเนื้อเรื่องแล้ว น้ำฝนอยากรู้อีกอย่างหนึ่งว่า...

    ทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงมีหน้าปกแบบนี้

    ไม่ใช่ไม่สวย แต่แปลกตาเพราะด้วยสี ด้วยตัวอักษรและรูปที่อยู่บนปก ทุกอย่างทำให้อยากรู้ไปหมด 

    ต้องมีอะไรสักอย่าง ต้องสื่อถึงอะไรสักอย่างแน่นอน

    แล้วพอเริ่มอ่าน ทุกจุดทุกตอนมีแต่ความสงสัยไปหมด ไม่ได้สงสัยในแง่ไม่ดีนะ แต่เป็นความสงสัยว่า ทำไมคนนั้นทำแบบนี้ ทำไมคนนี้ทำแบบนั้น แล้วอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างแบบนี้แบบนั้น เป็นความสงสัยในปมเรื่อง สงสัยในการกระทำของตัวละคร อยากจะค่อยๆ ตามอ่าน ค่อยๆ รับรู้เรื่องราวต่างๆ ผ่านตัวหนังสือ แต่ด้วยสิ่งต่างๆ ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นแรงจูงใจ หรือความอยากรู้อยากเห็นของน้ำฝนเอง และสิ่งต่างๆ ที่ตัวละครพบเจอกลับทำให้ค่อยๆ อ่านไม่ได้ ไม่รู้เมื่อไรที่น้ำฝนอ่านแบบไม่รู้เวลา อ่านแบบไม่สนใจสิ่งบอกข้าง อ่านในแบบที่รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาอาหารแล้วมีคนมาเตือน รู้ตัวอีกทีก็โดนบ่นเพราะมือถือติดต่อไม่ได้เนื่องจากแบตเตอรี่หมด รู้ตัวอีกทีก็จบเล่มแล้ว

    น้ำฝนอ่านเรื่องนี้จบในวันเดียว แบบที่ไม่ได้ฝืนหรือเข็นตัวเองใดๆ เลย นอกจากที่ว่างแบบที่ไม่ต้องทำอะไร ก็อาจจะเป็นเพราะตัวละครและเนื้อเรื่องพามาถึงจุดนี้จริงๆ 

    ไม่อยากพลาดจุดไหน และอยากจะรู้ว่าเพราะอะไรกันแน่

    บอกตรงนี้เลยว่า น้ำฝนไม่สามารถเล่าเรื่องย่อหรือสรุปความใดๆ เหมือนหลังอ่านฯ เรื่องอื่นๆ ที่เคยพิมพ์ออกมาได้ เพราะกลัวหลุดสปอยล์ แล้วถ้าหลุดสปอยล์ออกไปจะทำให้ไม่สามารถรับสารจากเรื่องนี้ได้ดีพอ แต่น้ำฝนบอกได้ว่าเรื่องนี้ดี ดีมากๆ ดีจนไม่รู้จะดียังไงแล้ว ดีในแบบที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงออกไปให้ทุกคนเข้าใจ แต่อยากให้มาอ่าน ให้มาซึมซับเรื่องราวของนิยายเรื่องนี้ไปด้วยกัน

    ประเด็นในสังคมหลายๆ อย่างที่เคยพบเจอ ไม่ว่าจะตามข่าวหรือเจอมากับตัวเอง พอมาแรกอยู่ในเรื่องนี้แล้วเป็นอะไรที่สื่อได้อย่างตรงจุด ไม่เลื่อนลอยหรือจับต้องไม่ได้ แต่ทำให้เข้าใจและรับรู้ไปด้วยกันกับตัวละคร เรียกว่าครบเกือบทุกมุม และซึมลึกในความรู้สึก

    ถึงเรื่องจะหนักไปบ้าง

    ใช่.. 

    เรื่องนี้ค่อนข้างหนักในแง่ของปมเรื่องที่มีเกี่ยวจิตใจและความคิด แต่การนำประเด็นที่หลายๆ คนอาจจะมองข้ามมาเขียนเป็นนิยาย จะทำให้ตระหนักรู้ในหลายๆ อย่างได้ดีและชัดเจน

    แน่นอนว่า พอมาจากนามปากกาภัสรสาที่ไม่น่าปล่อยให้คนอ่านอ่านนิยายแบบตาใสจนจบเล่ม มีจุดที่ทำให้น้ำตาซึม และมีจุดที่ทำให้น้ำตาไหลเบาๆ ซึ่งไหลออกมาในแบบที่รู้แล้วนะว่าต้องมีแบบนี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหาทิชชูมาซับน้ำตาให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเรื่อง

    อย่างที่บอกไปแหละว่าบางจุด บางช่วงพอจะเดาลู่ทางของเรื่องได้บ้าง 

    แต่... 

    เดาได้บ้างเท่านั้น ไม่ได้หมายถึงได้ทั้งหมดจนขัดอารมณ์การอ่าน เพราะพอถึงช่วงที่เดาไว้ ถึงผลสรุปสุดท้ายจะเป็นในแบบที่เดา แต่ระหว่างทางกลับไปใช้สิ่งที่คาดคิด และบางช่วง น้ำฝนลำเอียง อยากให้ทิศทางของตัวละครตัวนั้นเป็นแบบนั้นแบบนี้เพราะทนไม่ไหวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ไม่เลย สุดท้าย ทุกคนก็ต้องได้รับผลจากการกระทำนั้น ไม่ว่าจะทางที่ดีหรือทางร้าย

    ตั้งแต่อ่านนิยายของภัสรสามา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่บอกได้เลยว่า ชอบ ไม่ซิ เรียกได้ว่ารักเรื่องนี้มาก ไม่ว่าจะเป็นตัวละครที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นมา ประเด็นและข้อความต่างๆ ที่แทรกอยู่ในเรื่องนี้ยิ่งเป็นสิ่งที่ชอบมาก สิ่งที่นักเขียนพยายามจะสื่อสารออกมา หลายๆ อย่างค่อนข้างทัชใจ ไม่ใช่แค่ทัชเท่านั้น แต่ตรงกับใจจริงๆ สื่อสารสิ่งที่น้ำฝนได้แต่คิด หรือเคยอยู่ในใจออกมาได้อย่างดี น้ำฝนรับรู้ผ่านการอ่านแล้วซึมซับพร้อมกับอยากจะบอกต่อให้คนอื่นได้รับรู้เหมือนที่น้ำฝนได้รู้อยู่ในตอนนี้ 

    จะบอกว่า ความรู้สึกหลังจากอ่านจบ จนถึงหน้าสุดท้ายของเรื่อง ความรู้สึกเดียวที่อยากจะบอกคือ "ขอบคุณ"

    น้ำฝนอยากจะขอบคุณนางเอกของเรื่องนี้ ขอบคุณความเป็นเธอที่เข้มแข็งและสู้ชีวิต ขอบคุณคุณป้าของเธอที่ทำให้เธอเป็นจิลลาที่ดี อยากจะขอบคุณพระเอกของเรื่องที่วันนั้นกล้าที่จะตัดสินใจทำแบบนั้น อยากจะเข้าไปกอดเขาแล้วบอกว่าน้ำฝนเข้าใจ น้ำฝนรับรู้ เก่งมากที่ทนและอยู่กับความเป็นตัวเองแบบนั้นมาจนถึงตอนนี้ ขอบคุณที่ยังอยู่

    ขอบคุณตัวเองที่ไม่ดองแล้วตั้งใจอ่านจนได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด

    แล้วก็ขอบคุณพี่อ้นที่สื่อสารทุกอย่างออกมาเป็นนิยายเล่มนี้ เรื่องนี้ดีมากจริงๆ ขอบคุณที่เขียนปราการแสงจันทร์ได้ดีขนาดนี้ ขอบคุณค่ะ

    โอ๊ย อยากจะเข้าไปกอดพระเอกของเรื่องนี้จริงๆ ฮืออออ

    แน่นอนว่า เมื่ออ่านจนจบ น้ำฝนก็รู้คำตอบแล้วค่ะว่า ทำไมหน้าปกของนิยายเรื่องนี้ถึงเป็นแบบนี้ และอยากจะบอกว่า ภาพปกของเรื่องนี้สื่อถึงเนื้อเรื่องในนิยายและเป็นภาพปกที่สวยและเหมาะสมแล้วจริงๆ 

    อยากจะให้ทุกคนได้อ่านจัง อยากจะแนะนำทุกคนให้อ่านเรื่องนี้จริงๆ เพราะดีมากๆ เชื่อน้ำฝนซิว่าเรื่องนี้ถึงจะหนาแต่อ่านเพลิน และคุ้มค่ามากจริงๆ นิยายรักที่ไม่ใช่แค่รัก แต่จะได้อะไรไปมากกว่านั้น

    แถมให้

    "ความกตัญญูกับความรักมันบังคับกันไม่ได้ มันต้องเกิดจากตัวคนให้เอง ไม่ได้เกิดจากตัวคนรับ" จิลลา
    "ความกตัญญูถ้าเรียกร้องมันคือการเอาเปรียบ ความรักถ้าเรียกร้องมันคือความเห็นแก่ตัว" นิชฌาน
    ปราการแสงจันทร์ หน้า 330

    เกือบลืม...

    จากคำนำของเรื่องนี้บอกว่า เรื่องปราการแสงจันทร์เป็นการต่อยอด(?) มาจากเรื่อง Run Away หัวใจไกลรัก ซึ่ง น้ำฝนดอง... บ้าบอ! อยากจะตีตัวเองว่าทำไมดอง ดองเรื่องนี้ทำไม~~ แค่ต่อยอดนะ ไม่ใช่เรื่องราวต่อกัน ตัวละครไม่เอี่ยวกันเลยจริงๆ เรื่องนี้ออกมาเดี่ยวๆ ไม่ต่อจากเรื่องไหน งั้นน้ำฝนจะรีบไปอ่าน Run Away หัวใจไกลรัก ด้วยซินะ สัญญาว่าจะไม่ดอง ต่อคิวอ่านเลย 


    PS.
    → เรื่องที่บอกว่าอยากกอดพระเอกคือเรื่องจริง บอกเลยตรงนี้ ใครๆ ก็อยากกอดปลอบพระเอก เชื่อน้ำฝนซิ!  
    → อ่านเร็วไปจริงๆ ไม่น่าเล๊ยยย อยากจะซึมซับหลายๆ อย่างในเรื่องให้มากกว่านี้จัง อ่านอีกรอบดีไหม รักเรื่องนี้จริงๆ 

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in